maandag 19 maart: een
fietstocht langs zee
De laatste dag die we doorbrengen in de omgeving van Málaga
en Rincón de la Victoria. Het is eigenlijk wel goed toeven op Area Malaga
Beach, sanitair is weliswaar minimaal voorhanden maar wordt goed schoongemaakt en
zelfs de bakker komt hier elke dag, zelfs op zondag. Nu zijn er van die
verwende hangebekken die vinden dat “ergens tussen kwart over negen en half
tien” veel te laat is om luid toeterend met het bakkersautootje het terrein op te rijden omdat ze gewend zijn vóór negen uur te ontbijten en
vervolgens een slechte beoordeling schrijven over dit plekje. Stap op de fiets
zou ik zeggen: de eerste panaderia ligt op twee kilometer afstand.
Vanmorgen de laatste verslagen van yuriopreis.blogspot.nl
uitgelezen. Ben nu ook op de hoogte van het paringsgedrag van de vuurwants. Je
leert nog eens wat door reisverhalen te lezen. Foto geleend van internet, kon de maker niet zo snel vinden.
Aan het vorige blogje ontbreekt een foto en wel het plaatje
van wat wij beiden het mooiste schilderij van Picasso (in dit museum dan)
vonden. Wat een omissie, maar we maken het bij dezen goed.
Vandaag een relatieve rustdag: ’s morgens even wandelen naar
de supermarkt en ’s middags een fietsritje naar “het einde van de wereld”: daar waar
in het oosten de boulevard (of later het fietspad) ophoudt te bestaan en de
N340 je naar de volgende plaats brengt en waar je dus met helm op moet fietsen,
want buiten de bebouwde kom. Overigens is het op die N340 helemaal niet prettig
fietsen: veel te veel verkeer dat vaak rakelings langs je heen scheurt. Leuk
tochtje: 8,5 km heen en dezelfde afstand terug. De strandtentjes hebben alle
een barbecue in de vorm van een bootje en niks-nie massatoerisme hier. Wat wel
opvalt is dat na Spaans hier Nederlands de voertaal is. Niet gesproken door de
plaatselijke bevolking of de obers in de strandtenten maar door toeristen. Transavia
vliegt vanuit Nederland in deze periode zo’n vijf tot acht keer per dag op
Málaga. Wel nog een beetje frisjes op de fiets (vooral op momenten dat de zon
niet schijnt en de wind weer eens probeert van voren te komen, dus je achteruit
te blazen). Pauzemoment bij een leuke chiringuito waar niet alleen olijven in
het begeleidende knabbelbakje zaten maar ook grote tenen knoflook. W er dus ook
maar eentje gevoerd. Genoten van een echt Spaans biertje: Amstel!
Toen we bij de achteringang van onze cp aankwamen pakten
donkere wolken zich samen en ons fietstochtje-de-andere-kant-op viel dus
letterlijk in het water (wij niet: mooi op tijd binnen). Allebei een goed boek,
dus niets te klagen - en dat doen we ook niet.
