Naar aanleiding van mijn verhaal over de dood van Wim T Schippers (een paar blogs gelegen) kreeg ik van S te H een linkje door die ze op een of andere site had gevonden. Ernie en Bert hebben het over het wegvallen van de ander en hoe verdrietig je daarover kunt zijn. Mooie woorden van Ernie “Ik bedoel: als ik, Ernie, je beste vriendje, wegging, en jij zou denken dat je me nooit meer terug zou zien. Kijk, dan pas, dan had je een reden om verdrietig te zijn.“ Waarop Bert zegt: “Ja, je hebt gelijk. Het is waar, het kon veel erger zijn. Ik voel me al een stuk beter, dank je.“ En tot slot Ernie: “Als ik was weggegaan, en wij konden nooit meer samen praten, zoals we nu doen, wat zou ik dan verdrietig zijn, Bert. Ouwe vriend van me, ik zal hier niet zijn om je op te vrolijken, zoals ik nu doe.“
Wat ik in vredesnaam bedoelde met “het voorgeborchte“ vroeg S te W. Gezien je leeftijd concludeer ik dat je zeker niet rooms bent opgevoed, of in ieder geval niet sterk “in de leer“. Ik bedoelde eigenlijk niks anders dan een ruimte vóór de eigenlijke douche waar je je kleren uit en later weer aan kunt doen. De term komt uit de traditionele rooms-katholieke theologie waar hemel, hel, vagevuur en voorgeborchte vier verschillende hiernamaalsbestemmingen zijn voor de ziel. Simpel gezegd: als je dood bent verhuist je ziel afhankelijk van wie je was en wat je in het normale leven gedaan hebt naar één van die vier plekken. Drie van deze bestemmingen zijn redelijk duidelijk. De hemel is de ultieme bestemming van eeuwig geluk en vrede. Hier verblijven de zielen die in volledige genade en vriendschap met God zijn gestorven, samen met engelen en heiligen en waarschijnlijk buurman Anton. Het andere uiterste is de hel: heb je als een beest geleefde dan is dit de plaats van eeuwige verdoemenis. En dan is er nog de tussenoplossing, het vagevuur. Er is nog hoop, als je zieltje voldoende is “opgepoetst“ (je ondergaat hier een “zuiveringsproces“) mag je naar de hemel. Blijven we nog zitten met het voorgeborchte. In de middeleeuwen kon de kerk niet alle zieltjes kwijt. Waar liet je bijvoorbeeld die van de ongedoopte kinderen? Zij pasten niet in het plaatje van dat moment want je moest gedoopt zijn om in de hemel te komen. Paus Gregorius I vond in 593 een nieuw “kamertje“ uit: de wachtkamer van de hemel. Op de dag des oordeels kan alsnog worden beslist of wie er naar de hemel dan wel naar de hel gaan. In 2007 heeft de katholiek kerk deze wachtkamer afgeschaft, netjes gezegd: het is geen officieel onderdeel meer van de rooms-katholieke theologie.
vrijdag 19 juni: @ vragender
Vannacht wakkergeschud door W: noodweer volgens haar. Laten we het houden op het feit dat haar en mijn definitie van noodweer wat verschillen. Toen ik op haar verzoek de luifel had ingedraaid was de rust aan de hemel teruggekeerd en mijn en haar nachtrust enigszins ontregeld. Bij mij doet een glaasje wijn dan wonderen, bij W heeft dat vocht juist een tegenovergestelde werking. Om negen uur was ik wakker, W een kleine twee uur later. Onder de foto die ik in deze alinea heb gebruikt stond "Foto: Wouter van Bernebeek", ben je weer op de hoogte.
“Ga nu niet weer in op de geschiedenis van de kerk van Harreveld“ was het verzoek van W, terwijl ik net op het punt stond om de website https://dorpsbelangenharreveld.nl/ eens aan een nadere inspectie te onderwerpen om een sappig en bloedstollend verhaal te schrijven over de Sint‑Agathakerk. Je zult het complete verhaal over dit neogotisch rijksmonument uit 1868, ontworpen door architect Arnold te Wiel dus moeten missen. Toen een jaar of tien geleden bleek dat de zieltjes liever ter kerke gingen bij het tegenover Sint Agatha gelegen café de Boer (ook genoemd "de huiskamer van Harreveld"), trok de parochie na veel wikken en wegen in 2022 de stekker uit het heiligdom en werd de kerk aan de eredienst onttrokken. Om het monument voor de bewoners van het dorp te behouden werd een stichting opgericht Stagata. Als je meer wilt weten over de huidige (en toekomstige) functie van het kerkgebouw klik je gewoon even op de naam van de stichting.
En als je het over Harreveld hebt, moet je natuurlijk ook “inrichting Harreveld“ noemen, een verzamelnaam van diverse instellingen die in Harreveld gebivakkeerd hebben. Het begon in 1362 met de bouw van een adelijke havezate (onder meer bewoond door Freule Judith van Dorth - kopje kleiner gemaakt in 1799 omdat ze teveel van de kleur Oranje hield), later omgebouwd tot landhuis met slotgracht (1805). In 1875 kochten Duitse franciscanen het landhuis op. Zij waren Duitsland ontvlucht vanwege de Kulturkampf, een politieke strijd waarbij de overheid de invloed van de katholieke kerk probeerde te beperken. De broeders bouwden het landhuis uit tot een groot, imposant kloostercomplex. Toen de politieke situatie in Duitsland rustiger werd, vertrokken de franciscanen in 1911 weer. Het klooster werd overgenomen door de rooms-katholieke Sint-Vincentiusvereniging die het inrichtte als een internaat voor "verwaarloosde en moeilijk opvoedbare" jongens. De dagelijkse leiding lag decennialang in handen van de Broeders van Onze Lieve Vrouw van Zeven Smarten. Er verbleven continu zo’n 200 tot 250 jongens tussen de 10 en 18 jaar oud onder een streng, sober regime. Rond de jaren '90 werd de locatie omgevormd tot een justitiële jeugdinrichting (JJI) onder de vlag van het ministerie van Justitie. Het werd een streng beveiligde jeugdgevangenis waar jongeren straffen uitzaten of in preventieve hechtenis zaten. In 2006 raakte de instelling landelijk in opspraak na rapporten over ernstige misstanden en seksueel misbruik binnen de muren. Rond 2009 veranderde de koers en werd de jeugdgevangenis omgebouwd tot een instelling voor gesloten jeugdzorg (JeugdzorgPlus). Onder de naam Jongerenhuis Harreveld (later gerund door zorgaanbieder iHub) kwamen er jongeren te wonen met de zwaarste psychische en gedragsproblemen. Het huisvestte onder andere een 'Zikos'-afdeling voor jongeren in extreme psychische nood. Ook deze periode bleef omstreden; inspectierapporten uitten felle kritiek op het te strenge, isolerende regime en de veiligheid, wat uiteindelijk leidde tot de sluiting eind 2025. Inmiddels is de cirkel rond en wordt de locatie stap voor stap opnieuw ingericht als een Justitiële Jeugdinrichting. Overigens is er ook behoorlijk wat politiek gedonder: er gingen geruchten dat (een deel van) het terrein zou worden gebruikt voor opvang van asielzoekers.
Zal ik dan een bespreking van het rijksmonument de beltkoenrenmolen Hermien uit 1819 ook maar tot het uiterste beperken tot “deze achtkante molen, met een vlucht van 24 meter, gebouwd op een 2,75 meter hoge belt“ heeft onlangs een flinke opknapbeurt gehad (onder meer nieuwe wieken gekregen). De molen werd eeuwenlang bebruikt om graan te malen. Tegenwoordig houden vrijwilligers de molen draaiende. Meer informatie.
Denk niet dat de wandelaars zich vandaag druk maakten over instellingen voor intensieve jeugdzorg, kerken die aan de eredienst zijn onttrokken en een door vrijwilligers bemande beltkorenmolen. Ook carnavalsvereniging De Zandbieters, harmonie Sint Agatha en de corsogroep De Witte Brug zal ze worst zijn. Het enige wat een aantal wandelaars zal interesseren is dat ze zondag (met de wandelmarathon) te maken krijgen met de jaarlijkse survivalrun, georganiseerd door Stichting Survival Harreveld. Ze moeten het gebied van Harreveld dan delen met honderden, misschien wel duizend deelnemers en dan laten we de bezoekers nog buiten beschouwing. Maar dat zijn problemen voor zondag.
Even iets over problemen die je als routebeheerder tegenkomt. Door de aanleg van de fiets-/voetgangerstunnel werden we verplicht om de al jaren gebruikte oversteekplaats met de N18 in te ruilen met de tunnel (kwestie van veiligheid, volkomen begrijpelijk). Gevolg alleen: een tocht van een paar kilometer via de parallelweg die juist op de tijd dat wij die route gebruiken erg druk is met sluipverkeer. Voorstel was om de tocht dan tegen de klok in te laten lopen, waardoor je het sluipverkeer mist. Gevolg is alleen dat je dan meer verkeersregelaars hebt (bij rechtsaf slaan is dat meestal niet nodig, bij linksaf wel omdat je dan de weg oversteekt). Ook moeten de meeste kilometers vóór de pauzeplek liggen, zodat er andere “extra lusjes“ gevonden moesten worden. Vandaag proberen we het uit, volgende week gaan we evalueren. Ter illustratie de route van de 12,5 kilometer van vandaag.
En wij? Een lange uitslaap met een erg laat onbijt, iets van na de noen: onrustige nacht weet je nog? Daarna wat routecontroles op de fiets, altijd heerlijk met de kop in de (rij-)wind, een middagdutje in de kiepstoel, wat boodschappen voor het weekend en na de pastasalade (yep: restant van gisteren) aan het “werk“. Allerlei soorten klusjes: van verkeer regelen, kaarten innemen tot toezichthouden op de pauzeplek. En om half elf de nabespreking met dat welverdiende biertje en de bitterbal (soms heb je geluk: dan krijg je er van elk twee).
Een mooie dag, maar erg warm: het digitale kwik tikte in de loop van de middag 33 graden aan (real feel nog wat hoger). Overleg met brandweer en gemeente over eventuele afgelasting van het feestje; kon toch gewoon doorgaan, waarbij de uiteindelijke beslissing bij de diverse wandelgroepen werd gelegd. De minioren mochten om 18:30 vertrekken met 29 graden en senioren kwamen om 22:15 terug met nog steeds 27 graden op de teller. Veel waterpunten onderweg. En uiteindelijk viel het allemaal mee: het was inderdaad erg warm maar het onweer en de buien trokken links en rechts langs ons heen. En morgen? Morgen is er weer een dag, dan sluiten we de A4d af met een rondje Lievelde en maken we ons op voor de marathon van zondag.



.webp)


.jpg)

.jpeg)


.jpeg)





.jpeg)
.jpeg)

.jpeg)




.jpg)












.jpg)









