Wat hebben we een vooruitziende blik gehad, of: wat hebben
we het weerbericht van El Tiempo goed in de gaten gehouden. Gisteren een
stakblauwe dag in de Pyreneeën, dus een mooie passentocht. Vandaag deels grauw en somber, soms een buitje en ook regelmatig wat opklaringen; een mooie reisdag door
het binnenland van Spanje.
Het bestelde brood zou niet eerder dan half tien geleverd
kunnen worden. Hopelijk kan de campingwinkel er anderen mee gelukkig maken,
voor ons is het te laat; we proberen onderweg wel een “pan” te scoren. 
Wat een mooie route weer. Eerst een stuk over de N260, een carretera
nacional, een weg van in totaal 470 kilometer oost-west door de oostelijke
Pyreneeën. De carretera is in 1988 ontstaan door allerlei lokale stukjes weg
aan elkaar te knopen. Daardoor zijn veel gedeelten bochtig en smal, dus geliefd
bij motorrijders. We hebben de N260 gereden van Gavin naar Aínsa. Vanaf Ainsa
bracht de mooi brede, maar bochtige A138 ons naar Barbastro met links
regelmatig uitzicht op verschillende stuwmeren in de Rio Cinca. Een erg dun
bevolkt gebied. Op het juiste moment moest W een foto nemen – ietwat mislukt,
maar de strekking is duidelijk. 
Het volgende ijkpunt was Lleida dat we bereikten
via de A22/N240 om tenslotte de route langs de Ebro (C12) naar Amposta op te
pikken. We hebben weer een (voor ons onbekend) mooi gedeelte van Spanje gezien.
Even een studie gemaakt van de twee vlaggen die we in Catalonië tegenkomen. De Senyera is de oorspronkelijk vlag van Cataluña, maar tegenwoordig zie je steeds vaker de versie met de ster, de “estelada”. Deze vlag symboliseert de wil van de Catalanen om op een democratische, legitieme, gewettigde en geweldloze manier onafhankelijk te worden. Dat is er uit: zo leer je nog eens wat op zo’n reisje.
Het laatste stukje door de delta was weer bekend terrein, we
zijn er in het voorjaar nog geweest (zie eventueel http://berrynales.blogspot.nl/2017/03/naar-de-zon-6-de-ebrodelta.html
). De Ebrodelta is eigenlijk een mix van een Hollandse polder met Indonesische
rijstvelden. In maart lag de delta nog grotendeels braak en overheerste de
grauwheid van onbewerkte aarde, nu oogt alles okergeel en wacht de rijst om
geoogst te worden. De rijstpluk start eind september. Helaas: regen tot zes uur
en vervolgens een stormachtige wind. Meer dan even de neus buiten de deur
steken zat er niet in. De Spanjaarden (weekend, dus de gehele camperplek vol met
Spaanse kentekens) trekken zich van een beetje wind niets aan. Toen het ophield
met druppelen werd er met veel kabaal uitgebreid geborreld en later op de avond
nog uitgebreider gegeten. Toen wij tegen elven naar bed gingen, speelden de
kleine krullekoppen nog buiten.
V: 99.880; A: 100.229
zondag 10 september:
@ peñiscola
De bedoeling was een dagje te fietsen in de Ebrodelta, maar
ons blik heeft de hele nacht liggen te schudden op de vier wieltjes. W heeft
midden in de nacht nog even de dakluiken vergrendeld, omdat ze het idee had dat
ze weg zouden waaien. De koelkast is uitgewaaid: doordat je op een camperplek
geacht wordt allemaal met de neus dezelfde kant op te wijzen (behalve de
Britten, die hebben de deur aan de andere kant) stond de koelkast pal op de
wind. Geen voorzieningen op deze camperplaats dus moet het gas het koelwerk
doen. Bij het opstaan nog steeds een windkracht zes of zo, dus niet fietsen
maar rijden: lauw bier en bedorven koteletten is ook niet alles. Een
uitgebreid rondje delta in de camper, met de nodige uitstapjes bij kijkhutten, een broodje
aan zee in Riumar tussen de surfers, een bakje koffie in een tentje (€ 2,70
voor een cappuccino en een café solo – samen dus), een voorzichtig
wandelingetje en daarna full speed naar Peñiscola. Tijdens het rijden liet ik
weer een staaltje van het klassiek mannelijke vermogen tot multitasking zien:
rijden, luisteren naar muziek en W de opdracht geven op te zoeken wanneer Conny
Vandenbos is overleden.
Peñiscola (we waren er al eens eerder - http://berrynales.blogspot.nl/2016/04/op-naar-de-zon-11-achter-de-geraniums.html
) heeft een groot aantal campings/camperplaatsen. Deze keer “won” Viz Mar,
voornamelijk omdat deze camping een leuk Acsi-prijsje hanteert (€ 11 all-in) en vooral vanwege het
zwembad voor W. Strakblauw, dus snel op de fiets (sinds Rotterdam niet meer
gebruikt). Wel een beetje wind, maar je weet: die hebben we altijd mee! Een
heerlijk ijsje bij een vestiging van Haägen Dasz en W nog even afkoelen in het
zwembad. Voor je het weet is er weer een mooie dag voorbij.
maandag 11 september:
@ peñiscola
Wat valt er te vertellen? Een fantastische fietstocht langs
de kust van Peñiscola via Benicarló en Vinaròs naar een riviertje Sòl de Riu
dat ons min of meer de weg versperde en ongeveer via dezelfde weg terug.
Zonnetje erbij, drankje op een terrasje en W heeft nog even voor dolfijn
gespeeld in de Middellandse Zee. Met veel moeite een flappentap gevonden (veel,
maar niet alles valt met creditcard en bankpas te betalen). Zestig kilometer op
de teller en nog steeds de fietsbroek niet ingepakt. Morgen een deurtje verder:
hier kennen we inmiddels de weg.
