camperfietsen naar het zuiden - 1: de aftrap (lichtenvoorde - kotten - bocholt)

Één van de mooiste woorden in onze taal is “pruttelen“. Je kunt het op verschillende manieren gebruiken. Als je het woord opzoekt in het woordenboek, kom je een paar betekenissen tegen, allemaal met een beetje hetzelfde gevoel van zacht, borrelend en niet al te krachtig: zachtjes koken of borrelen (daar mogen dan kleine geluidjes bijhoren, zoals in: de koffie staat te pruttelen en een paar uur later de soep ook), een motor die een onregelmatig, zacht draaiend geluid maakt en tenslotte (betrekking hebbend op mensen): zachtjes mopperen of klagen. Zo vindt W regelmatig dat ik weer eens zit te pruttelen. Zal proberen dat woord een paar keer terug te laten komen in de teksten van de komende dagen. En natuurlijk krijg je weer zo’n AI-plaatje van me: laat maar pruttelen die boel.

Ik moest in januari al een streep trekken door de maand mei en met grote letters noteren “vakantieblokkade“. Moet wel, want voor je het weet slibt de agenda weer dicht met allerlei ditjes en datjes waarvan een ander vindt dat je hoognodig aanwezig moet zijn. Proberen ze je ook nog veren in de kont te steken om je maar over te halen toch bij die ene (natuurlijk belangrijke) bespreking je neus te laten zien. Moest van W “op mijn strepen“ gaan staan (of waren het haar streepjes?) Enige concessie: niet te ver weg, kan een oproep krijgen voor een ziekenhuisopname en dan moet je binnen een paar dagen weer naar de Achterhoek kunnen pruttelen (eigenlijk nog iets verder: in Enschede schijnen ze net iets beter te kunnen ontstoppen dan in Winterswijk). Niet alleen de chauffeur is gammel, ook aan zijn busje mankeert het nodige. Andere omschrijving: beetje defecte zooi in de camper en pas in juni bij de camperdokter terecht kunnen voor een onderhoudsbeurt. Voornaamste probleem: geen werkend 12-voltsysteem. Daardoor is vrijstaan onmogelijk want je moet aan de paal (220 volt). De grote vraag was of onze gewone garage dit euvel kon verhelpen (dacht zelf aan een defecte zekering). Bus moest toch voor de APK onder het mes.

We hadden de afgelopen dagen geluk en de dagen brachten ons precies wat we nodig hadden: buiten zitten met de zon op ons bolleke en smeren maar, de komende dagen zullen we de zonnebrondcrème niet veel nodig hebben en hoeven we ons ook geen zorgen te maken over zaken als houdbaarheid en prijs van dat spul. De kranten stonden er de afgelopen weken vol van. Een van de belangrijkste punten van de krantenverhalen was: zit er verschil tussen A-merken en zo’n flesje van de Etos (huismerken dus). Ook de vraag “hoe lang is het spul houdbaar“ was een hot item. Voor de mensen die onder een steen geleefd hebben de afgelopen weken: omdat in Europa alle zonnebrandproductucten aan dezelfde strenge regels moet voldoen beschermt een goedkoop huismerk in principe net zo goed als een duur A-merk. Immers de aangegeven SPF (de beschermingsfactor, oftewel hoeveel procent UVB wordt tegengehouden, moet kloppen); daarnaast moet de veiligheid zijn gecontroleerd. Het grote verschil zit ’m in de gebruikservaring: A-merken zijn vaak wat minder plakkerig. Het gaat hier dus om de luxe en het comfort. Ik doe het wel met een tube “Kruidvat Solait SPF30 Sunmilk“, mijn buurvrouw met “Biodermal SPF30 Gezicht“ en beiden laten we “La Roche-Posay Anthelios SPF50+“ links liggen (en dat vooral vanwege het prijskaartje). Dan de tweede vraag: hoe lang is het spul houdbaar? De meest gangbare berichten zijn: ongeopend twee tot drie jaar, geopend 12 maanden. Eigenlijk geldt de praktische regel: heb je het potje vorig jaar geopend? Dan liever vervangen.

Nog één item voor ik aan het dagverslag begin. Afgelopen week heeft het museum veel aandacht in de pers gekregen. Allereerst natuurlijk meerdere advertorials, advertenties die eruit zien als redactionele artikelen maar gewoon door de opdrachtgever aangeleverd zijn. Daarnaast een mooi stuk een een tweetal plaatselijke kranten, een interview ter gelegenheid van het 90-jarig bestaan van het museum (bijgaande foto stond bij dat artikel en is gemaakt door Marc Ebbers). Topstuk was echter een column van Frank Zand, ook in een paar plaatselijke krantjes. Een deel ervan wil ik je niet onthouden: “Ik was bij het Achterhoeks Openluchtmuseum in Lievelde (daar kwam ik toevallig ook een collega tegen). Als je het over vrijwilligers hebt, dan zie je daar het levende bewijs van wat betrokkenheid betekent. Deskundigheid, vriendelijkheid, hart voor de zaak - powerpensionados. Zonder hen zou het museum niet draaien, zonder hen zou een stuk van onze geschiedenis verdwijnen. Je hoeft er maar rond te lopen om te zien hoeveel waarde vrijwilligers toevoegen, vaak zonder dat ze het zelf zo benoemen.“ Genoeg veren in eigen kont gestopt voor vandaag en over naar de orde van de dag.

zondag 3 mei: @ bocholt

Was al bijna vergeten dat het zaterdag 2 mei al weer zover was: de internationale dag van het naakt tuinieren, ofwel World Naked Gardening Day. Een dag waarop duizenden mensen wereldwijd hun kleding laten liggen en met blote billen in de borders duiken. Was deze keer niet van de partij, want visite en schoonzoon is niet echt van het bloot. Dus even niet de aarde, de zon, het gras en de frisse lucht aan mijn blote lijf voelen. Een cartoon in de Gelderlander herinnerde mij er aan dat ik deze dag eigenlijk gekleed in tuinhandschoenen door zou moeten brengen. Cartoon maar even bijgevoegd, denk dat de uitgever dat wel goed vindt met naamsvermelding: W heeft al jaren een abonnement op de Gelderlander. Tenslotte: de dag van het naakt tuinieren is niet alleen een grappige traditie. Het is een speels en luchtig protest tegen hoe serieus we alles nemen.

“Wat gaan jullie nu doen de komende tijd?“ is een vraag die de afgelopen weken regelmatig is gesteld. Terechte vraag want er komen vier dingen samen die niet helemaal bij elkaar passen: vakantie van een maand, verwachte oproep voor een ziekenhuisopname (tussen nu en tien weken), een lijf dat bruist van de energie (W dus) en een vent die al blij is als hij de dichtstbijzijnde stoel haalt en tegenwoordig supermarkten uitkiest op basis van de afstand parkeerplaats - einde van de winkel (je snapt al welk snuitje daarbij hoort). Een schijnbaar onmogelijke puzzel die binnen een paar minuten was opgelost. W wilde altijd al een keertje naar Santiago de Compostella fietsen, een tochtje van zo’n 2.300 kilometer (bijgaande kaart laat de route "bij benadering" zien). Met wat elektrieke ondersteuning dat dan wel weer, want moeders is inmiddels de 70 ruim gepasseerd. Ik houd van rijden (en kan ook niet veel anders meer), dus het hotelbed van W wordt dagelijks verplaatst door mij. Doen we de catering er ook bij en voila: zowel W als ik zijn volkomen tevreden. I love it when a plan comes together (gejat van Hannibal Smith uit The A-Team). Santiago zullen we de komende weken wel niet halen, maar Luxemburg of een eindje Frankrijk in moet lukken tot we een telefoontje van het ziekenhuis krijgen: niet te ver om in één dag terug te keren naar de Kötteldiek. Later in het jaar zullen we de draad weer oppakken en het ritje afmaken. Of (dat kan natuurlijk ook) het blijkt dat er geen reet aan is aan deze constructie. In dat geval heeft een camper vier wielen en een fietsendrager en passen we het programma dynamisch aan.Voorlopig op Komoot naar Aken en dan de Vennradweg volgen tot ergens in het noorden van Luxemburg (Troisvierges) via een uitstapje naar Oost-België. In het Luxemburgse land pikken we dan een of andere variant van de pelgrimsroute op, ergens langs een watertje: W is niet meer zo van het klimmen.

Bus APK’tje gehad en de binnenverlichting heeft het ook even gedaan (een uurtje of zo), moet ergens een kortstluiting zitten want de zekeringen knallen er uit. Alles op 12 volt doet het dus niet (water, verwarming) maar daar valt wel een mouw aan te passen. Vroeger in onze tentperiode wisten we niet beter. Denk dat we het probleem even parkeren tot het moment van groot onderhoud van de binnenkant van Puzzel, ergens in juni. Probleem van de broer van W met zijn camper is veel groter: die stopte aan de kant van de Pleijroute (Arnhem) en moest worden afgesleept, maar daarover straks meer. Ook mijn zusje heeft problemen met het campertje: springt telkens in de noodloop en dat in de Vogezen. Zijn onze problemen dus peanuts.

Kleinzoon Q die een kleine week bij ons heeft doorgebracht (immers vakantie) is vanmorgen weer meegenomen door zijn vader en moeder. Als dank voor het aangenaam verpozen heeft hij voor ons gisteravond het voorgerecht gemaakt (iets met bladerdeeg en kaas) en zijn moeder knutselde iets met asperges in elkaar. Allemaal goed binnen te houden. Toen het nageslacht op zondagmorgen was vertrokken konden wij ons bussie inpakken, W op de fiets stappen voor een monsteretappe van ergens tussen de 20 en 30 kilometer, weet je bij haar nooit van tevoren want ze fietst “op gevoel“. Ik noem dat verdwalen, zei rangschikt de extra kilometers onder “een blokje om“. Had graag een foto van de sportieve-dame-op-leeftijd-die-aan-haar-monstertocht-begint willen maken, maar dat zat er even niet in. We mochten via Kotten om ons autootje af te leveren (broerlief met de kapotte camper, weet je nog?). De tocht begon dus op een iets andere plek en in alle consternatie hebben we het fotomoment overgeslagen. Ben benieuwd wanneer we een foto maken op de plaats van bestemming. Uiteindelijk kwamen we beiden uit op Womopark Am Aasee in Bocholt, we waren er al eerder dit jaar. Gewoon een fijne etappe om “er even in te komen“ en voor de rest valt er niet zoveel over te vertellen. Voor de duidelijkheid: kaartje laat de camperroute zien.

De bus vertrok met kilometerstand 223.315. Eindstand 223.357. Rijtemperatuur oplopend naar 22 graden. W hield het droog en klokte 20.05 km. De kop is er af en omdat ze vanuit Kotten vertrok waren het minder kilometers dan oorspronkelijk de bedoeling was. Zon op/onder: 06.01/21:00 (gegevens Bocholt). Hoopte nog een beetje te kunnen nagenieten van de volle maan van 1 mei. Toen we vrijdag terugkwamen van het verjaardagspartijtje van kleinkind 2 stond deze schitterend aan een onbewolkte hemel te tetteren. Afgelopen nacht wat minder (al wat aan het afnemen) en vrijwel onzichtbaar: bewolkt en een opkomst van de maan na kinderbedtijd. Las ergens het volgende: “De volle maan in mei wordt ook wel ‘bloemenmaan’ genoemd. Dat heeft te maken met het op gang komen van de lente, waardoor er overal bloemen te zien zijn.“ Dit jaar nog? En dat allemaal op de Dag Van De Persvrijheid. Op 3 mei vieren we het grondrecht dat “vrijheid van drukpers“ heet. In onze grondwet staat artikel 7 bekend als de ultieme vrijheid alles te mogen zeggen en schrijven wat je wil. Dat moeten we intact houden. Las onlangs in een krant dat in slechts een vijfde van de wereld totale persvrijheid geldt, beetje weinig. Waarom deze dag juist op deze datum? 3 mei is gekozen vanwege de ondertekening van het Verdrag van Windhoek in 1991, waarin enkele Afrikaanse kranten tekenden voor meer persvrijheid. Kan je nog wel even in het oor fluisteren dat UNESCO deze dag ook in een of ander lijstje heeft staan (dus het is min of meer officieel) maar of je daar werkelijk in geïnteresseerd bent? Later in de middag een voorzichtig buitje, maar het mocht allemaal geen naam hebben, al was W wel blij met een pluutje toen ze nog even een rondje Aa-see liep. Ik mocht niet mee: moest het fort bewaken of zoiets.