zwijgend tanken in duitsland

Een paar regenachtige dagen achter de rug. Van die dagen dat je voldoende tijd hebt om je bezig te houden met de familie van de Cucurbitaceae, in gewoon Nederlands de komkommerfamilie, waaronder de broertjes Cucumis sativus (komkommer en de variant augurk) en neefje Cucurbita pepo (de courgette). Kwam er op toen ik op een avond zo’n snaaibui had en een pot augurken tegenkwam. Je weet dat sommige vragen bij mij meteen beantwoord moeten worden en AI vertelde me dat de augurk in feite een speciale, kleinvruchtige komkommersoort is die vaak wordt ingelegd. Ook wist Aunt Inez (ik mag AI zeggen) me te vertellen dat pompoen, meloen en watermeloen ook tot dezelfde familie behoren. Dat is de reden dat de planten qua bloemen, groeiwijze en bladeren veel op elkaar lijken. En ja: inderdaad camperkomkommertijd, absoluut geen camperdagen. Dat kon overigens ook niet want Puzzeltje stond te kleumen bij de camperdokter. Paar kleine te herstellen dingen, stuk voor stuk klein maar samen vormen ze weer een leuke rekening. Niet zeuren: wanneer je een camper hebt weet je dat. Duurde wel even, moest weer gewacht worden op de levering van één bepaald item. Denk dan: heb in maart al een afspraak gemaakt en met de “servicemanager“ (je zult die functie maar op je visitekaartje hebben staan) doorgenomen wat er gerepareerd moest worden en we zijn nu drie maanden later, is dat onderdeel nog steeds niet aangekomen of pas gisteren besteld? Weet het W: nicht ärgern, nur wundern. Of in gewoon Nederlands: “wie zich niet ergert maar slechts verwondert wordt minstens tachtig en misschien wel honderd“. Ben met 75 al aardig op de goede weg.

Intussen moest ik ergens deze week van BeterSpellen ophoesten dat herten in de bronsttijd staan te burlen. Afkomstig van “bronst“ oftwel paardrift. Bronstijd bestaat ook, maar dat is een periode die al lang achter ons ligt, namelijk de voorhistorische tijd waarin mensen vooral bronzen werktuigen maakten. En zo leren we elke dag bij.

vrijdag 12 juni: @ bocholt

W een paar drukke dagen, de bus een lege dieseltank, weten dat de diesel net over de grens 30 cent billiger ist dan de goedkoopste tank in de onmiddellijke omgeving van de Kötteldiek en ik een dag of wat niks te doen. Tel alles bij elkaar op en deel dat door pi (je weet wel: 3,14 en nog een klein beetje) en je krijgt als werktitel van je blog “Zwijgend tanken in Duitsland“. Zwijgend omdat ik afgeleerd heb in mezelf te praten. Met een (bijna) lege tank kan ik maximaal 120 liter opslurpen en als je dat aan weerszijden van de grens doet zit er een kleine € 40,00 verschil in. Komt dat? Er zijn drie redenen voor aan te wijzen. Allereerst heft de Nederlandse overheid traditioneel veel hogere accijnzen op brandstoffen. Zowel op het gebied van vaste accijnzen als de zogeheten 'taksen' betaal je in Nederland structureel meer aan de staatskas dan in buurlanden. Neem bijvoorbeeld de omzetbelasting die je tegenwoordig niet meer zo mag noemen. In Duitsland betaal je 19% btw, terwijl het percentage in Nederland op 21 ligt. Omdat er btw wordt geheven over de kale brandstofprijs inclusief accijns, werkt dit verschil dubbel door in de uiteindelijke literprijs. En tenslotte hebben we nog te maken met overheidsingrepen. De Duitse regering heeft onlangs besloten een korting van 17 cent te geven op de brandstofaccijnzen om zo de pijn voor automobilisten te verzachten. Dit zorgt voor een onmiddellijke daling van de pompprijs. Tanken in Duitsland betekent een paar kilometer meer rijden maar ondanks dat ben je toch een stuk goedkoper uit.

Als je dan toch gaat tanken kun je ook best een beetje op camperplaatsenjacht gaan. In Duitsland dus en onder het motto “Ein Fremder ist ein Freund, den man noch nicht kennt!“ trok ik de Duitse grens over. Ik heb altijd het idee dat het niet ver weg is maar het voelt meteen anders, meteen buitenlands. Weet niet waar het aan ligt: landschap, bebouwing, infrastructuur of verwachting. Misschien wel een combinatie van die factoren. Als je bij het Zwillbrock, Oeding of zoals deze keer in Hemden voet op Duitse bodem zet lijkt het landschap meteen "ruimer" en minder dicht ingericht dan aan de Nederlandse kant: de landbouwpercelen zijn een stuk groter, de wegen langer en rechter en boerderijen zijn meer verspreid. En als je het dan toch over de bebouwing hebt: ook die is anders. Misschien zit het ook tussen mijn oren: zodra ik een grens oversteek gaat mijn brein automatisch zoeken naar verschillen. Moet toegeven in Hemden is dat gevoel van cultuurverschil wat minder, omdat je hier bij de grensovergang al bijna in de Grossstadt Bocholt zit.

Bocholt werd het dus, vooral omdat ik pas tegen half vier te horen kreeg dat bussie weer 100 procent was, maar die frustraties heb ik al eerder van me afgeschreven. Snel nog even vijf liter dure Nederlandse diesel in de tank, anders had ik de Heimat niet gehaald. Morgen aftanken. Op naar Womopark Am Aasee, waar ik nog net het voorlaatste plekje kon bemachtigen en dan nog omdat ik maar één nacht zou blijven. Sta dan ook op een plek met een bordje “reserviert ab 13.06“, dus morgen ophoepelen. Was ik trouwens toch al van plan. 12 flappen kost een overnachting daar. Stroom, toilet en douche moeten afzonderlijk betaald worden. Een pastamaaltijd werd het, met gehakt, doperwten en (om het een gezond tintje te geven) volkoren pasta. Genoeg over voor nog een dag, alleen niet voor morgen: heb de laatste boerenkool uit de diepvries meegenomen en die moet eerst op. V: 224.820; A: 224.850, wat een afstanden! Rijtemperatuur 18 graden. Wisselend bewolkt.

zaterdag 13 juni: @ bentelo

Heb de spreuk al wel eens vaker gebruikt: “The plans of a sailor are written in the sand al low tide“, een heel bekend maritiem spreekwoord. Het illustreert prachtig dat de planning of route van een zeiler uiterst tijdelijk, onvoorspelbaar en veranderlijk is. En neem van mij aan dat deze wijsheid heel toepasselijk is in de camperwereld en vooral als je met mevrouw Nales bent getrouwd. Nee, ik heb niet te maken met een oceaan, wind en getijden die constant veranderen, maar een wederhelft die soms spontane ideeën heeft. “Ik ga met de meisjes zondag naar de musical Tradfwives en eigenlijk zouden we achteraf ergens een vorkje gaan prikken, maar het lijkt me veel leuker dat opa kookt voor de kleinkinderen“. Tja, als ik naar de prijs van de kaartjes van een musical kijk kan ik me dat helemaal voorstellen. Overigens viel deze voorstelling nog wel mee: een derde of zo van wat je voor Foxtrot mag neertellen. Volgens mij hebben we de meiden van Tradwives vorig jaar op Oerol gezien, maar ik kan me ook vergissen. Kortom: opa is de beroerdste niet: boodschappenlijstje doorgegeven en de aspergesoep, een aangeklede vegetarische quiche en een toetje met aardbeien en kersen staan morgen op de gewenste tijd op tafel. De bedoeling was om vandaag een eind het Duitse Nordrhein-Westfalen in te pruttelen, richting Steinfurt, maar dat is niet logisch: mag ik morgen ongeveer dezelfde weg terugkarren. Steinfurt und Umgebung bewaren we wel voor een andere keer.

Het werd good old Bentelo, via Rhede, Oeding, Vreden, Oldenkott(e), Haaksbergen, Sint Isidorushoeve en Hengevelde. Wel even tanken in Duitsland, dat was immers de bedoeling. Gisteren in Lichtenvoorde 2,089 betaald, vandaag in Oeding 1,819. Zag in Bocholt ook prijzen van 1,809 en de app Fuel Flash vertelde dat je “iets verder weg“ de diesel ook al voor € 1,779 kon krijgen. Mocht overigens niet voltanken: kaartje begrensd tot 120 Euro. Jammer, maar we kunnen voorlopig vooruit. Nog een groot verschil tussen Duitsland en Nederland. Mocht ik bij de Nachbarn 100 km/u rijden over smalle binnendoorweggetjes, na het bord “Welkom in Nederland“ ging daar onmiddellijk 40 kilometer van af: op B-wegen nog maar 60 km/u. En dat is nog af en toe te veel wanneer er weer zo’n springplank in de weg geknutseld is. Had ik overigens al verteld dat ik onlangs Duitse vakantiepost gekregen heb? Foto van een mooi busje dat 8 km/u te snel reed. Kon W niet de schuld geven want een tweede foto liet zien dat ik achter het stuur zat. Kosten van die twee mooie plaatjes € 30. In Nederland ben je stukken duurder uit en je moet het ook nog zonder leuke foto’s doen. Tegen de noen aangekomen op de Bentelose Esch. Grote waterplassen op de camperplaats, zojuist een stortbui geweest? Geïnstalleerd, aangemeld en toen de nadruk gelegd op het “zijn“ en niet op het “doen“. Weet je dat je op deze camperplaats heel goed ’s middags de ogen even dicht kunt doen? V: 224.850; A: 224.911. Rijtemperatuur wisselend tussen 17 en 19 graden en warmer werd het niet vandaag. Zon op/onder: 05:11/21:54 (gegevens Bentelo). Het wordt een warme avondvierdaagse dit jaar, kijk maar naar bijgaande prognose. Het beroerde van weersverwachtingen is dat het weer zo wordt verwacht, kan over een uur al anders zijn.

zondag 14 juni: @ kötteldiek 

Een dag eerder dan gepland terug naar de Kötteldiek, maar je doet toch “alles“ voor je kleinkinderen? Vergeet niet dat je ook je wederhelft tevreden moet houden. Boodschappen waren al gedaan door W, alleen was ze erg creatief met het menu omgesprongen. “Ik wilde het je makkelijk maken!“ Dat houden we erin. Het was weer erg gezellig met mezelf en toen ik de bus geparkeerd had stond het telwerk op 224.950. Maandag gaan we een paar honderd meter rijden, dan zetten we ons campertje op onze A4d-camping Het Zotte Schaap. Tot dan.

oma is nog lang niet jarig, maar we vieren het nu al

Kreeg een berichtje van H te Z die zich afvroeg waarom ik me zo bezighield met de juiste schrijfwijze van de Nederlandse taal. Je mag het best een afwijking noemen H te Z, maar bedenk: niemand is perfect. Soms zit onze taal een beetje vreemd in elkaar, neem nu de schrijfwijze van “oer-Hollandse“. Een samenstelling met een initiaalwoord (oer-) krijgt een streepje. Omdat het een bijvoeglijk naamwoord is dat verwijst naar een nationaliteit, schrijf je 'Hollands' met een hoofdletter. Je moet het allemaal maar weten.

Deze week weer een nieuwe term gezien in de krant, “partnerbijdrage“. Werd niet gebruikt in de zin van de een of andere vorm van alimentatie maar als synoniem van advertorial. Een advertorial is een betaalde reclameboodschap die oogt als redactionele inhoud. Bedrijven gebruiken advertorials om informatie, verhalen of aanbevelingen geloofwaardig te presenteren, terwijl commerciële belangen en sponsoring centraal staan daarbij. Omdat advertorials meestal een niet zo herkenbaar duidelijke reclameboodschap is (bevat veel redactionele content en lijkt vaak op een artikel, interview of achtergrondverhaal en geeft meestal meer uitleg of context) moet duidelijk gemaakt worden dat het gaat om een commerciële boodschap. Advertorial is dan een mooi woord, partnerbijdrage vind ik ook prima gevonden, maar dan hoort het eigenlijk wel vergezeld te gaan van het woord “betaald“, dus “betaalde partnerbijdrage“. Boven bijgaande advertorial staat "Libelle samen met Fruitella".

zaterdag 06 juni: @ harreveld

Oma is pas eind juli jarig, maar dan is haar complete nageslacht verspreid over onze aardkloot: de ene familie zit in Japan, de andere in Indonesië. Iets anders dan een fietsvakantie van twee weken naar Vlieland, tentje mee in een fietskar. Tijden veranderen zullen we maar zeggen. Oma’s verjaardag wordt dus op andere momenten gevierd. De Harreveldse tak van de familie was dit weekend aan de beurt. BBQ-spullen in de camper en gaan met die banaan. Om even terug te komen op mijn fascinatie voor het Nederlands: het zijn bbq-spullen, een bbq’tje, twee bbq’s, maar wel weer barbecuespullen. Hoofdletters in de afkorting mogen ook. We maken er dus een gezellig weekend van. Een gezellige middag en avond. We stonden voor de zoveelste keer verbaasd over de hoeveelheden die dat jonge (en het ook wat oudere) spul naar binnen kan werken. De Lichtenvoordse middenstand had weer een goede dag. De uitspraak vooraf van W "Daar houden we genoeg van over om nog de hele week van te leven" werd na afloop van het etentje veranderd in "Ga jij of ik morgen naar de Lidl?" Tegen elven fluisterde W: “Let’s call it a day“. Ze was inmiddels al van de port overgestapt op de sinas. Mijn Engels is nog net voldoende om te snappen dat we het op dat moment voor gezien moesten houden dag en tevreden konden we ons bussie opzoeken.

zondag 07 juni: eerst @ harreveld, daarna @ kötteldiek

Rust in ons busje. We werden pas om 10:00 verwacht voor het gemeenschappelijk ontbijt. Opa kreeg de wind van voren omdat hij zes minuten te laat kwam. Reden: hij moest voor de gekookte eitjes zorgen en als je daar pas om vijf voor tien aan denkt dan heb je inderdaad een probleem. Na de koffie bus weer naar de Kötteldiek waar het ding in gereedheid moest worden gebracht voor periodiek onderhoud bij de camperboer maandag. Eén ding hebben we zelf al gedaan: een nieuwe toiletcassette geplaatst. Mag wel na 13 jaar. Een mooi (kort) weekend. Meteen maar het Zotte Schaap geboekt voor de week van de Lichtenvoordse Avondwandelvierdaagse die 15 juni start met de verplichte werkbespreking.

camperfietsen - 16: een voorlopig einde

Als je eega en je nazaten een muziekevenement bezoeken heb je als schrijver van deze stukjes alle tijd om in de geschiedenis van Pijnacker te duiken. Een zeer opmerkelijk verhaal dat ik tegenkwam was “Het Hongerwonder van Pijnacker“ (bron). Hiermee wordt Engeltje van der Vlies bedoeld die leefde van 1787 tot 1853. Het was een Schiedamse dienstbode die landelijke bekendheid kreeg. Ze beweerde tientallen jaren niets te eten of te drinken. Ze bracht haar tijd door met het breien van kousen. Omdat veel mensen geloofden dat deze kousen een genezende kracht bezaten, had zij hiervan een handeltje gemaakt, dat bepaald geen windeieren legde. Boze tongen beweerden dat zij een bedriegster was. Zij trok er zich niets van aan en ging rustig door met haar kousenhandel. Maar het ongeloof nam steeds grotere vormen aan en allerwege werd er aandrang op haar uitgeoefend om zich onder controle te stellen, om na te gaan of er van bedrog sprake was. Doch Engeltje weigerde en toonde zich zeer verdrietig door het wantrouwen van haar medeburgers. In het jaar 1826 bedroeg het aantal bezoekers zelfs duizend per maand. Men kan begrijpen dat Engeltje het niet bij kon breien, zodat vele bezoekers zonder de genezing brengende kousen huiswaarts keerden. Door tussenkomst van de burgemeester, de heer Van den Braak, gelukte het eindelijk om haar te overtuigen van het feit dat als zij zich zou laten controleren, de praatjes de wereld uit zouden zijn. Deze commissie liet Engeltje een paar weken dag en nacht in de gaten houden en moesten uiteindelijk concluderen dat de bevindingen van het observatieteam was “[…] Wij ondergetekenden verklaren uit liefde der waarheid en ter requisitie van de heren Stipriaan, Luiscius en Vorstman, dat wij al hetgeen in dit journaal is opgetekend, rakende ene Engeltje van der Vlies te Pijnacker, door ons is gezien en waargenomen zonder daaromtrent enige afwijkingen te hebben meegemaakt, of daartoe door iemand aangezocht te zijn en veel minder daarvan, hetzij uit medelijden, hetzij om enige giften of gaven, of veranderd of gewijzigd te hebben, maar alles eenvoudig is opgetekend, zoals hiervoor in de beschrijving zelve gevonden wordt; bereid zijnde, een en ander gerequeerd, met solemne eede te bevestigen. […]” Uiteindelijk overleed Engeltje op 23 december 1853 na 35 jaar niet gegeten te hebben en 31 jaar niet gedronken. Doktoren voerden een autopsie uit en het bleek dat Engeltje de hele wereld bij de neus had genomen, de medische wetenschap niet uitgezonderd. Bij het onderzoek bleek de maag- en darminhoud restanten van voedsel te bevatten. Bij een later onderzoek kwam men tot de ontdekking dat er in de bedstede, waar Engeltje vele jaren had vertoefd, een buisje uitkwam, waardoor een buurvrouw haar vloeibare etenswaren toediende. Paul van Vliet zou zeggen: “Dat zijn leuke dingen voor de mensen!“

maandag 1 juni: @ kötteldiek

Aan alles komt een eind, ook aan onze meivakantie. Moest van mijn wederhelft (bijna) de hele maand mei blokkeren in de agenda en dat is gelukt. Na het feestje van een 14-jarig kleinkind trapten we op 3 mei af onder de titel “camperfietsen naar het zuiden“ en dat hebben we twee dagen volgehouden met Bocholt en Straelen als etappeplaatsen. Toen even een korte break (slecht weer) waarbij we twee camperproblemen hebben later verhelpen: ons 12-voltsysteem werkt weer en in de waterpomp zit ook weer muziek. Toen dit achter de kiezen was (en het weer weer wat beter) waren Sint Odiliënberg, Maastricht en Aachen de volgende etappeplaatsen. Sneeuw op de Vennbahn, dus besloten om via Sint Odiliënberg even naar de Kötteldiek te verhuizen om de energierekening van Vattenfall een beetje op te krikken (inderdaad thuis de kachel aan). Na een weekje hebben we de draad weer opgepakt, inderdaad in Sint Odiliënberg, maar besloten niet naar het zuiden te fietsen maar in Nederland te blijven: wachten op een oproep voor een operatie (die uiteindelijk - waarschijnlijk - pas eind juli zal plaatsvinden, maar weet alles eens van tevoren). De titel werd veranderd in camperfietsen en vervolgens gingen we zes nachten “overpinksteren“ in Balgoy. Daar heerlijk gefietst, meestal met zijn tweeën. Omdat “de pilletjes van de dokter“ moesten worden aangevuld twee nachten doorgebracht in Halle (W heeft de etappe Balgoy - Halle op de fiets afgelegd) en daarna volgden twee nachten in Werkhoven, waar we net een paar dagen te vroeg waren voor de eerste kersen maar wel konden genieten van de aardbeiden. Onze meivakantiereis afgesloen met twee nachten Zoetermeer (W op de fiets van Werkhoven naar Zoetermeer) waar we qualitytime doorgebracht hebben met (een deel van) ons nageslacht.

En dan vandaag weer naar huis, we hadden nog graag een paar weken zo doorgemodderd: W fietsen van etappeplaats naar etappeplaats en ik zorgen voor de randvoorwaarden. Zit er niet in: rest van de week (te beginnen met maandagavond) is volgeboekt met van alles en nog wat op vrijwilligersgebied. V: 224.601; A: 224.776. Rijtemperatuur 20 - 23 graden. Gereden tijdens deze reis 1.461 kilometer met de bus, de fietskilometers van W moeten we nog totaliseren. Zon op/onder: 05:19/21:43 (gegevens Lichtenvoorde). Busje staat intussen bij de dokter, iets met een radiatorventilator. We hebben dus al weer een bestemming gevonden voor ons AOW-vakantiegeld dat we onlangs hebben gekregen. En mocht dat niet voldoende zijn: we krijgen ook nog wat van de belasting terug. Je hoeft dus nog geen crowdfundactie te organiseren. Alhoewel: niks mis met zo'n actie. Waarschijnlijk spreken we elkaar hier weer in het weekend, dan staat er weer wat camperachtigs in de agenda. Vooropgesteld dat Puzzeltje dan gezondverklaard is.

camperfietsen - 15: de fiets start beter dan de bus

H te L (die een paar weken de tijd heeft om van alles te lezen) wees mij op de rubriek met lezersreacties in het Parool. Een van de schrijvers geeft te kennen: “Het gaat niet alleen om de prijs. De vraag is niet wat een bitterbal kost, maar wat die waard is. Rekenkundig moet je bijvoorbeeld nooit kinderen nemen. Alles bijeen kosten ze ongeveer de prijs van een half tot driekwart huis. Er is kennelijk iets anders dan die rekening dat kinderen interessant maakt. Maar voor de prijs van een kind kun je jarenlang bitterballen eten. Staan tegenover de prijzige bitterballen een aardige bediening, gezellige sfeer, je vrienden zien, een tijd waar je met genoegen op terugkijkt? Dan lijkt de prijs mij bijzaak. Vinden we dat hoe dan ook te duur, bedenk dan dat nog nooit iemand is overleden aan bitterballengebrek“.

Ook wees hij me op een interview met Harrie Jekkers in de Volkskrant. Harrie (die van “Over de muur“ met Klein Orkest en “Oh, oh Den Haag“) stopt binnenkort met optreden. H te L vond dat het woord salonsocialist zowel bij Harrie als bij mij past en citeerde de zanger: “Mijn twintiger jaren, dat was de tijd van het kabinet-Den Uyl. Als je toen niet links was, had je geen vrienden. Iederéén was links. Het is wel teleurstellend dat al die linkse mensen langzamerhand gearriveerd zijn in goede banen en niet zo links meer zijn. Ik reken mijzelf daar ook enigszins toe. Wat moet ik nou nog zeggen met al dat bezit dat ik heb?“

Dan nog even die dorpssupers. Naar aanleiding van mijn verhaal over Anno die zijn dagwinkel in Werkhoven moest sluiten kreeg ik een appje van S te W die het met me eens was dat de sluiting van dit soort winkels vrijwel altijd een ramp voor een dorp is. Ze wijst er wel op dat in veel kleine plaatsen dit soort dagwinkels worden gerund door vrijwilligers. Het succes van zo’n super annex ontmoetingscentrum heeft volgens haar vooral te maken met de hechte dorpsgemeenschap. Ze wijst naar een initiatief in Baambrugge, een klein gat in de buurt van Abcoude waar de inwoners er echt de schouders onder gezet hebben. Belangrijk is dat je niet alleen kartrekkers hebt maar ook mensen die kennis hebben van hoe het fiscaal allemaal zit en die ook een businessplan kunnen schrijven. Als je dan als supermarkt provinciale subsidie in de wacht kunt slepen en nog geld kunt binnenhalen via crowdfunding dan ben je een goed eind op weg.

zaterdag 30 mei: @ zoetermeer

Vrijdagavond was er nog een beetje nat spektakel. Vergeleken met onder meer het oosten van het land stelde het niet zoveel voor. Op bijgaande foto zie je de lieftallige voeten van mijn jongste zus die met man, hond en campertje in het Achterhoekse Haarlo op een kampeerterrein van de Groene Koepel staat, je weet wel die club waar ook “kamperen bij de boswachter“ onder valt. Ze laat zien waar je terecht komt als je uit hun campertje stapt. Gelukkig dat ze niet met een tentje op pad waren. Hier in Werkhoven wel een daling in temperatuur van 10 graden in een tijdsbestek van een uur. Vond het helemaal niet erg. Kreeg later in het weekend nog een filmpje van zwager R die met vrouw en blafbeest ergens in de buurt van Münster op een camping staan. Volsta met een screenshot: er komt "een beetje water" van de luifel.

Vandaag een verplaatsing naar het westen. Einddoel camping De Drie Morgen in de Driemanspolder bij Zoetermeer. Is sinds een paar jaar ons vaste thuis geworden wanneer we bij en met dochterlief en aanhang in Pijnacker leuke dingen ondernemen. W wilde de afstand per fiets overbruggen, je bent niet voor niks aan het “camperfietsen“. Het pad dat ik voor haar had uitgestippeld komt vrijwel overeen met afgelegde route, zie bijgaand kaartje. Tja je weet maar nooit of de relatie van W met Komoot goed genoeg is om een tocht inderdaad exact conform planning te volbrengen. Met wind uit het oosten is het lekker fietsen als je voornamelijk westwaarts moet.

Had zelf wat moeite om op de weg te komen. Motor wilde niet “ronddraaien“, steeds een voorzichtig begin en dan uit met het feest. Had donderdag al een melding “laat motor controleren“ maar dat lampje van het motormanagement heeft in zijn leven al zo vaak zijn gezicht laten zien. Ooit een keer een halve dag in een Franse Fiatgarage doorgebracht, systeem uitgelezen en niks kunnen vinden. Na een keer of tien probereren liep de motor weer als een tierelier. Ben in één ruk doorgereden naar de camping bij Zoetermeer. Was ook geen interessante route. Kon vervolgens een paar uur op de parkeerplaats (zo’n 200 meter voor de camping) staan wachten, immers inchecken vanaf 14:00 uur en de laatste keer gemerkt dat ze daar (soms) behoorlijk precies aan kunnen zijn. Meer zo’n TOP-parkeerterrein (Toeristisch Overstap Punt) waar relatief veel campers geparkeerd stonden. Even de benen languit, een sapje en een paar puzzels en voor je het weet staat W naast je.

W had maar één foto gemaakt tijdens haar tocht van 71,8 kilometer, maar "over die foto kun je een verhaal van minstens drie A4-tjes kwijt" was haar begeleidende commentaar. Klopt, maar zal het mijn volgers niet aandoen. Het is een foto van de plek waar het Lekkanaal uitmondt in het Amsterdam-Rijnkanaal. Die plek zoek je bij Nieuwegein, vlak bij de historische kern van Vreeswijk. Het is een bijzonder stukje Nederlandse waterbouw waar verschillende functies samenkomen: scheepvaart, waterbeheer, drinkwatervoorziening en zelfs militaire geschiedenis. Ondanks dat het Lekkanaal maar ongeveer 4 kilometer lang is vormt het een cruciale verbinding tussen de rivier de Lek en het Amsterdam-Rijnkanaal. Hierdoor kunnen schepen vanuit de Rijncorridor richting Amsterdam varen zonder gebruik te maken van oudere vaarwegen. Details over de Prinses Beatrixsluizen (een van de drukste sluizencomplexen van Nederland), de historische Plofsluis (beschreven in een blog van mij uit juli 2024), zal ik achterwege laten. W vond het een heel opvallende plek: overal water! En inderdaad zie je brede waterwegen, grote binnenvaartschepen en sluizen. Voldoende zo?

Aanmelden, installeren, soepje, douchen en wat ander niet nader te omschrijven sopwerk. Toen op de fiets naar Pijnacker, waar de Achterhoekse vlag weer fier wapperde, het bier koud stond, de barbecue (schoonzoon M) en het kookeiland (dochter F) weer hun best deden en we uiteindelijk (zoals gebruikelijk) met Hitser verloren van kleinzoon Q en dat nog wel met de versie met hits van Nederlandse artiesten, waaronder veel “oude meuk“. Voor het donker terug en dat is niet zo moeilijk om deze tijd van het jaar, want zon op/onder: 05:30/21:49 (gegevens Pijnacker). Rijtemperatuur 21 - 23 graden, later op de dag werd het net geen 28 graden en dat is zeer warm voor eind mei. Al met al een heel prettige dag. V:224.536; A: 224.601. We blijven nog een dagje in deze buurt.

zondag 31 mei: @ zoetermeer

Een rustige zondagochtend na een nacht rondleidingen op het museum gegeven te hebben in het Servo-Kroatisch (je weet wel die taal die je uitspreekt als “srpskohrvatski“. Na de broodjes moest W even met de fiets op klep om vogels te kijken terwijl ik me bezighield met mijn lievelingsactiviteit op de zondagochtend: “zo weinig mogelijk activiteit ondernemen“. W kwam terug met een paar foto’s maar met de teleurstellende mededeling dat ze geen “bijzonder spul“ had gezien. Bij dat “bijzondere spul“ moet je denken aan lepelaars en (sinds kort ook af en toe in de Driemanspolder) flamingo’s uit het Zwillbrocker Venn, herkenbaar aan hun ring. Zwanen en kieviten waren in de meerderheid.

“Zijn die huizen hier nu gemiddeld erg veel duurder?“, vroeg W zich af toen we vanmorgen door de omgeving fietsten voor een nieuwe ontmoeting met (een deel van) ons nageslacht. Had nog wat tijd over en zie: zowel de de gemiddelde WOZ-waarde als de gemiddelde verkoopprijs liggen in Pijnacker een behoorlijk stuk hoger dan in Oost Gelre. De WOZ-waarde geeft de geschatte woningwaarde voor belastingen weer, terwijl de verkoopprijs gebaseerd is op daadwerkelijk verkochte woningen. We gaan in beide gevallen uit van cijfers over 2025. Maak je borst maar nat: Voor Pijnacker gelden de volgende getallen: € 630.670 (verkoopprijs) en € 516,000 (WOZ-waarde). Voor Oost Gelre lag de gemiddelde verkoopprijs in 2025 rond €377.000 tot €384.000, terwijl de gemiddelde WOZ-waarde uitkomt op €341.000. Een gemiddelde koopwoning in Pijnacker kost momenteel ongeveer €250.000 meer dan een vergelijkbare woning in Oost Gelre. De belangrijkste reden daarvoor is dat Pijnacker profiteert van de ligging nabij Den Haag, Rotterdam en Delft, waardoor de woningdruk veel hoger is. Afbeelding in deze alinea komt van Funda. Het gaat om een tussenwoning uit 1962. Kopen? € 545.000 (kosten koper).

En dat terwijl beide gebieden een soortgelijke oorsprong hebben: de omgeving was drassig en werd in de loop der tijden ontgonnen. Pijnacker ligt in het veenweidegebied tussen Delft, Rotterdam en Zoetermeer en ontstond op een hoger gelegen kleirug. Juist deze iets hogere gronden maakten bewoning mogelijk in een landschap dat verder uit moerassen en veengebieden bestond. De eerste bewoners vestigden zich waarschijnlijk tussen de jaren 800 en 1000. In de eeuwen daarna begonnen de graven van Holland met grootschalige ontginningen van het veengebied. Door sloten te graven en water af te voeren werd de grond geschikt gemaakt voor landbouw en veeteelt. In deze periode ontstonden ook omliggende nederzettingen zoals Delfgauw en later Nootdorp. De ontginningen hadden echter een keerzijde. Het veen begon in te klinken en de bodem daalde. Vanaf de zestiende eeuw werd bovendien op grote schaal turf gewonnen, wat leidde tot het ontstaan van plassen en watergebieden. Om het land bruikbaar te houden werden polders aangelegd en molens gebouwd om het water weg te malen. Veel van het huidige landschap rond Pijnacker is gevormd door deze eeuwenlange strijd tegen het water. Vond bijgaande afbeelding wel passend. Bijschrijft: “de 17e-eeuwse boerderij aan de Noordweg no. 29 te Pijnacker, naar een aquarel van Verheul uit 1929 (foto: Gemeentelijke Archiefdienst Rotterdam)“.

Schoonzoon M nam vandaag met zijn sax deel aan het meezingevenement "Van Smartlap tot Opera" op de Koeweide in Rotterdam Crooswijk, dat voor W, dochter F en kleinzoon Q uitstekend befietsbaar was vanuit Pijnacker. Voor opa net een paar kilometers te ver, hij mocht op het huis en kat Azrael passen. "Van Smartlap tot Opera" is een grootschalig, gratis buitenconcert, dit jaar toe aan zijn 17e editie. “Het evenement staat bekend als een ongekend meezingspektakel waar jaarlijks zo'n 1.500 tot 2.000 bezoekers op afkomen. Het festival brengt een unieke mix van oer-Hollandse tranentrekkers en wereldberoemde opera-aria's.“ (bron: programmaboekje). W vond het indrukwekkend en noemde het “een laagdrempelig feest van herkenning voor jong en oud“ (waarschijnlijk hetzelfde programmaboekje gelezen). Ketelbinkie en Bella Italia werden moeiteloos afgewisseld met meesterwerken uit het klassieke repertoire, zoals De Barbier van Sevilla en dat alles uitgevoerd door zo’n 150 muzikanten en zangers op het podium, een samenwerking tussen meerdere koren en orkesten, waarvan ik je de namen zal besparen omdat het allemaal “locals“ zijn. Heb overigens het Nonnenkoor niet horen noemen, maar die zal ongetwijfeld door het publiek zijn meegebruld net als Conquest of Paradise. Ik werd via filmpjes op de hoogte gehouden.

En ook zo was er weer heel snel een mooie dag voorbij. Maximaal 23 graden in de Driemanspolder, het voelde warmer: benauwder. Na weer een uitstekende maaltijd in het Pijnackerse terug naar de camping, Nog wel wat extra kilometers gereden: toen Miep van Google zei: “Bestemming bereikt“ kwamen haar en onze bestemming niet geheel overeen, er zat nog een paar kilometer tussen. Maar mooie rustige paden, dus geen straf. En morgen? Morgen is er weer een dag. We gaan kijken of ons busje wil starten en dan gaan we linea recta naar de Achterhoek: onze meivakantie is morgen afgelopen. Dan nog even de evaluatie want dan zijn we terug van niet ver weggeweest, maar zoals gewoonlijk kan de publicatie van dat verhaal even op zich laten wachten. Net als dit verhaal, maar hier is het eindelijk beste C te L.

camperfietsen - 14: een broekje (niet voor in de branding)

Was toch een hele nette foto in mijn vorige blog? Bedoel die van mijn achterkant met die winkelhaak in de broek. Nee, geen bil te zien, was een stuk been. Stof van mijn korte broek was na 15 jaar trouwe (zomer)dienst een beetje op (heet dat niet "sleets"?) en toen ik mijn prettige lijf op het zadel hijste, zei broekje “prtt“. W begon nog spontaan te zingen “een broekje in de branding“, maar geloof toch echt dat de zee nog hemelsbreed op zo’n 75 kilometer ligt. Liedje is van Gerard Cox overigens. Weet nog dat ik het slot het mooist vond:

Een broekje in de branding
Overtuig u er eerst van
Wat zat er in voordat het aangedreven kwam

Kreeg wel de opdracht een fietsroute te plannen die de ANWB-winkel in Zeist als highlight had, maar meer daarover in het dagverslag.

“Je moet je echt proberen te beperken“, sprak W toen ze gisteren las wat ze allemaal beleefd had. Schijnt dat mijn verhalen de laatste tijd steeds langer worden. Weet het, maar er zijn zoveel leuke dingen om te vertellen en ik heb zoveel foto’s die ik hier niet plaats omdat elk dagverslag anders een compleet boekwerk wordt. Voorbeeld? Nou, nog eentje dan, nog eentje dan en dan ..... Bijgaande foto is van 27 mei en laat een dagelijks ritueel van ons tweetjes zien. Op het moment dat we de lamp aandoen steken we beiden een vinger op om aan te tonen “hij doet het“. Het ritueel is in ons leven gekomen op de eerste avond nadat in Liempde de Camper Pitt Stop ons weer van 12 volt had voorzien. Nee, we houden het bij één voorbeeld.

vrijdag 29 mei: @ werkhoven

Vandaag mag de bus een dagje stilstaan. Wie W kent is dat absoluut niet op de bewoners van Puzzel van toepassing. We moeten in ieder geval iets doen aan dat “broekje (niet) in de branding“. Voor de verandering weer eens een warme nacht.

Oude stenen genoeg hier in de buurt, nieuwe trouwens ook en dan vooral “dure“ stenen, dat hebben we gisteren gezien tijdens ons verkenningstochtje op de fiets. Vandaag opnieuw gestapelde stenen in de herkansing, waaronder Slot Zeist. Ooit het lustoord van Willem Adriaan, graaf van Nassau-Odijk en kleinzoon van prins Maurits. Gebouwd in de tweede helft van de zeventiende eeuw. Het slot was oorspronkelijk bedoeld als woonhuis voor adellijke families, maar kreeg later verschillende andere functies. In de negentiende eeuw werd het gebouw gebruikt door de Hernhutters, een protestantse geloofsgemeenschap die veel invloed had op de ontwikkeling van Zeist. Nu het ideale decor voor vorstelijke evenementen, historie opsnuiven of genieten van kunst en cultuur.

Twee broeken in de uitverkoop bij de ANWB gescoord. Nou ja, je weet hoe dat gaat: W scoren en ik passen. Kan er voorlopig weer tegen. En toen mocht het de bossen in. Een pad dat we eigenlijk altijd “meenemen“ in onze route is het Gravelpad Kerckebosch–Oud London. Nou ja, wij? Zij van Komoot regelt dat voor ons: je klikt een paar punten aan op de kaart em Miep doet de rest. Ze heeft zo haar voorkeuren: bij Hotel Oud Londen het pad op (eerste stuk is verhard en heet het Zwitsersekade). Ten zuid westen van de Jagersingel (een drukke oversteek) heet het Padvinderslaantje. Je passseert enkele Scouting blokhutten (prima uitpufbankjes!).

Bij Kasteel Zeist vroeg W of hier het trainingskamp van de KNVB was. Wist alleen een ontwijkend NEE uit mijn mond te krijgen. Laten we nu een tijdje later langs de KNVB Campus fietsen. Heb altijd gemeend dat het een klein gebouwtje was waar het Nederlands Elftal bij tijd en wijle trainde maar ChatGTP zegt het volgende: “De KNVB Campus in Zeist is het nationale voetbalcentrum van Nederland. Op deze campus trainen de Nederlandse voetbalteams, waaronder het Nederlands elftal. Het terrein behoort tot de Koninklijke Nederlandse Voetbalbond (KNVB) en ligt midden in een bosrijke omgeving op de Utrechtse Heuvelrug. De campus beschikt over moderne trainingsvelden, sporthallen, vergaderruimtes en een hotel voor spelers en staf. Ook worden hier opleidingen voor trainers en scheidsrechters georganiseerd. De KNVB Campus werd vernieuwd en uitgebreid in 2016 en geldt tegenwoordig als een van de modernste voetbalcomplexen van Europa.“ W moest nog even een foto sturen naar onze voetballende kleinzoon en was later in een uitvoerige chat met hem verwikkeld.

En dan kom je vanzelf op Landgoed Heidestein terecht, natuurgebied tussen Zeist en Driebergen. Het landgoed ligt op de Utrechtse Heuvelrug en bestaat uit bossen, heidevelden, zandverstuivingen en lanen. Zoals veel van dat soort landgoederen eindigde ook Heidestein op het bordje van de natuurbescherming, in dit geval het Utrechts Landschap. Als je te vroeg bent voor rijpe kersen moet je zeker nog een paar maand wachten tot de heide bloeit.

Wanneer je op het routekaartje voor vandaag kijkt (kaartje in de volgende alinea) zie je dat we twee keer Odijk geschampt hebben, Datzelfde kaartje laat zien dat langs Odijk het riviertje de Kromme Rijn loopt. Dit is een oude zijtak van de Rijn die door plaatsen als Wijk bij Duurstede, Werkhoven, Odijk en Bunnik stroomt richting Utrecht. Dit watertje heeft een grote rol gespeeld in de geschiedenis van Odijk. Het was belangrijk voor landbouw, handel en vervoer. De grond langs de rivier was vruchtbaar, waardoor boeren er goed gewassen konden verbouwen en vee konden houden. Daardoor ontstond er al vroeg bewoning in het gebied rond Odijk. Daarnaast werd de Kromme Rijn gebruikt als transportroute. Boeren en handelaren vervoerden producten zoals graan, fruit en hout per boot naar grotere plaatsen, vooral naar Utrecht. Wegen waren vroeger vaak slecht, waardoor vervoer over water sneller en gemakkelijker was. De rivier hielp Odijk (maar ook Bunnik en Werkhoven) dus om economisch te groeien. Overigens hebben we het dan over een iets andere Kromme Rijn dan tegenwoordig, het was een belangrijke tak van de Rijn, zo belangrijk dat het deel uitmaakte van de de noordgrens van het Romeinse Rijk, de zogenaamde Lower Germanic Limes. De Romeinen gebruikten de Rijn als natuurlijke grens tussen hun rijk en de gebieden van Germaanse stammen in het noorden. Gisteren kwamen we een grenssteen tegen. In 1122 veranderde de geschiedenis van de Kromme Rijn ingrijpend. Bij Wijk bij Duurstede werd een dam gebouwd in de Rijn om overstromingen te voorkomen en de waterstand beter te regelen. Hierdoor stroomde er veel minder water door de Kromme Rijn en verloor de rivier haar functie als hoofdarm van de Rijn. Toch bleef zij belangrijk voor de omgeving. In de negentiende en twintigste eeuw veranderde de rivier vooral in een recreatiegebied.

En dan de boodschappen. Een paar jaar geleden had je in Werkhoven nog Anno's Dagwinkel, maar dat was toen ik er de laatste keer kwam al meer een sociale ontmoetingsplaats dan een echte winkel. Snapte al niet dat Anno zijn hoofd boven water kon houden met de verkoop van perssinaasappels, chocolademelk, vla, melk, een spuitbus slagroom, gemberontbijtkoek, zelfrijzend bakmeel, gehaktkruiden en laurierblad. Ik noem maar wat essentiële levensbehoeften. De dichtstbijzijnde super voor ons is nu de Jumbo in Odijk. Fietsroute iets verlegd en we komen er op het eind langs. Wel iets anders gekocht dan de hierboven genoemde artikelen. En met een verrassende eindsprint (nou ja sprint: wind tegen en op het einde van de tocht) kwamen we via de oprijlaan van kasteel Beverweerd na 28,2 kilometer tegen half drie weer op onze camperplaats aan. Een mooie dag, maar het fietsen viel me vandaag tegen. Kwestie van een combinatie van hitte, wind tegen en nog wat oude vermoeidheid in de benen? 31 graden, broeierig. Er wordt later op de dag regen verwacht, maar eerst zien en dan pas geloven. En morgen? Morgen is er weer een dag. We gaan naar de polder in Zoertermeer: twee dagen aandacht besteden aan een deel van de familie. Of W de 70 kilometer per fiets aflegt hoor je morgen.