lettele blijft trekken – 2

zondag 19 juni: @ lettele

Geen bericht in het nieuws gezien met de tekst “buscamper met de naam Puzzel door noodweer de lucht ingevlogen”, konden dus vanmorgen met een gerust hart opstaan. We sliepen dan ook niet in Leersum in Utrecht maar in Lettele dat in Overijssel ligt. Het onweer bracht de nodige verkoeling, al kon het ontbijt buiten geserveerd worden. Dat uiteraard pas nadat ik een potje Kanis en Gunnink naar binnen had gewerkt.

De fietsroute van vandaag had als thema “bos en water”. Delen ervan had ik tijdens een eerder verblijf al gefietst, andere delen waren nieuw. Volgens mij bloeide de vorige keer het vingerhoedskruid nog niet, in ieder geval was er toen nog geen sprake van een vingerhoedskruidenvrouwtje. Toen ik later vertelde dat vingerhoedskruid gerekend wordt tot de zogenaamde heksenkruiden vond W bijgaande foto geen aanbeveling meer. En na een googletochtje tot de ontdekking komen  dat het een ingrediënt is voor heksenzalf dat onder meer gebruikt wordt als libidoverhogend middel en bij overmatig gebruik een zwaar vergif is, was voor W een reden om duidelijk te maken dat een verblijf te midden van deze mooie bloemen voor eens en altijd was en dat het dus de laatste keer is geweest dat ze te midden van die mooie bloemen heeft gestaan.

Gisteren ook al langsgefietst en opgemerkt, maar er niet bij stilgestaan: lange bakken waarvan we het doel niet wisten. Vandaag gestopt en het geheel aan een grondige inspectie onderworpen: een wormenkwekerij. Het gaat om wormenkwekerij De Lange Pier in Lettele. Bijproduct is wormenmest of wormencompost. Het schijnt één van de beste bodemverbeteraars te zijn. Volgens de website van De Lange Pier heeft de mest een zeer hoog organisch gehalte en bevat het een veelheid aan sporenelementen, enzymen en mineralen. Met andere woorden: alles wat een plant echt nodig heeft. Interesse? Een zak van 60 liter kost € 4,00 en heb je er niet genoeg aan dan kun je als particulier een aanhangertje vol kopen. Je betaalt dan 25 € per kubieke meter. Je planten gaan ervan smullen! Hoeveel de wormen kosten heb ik niet kunnen achterhalen.

Smullen deed W van het gebak dat geserveerd werd in de kloostertuin van Nieuw Simon. In het foldertje dat we meenamen stond “Klooster Nieuw Sion is een plek waar mensen dichter bij God, bij zichzelf, bij de medemens en de natuur kunnen komen door gebed en contemplatie, stilte en eenvoud, handenarbeid en gastvrijheid. Dit alles vanuit het christelijke, monastieke ideaal. We delen een verbondenheid in Christus, die het mogelijk maakt om verschillen te overbruggen en een oecumenische plek van liefde te zijn. Of je nu de stilte zoekt in ons gastenhuis, meedoet aan een retraite, of komt helpen bij het klussen of het bidden – weet je welkom.” Dat alles hadden we niet nodig, alleen maar koffie en voor W dus een stukje gebak. Abdij Sion bestaat sinds 1890 en is tot 2015 een trappistenklooster gebleven. De laatste monniken trokken de deur achter zich dicht en vonden een nieuwe plek op Schiermonnikoog. De Stichting Nieuw Sion nam het klooster op 29 december 2015 over. Haar eerste doel is het religieus en cultureel erfgoed van het klooster te bewaren. Daarbij speelt de rust en de stilte een grote rol. Met het oog daarop is het de bedoeling dat het in de kloosterkerk, de kloostergangen en in de berceau stil blijft. Net als in de tijd van de monniken is het motto “ora et labora” (bid en werk). Als je hier wilt gaan wonen of een kortere tijd wilt verblijven word je vriendelijk verzocht vier keer per dag deel te nemen aan het getijdengebed. Niet iets voor mij, maar de koffie was goed binnen te houden.

In Wesepe stond tot 1945 een traditionele windmolen. Die locatie wordt nu gebruikt als bedrijventerrein. Een eindje verder wordt op dit moment een “energiemolen” gebouwd. De oorspronkelijke molen werd in april van het laatste oorlogsjaar op bevel van de Duitsers in brand gestoken. We reden op de Bokkelerweg (aan de zuidkant van Wesepe) en kwamen een vreemde bouwconstructie tegen. In het plaatselijke suffertje van 22 oktober 2020 las ik dat het een complex “ergens” in 2022 voltooid moet zijn en dan bestaat uit “een beeldbepalende molen [… met] vijf ‘veldkamers’ (appartementen voor verhuur), een korenschuur en een permanente molenwoning. De wieken van de later nog te plaatsen (boven)kap leveren dan stroom voor zo’n 24 huishoudens. De zonnepanelen die op de korenschuur komen, zijn goed voor het dubbele daarvan.” Het zal ongetwijfeld een beeldbepalende entree van het dorp worden, we stopten er nu al voor. En even ter geruststelling: de molen staat alleen maar scheef op onderstaande foto.

Aan de andere kant van Wesepe kwamen we een monument tegen dat herinnert aan de meest domme spoorlijn die ooit in Nederland heeft gelegen: de spoorlijn Deventer – Ommen, in 1910 geopend door de OLDO (Overijsselsche Lokaalspoorwegmaatschappij Deventer – Ommen). Waarom dom? Het voornaamste probleem van de lijn was, dat er geen plaatsen van enige betekenis (aantal inwoners, fabrieken) aan de lijn lagen, afgezien van Deventer, Raalte en Ommen. Maar juist deze plaatsen hadden al een rechtstreekse verbinding met Zwolle. De vijf treinen (beide richtingen) die aanvankelijk reden werden in 1932 beperkt tot vier (en op zondag drie). Toen overal de autobus in opkomst kwam was het al snel bekeken met deze spoorlijn. Op 14 mei 1935 reed de laatste trein van Ommen naar Deventer.

De AH van Diepenveen mocht de lunch verzorgen; het werden appelflappen met een smoothy, verorberd op een prettig bankje met uitzicht op de IJssel een paar kilometer voor Deventer. Vijf uur na ons vertrek waren we terug op de Brandkoele met een kleine 60 kilometer op de teller. Truitje-uit-truitje-aan weer. Fijn gefietst en veel interessante dingen gezien. In de ruststand!

fietskm: 58,9

tussen de 20 en 25 graden

wifi-signaal: 47 % de Brandkoele, Lettele

lettele blijft trekken – 1

Wat doet een mens in Lettele? Eigenlijk is het geen plaats om voor om te rijden en ben je er eenmaal dan denk je: wat doe ik hier eigenlijk? Er is een horecagelegenheid en een groot sportcomplex, maar voor de rest is het behelpen. Heb je geen auto dan moet je fietsen of gebruik maken van de buurtbus die door vrijwilligers gerund wordt. Zelfs de buurtsuper wordt gerund door vrijwilligers! Een kleine drie jaar geleden werd bekend dat de eigenaar van de enige supermarkt in het dorp van plan was de winkel te sluiten. Vanaf dat moment bogen inwoners van Lettele zich over de vraag hoe de winkel voortgezet zou kunnen worden. Uiteindelijk heeft dat geleid tot het initiatief van Stichting Dorpswinkel Lettele. De winkel heeft twee kerntaken: het is een belangrijk ontmoetingspunt voor de inwoners van Lettele en daarnaast zorgt het ervoor dat het voor veel ouderen in het dorp ook een manier is om nog zelfstandig boodschappen te kunnen doen, zonder terug te hoeven vallen op hun kinderen. Dat een pak koffie dan een paar dubbeltjes duurder is dan bij de Jumbo in Bathmen nemen we dan maar voor lief.

Waarom dan toch opnieuw naar Lettele? Moest W kennis laten maken met het zeer afwisselende landschap van dit stuk Salland, de camperplaats is ok en vooral redelijk geprijsd en oudste zus vertelde dat ze regelmatig keek op deze site en dan tot de conclusie kwam dat er weer geen nieuw verhaaltje stond. Klopt: de laatste weken druk met vrijwilligerswerk, mantelzorgtaken, maar de voornaamste reden is dat Puzzel een week bij de camperboer heeft gestaan. Bij de tweejaarlijkse onderhoudsbeurt kwamen de jongens tot de ontdekking dat de koelkast het niet meer deed op gas. Het leveren van het juiste onderdeel duurde vijf werkdagen. Je moet wat overhebben voor koud bier. Er zijn nog veel kleine probleempjes verholpen. De komende dagen zullen we zien of alles gelukt is.

vrijdag 18 juni: @ lettele

Eerst nog even een paar zonnepanelen op het dak laten leggen. Geld op de bank levert ook niks op, dus kun je het beter in een iets gemodificeerde vorm op je dak leggen. Booming business die zwarte panelen: Zonneplan doet de marketing en het papierwerk, besteedt het technische werk uit aan een of andere firma waarvan de naam mij ontschoten is, die op zijn beurt weer een aantal zzp’ers inhuurt om daadwerkelijk het dak op te gaan. Overal blijft er een paar Euro hangen, maar het systeem werkt. Nee: het denkwerk heb ik niet zelf gedaan, maar overgelaten aan een tweetal buurmannen die zo links en rechts offertes hebben opgevraagd. Zij kwamen tot de ontdekking dat bij het plaatsen van zonnepanelen de grootste kostenpost het materiaal is. Heb stiekem opgezocht of dat inderdaad zo is en ja hoor: zie bijgaand grafiekje (bron: zonnepanelen-info.nl). De kosten waar je eventueel nog op kunt besparen zijn de arbeidskosten en door die drietrapsraket (Zonneplan, technisch bedrijf en zzp’ers) schijnen die kosten laag gehouden te kunnen worden. Rare wereld, inderdaad.

Panelen op het dak, bus ingepakt en zij van Google Maps leidde ons via de Aldi in Groenlo naar het schone (en bloedhete Lettele) waar de fietsen al snel van en uit de bus werden gehaald om het “boze” weer voor te blijven. “Niet te ver, want het is warm”, waren de orders van het bevoegd gezag. Komoot en ik hadden al snel een tochtje uitgestippeld dat overigens wel op bepaalde plekken moest worden aangepast omdat er teveel mountainbikepaden in de route zaten. “Loopt er een recht pad op twintig meter afstand en laat je mij kotsmisselijk worden door al dat gedraai in die bochtjes!” Ja vrouw, ik beloof beterschap. Het werd uiteindelijk een tochtje van zo’n 26 kilometer rondom Lettele waarbij de mountainbikepaden vooral op Landgoed Oostermaet liepen. Wel veel bos op dat landgoed, maar niet het meest aantrekkelijke en gevarieerde bos dat je in deze omgeving kunt vinden, want gewoon een productiebos. Diepe sporen van onbenullig grote machines markeerden het landschap. Waar is de tijd gebleven dat een houthakker met een bijl een boom velde die vervolgens door een paard uit het bos werd gesleept? Het landgoed is in totaal bijna 550 ha groot en kent naast bos ook landbouwgrond. De van oorsprong woeste gronden zijn in de loop van de 19^e eeuw ontgonnen. Aan de noordzijde van het landgoed hebben de Duitsers aan het eind van de Tweede Wereldoorlog een lanceerinrichting voor de beruchte “Vergeltungswaffe” gebouwd. Het monument V1 herinnert hier nog aan, maar ik schreef daarover al in een eerder stadium.

Terug konden we onder de luifel kruipen en ons overgeven aan dat gevoel van opperste tevredenheid: met een biertje en/of een radlertje in de hand weten dat je alles bij je hebt dat nodig is om enkele weken of maanden te overleven op een paar vierkante meter, want ja: nu zijn het een paar dagen, maar eind deze maand moet de grote reis beginnen. Zeer waarschijnlijk wordt het een tocht naar Polen en de Baltische Staten; Polen en Litouwen zijn al “geel”, de andere twee zullen ongetwijfeld snel volgen. Naar de Baltische Staten wilden we al ver voor het woord “bucketlist” werd uitgevonden. Maar je kent ons devies: plannen maken is leuk, ze vervolgens wijzigen is nog veel leuker! En de rest van de avond? Inderdaad moest Pluvius in de loop van de avond regelmatig zijn blaas ledigen en om dit muzikaal te omlijsten viel er ook regelmatig een behoorlijke paukenslag. Om het geheel goed te kunnen zien is het systeem van de bliksemflitsen uitgevonden.

V: 158.291 A: 158.343 fiets: 26 km rijtemperatuur: ca 27 graden

Wifi-signaal: 35 % CP de Brandkoele Lettele € 14,00 all-in; bij verblijf van drie dagen of meer 10 % korting voor NKC-leden

een kleindochterfeestweekendje

Vaste prik: wanneer de kleinkinderen een uitje mogen samenstellen ter gelegenheid van hun verjaardag hoort daar meestal een nachtje slapen in de camper bij. Ook deze keer raak: nummer 2 (van de 4) wilde graag naar de dierentuin én een nachtje logeren in de blauwe bus.

vrijdag 4 juni: @ aalten

Wakker worden in Eibergen, inladen in Lichtenvoorde en gaan slapen in Aalten. Tussendoor nog een snelle vergadering van een ander vrijwilligersclubje, namelijk Veilig Verkeer, over de nakende fietsverkeersexamens. Dit is een korte samenvatting van onze activiteiten van deze vrijdag en dat dan over een afstand van 24 kilometer (over de weg en niet eens hemelsbreed).

En wat een verschil in camping: de Fontein een oase van rust (zie foto van het meer hierboven), camping Goorzicht een drukke heksenketel. Waarom dan toch voor dit vier-sterren-gebeuren gekozen? Eenvoudig: vanwege kleinkind 2 dat haar verjaardagsuitje mocht consumeren. Goorzicht is een echte kindercamping met speeltuin, zwembad en vooral veel spontane vriendinnetjes. Vriend G heeft het altijd over “niet OSM” (ons soort mensen), wij hebben het over “niet OSC” (ons soort campings). Maar twee nachten overleven we ook wel en het is een feestje om een kind gelukkig te zien. Op 21 mei schreef ik nog over Herman Stok en zijn programma "Top of Flop". Herman is inmiddels niet meer onder ons. Om in de sfeer te blijven: voor de Fontein de bel en voor camping Goorzicht de toeter (al is nummer 2 het daar HELEMAAL NIET MEE EENS, waarvan akte).

Beetje een benauwd plekje, moest de camper in de lengte op de plaats zetten, in de breedte (in het gareel van de caravans) lukte niet: daarvoor is de draaicirkel van een Ducato Max te groot. Veel gras was er overigens ook niet over zodat het vrijdag een zand- en zaterdag een modderboel werd. Beetje anders dan de vorige camping dus. De foto is van zaterdag toen het zonnetje plaats had gemaakt voor een grauwe sluier.

De jarige mocht het menu samenstellen, dus ook dat werd weer vaste prik: pannenkoeken, buiten gebakken op het campinggazkookpitje met halverwege een grote zwiep met de pan, graag op een dusdanige wijze dat de pannenkoek weer in de pan terecht komt (wens van opa) of dat het ronde gevaarte ergens in de vlucht een andere baan dan de geplande gaat kiezen en de weelderige haardos van opa nog weelderiger maakt (wens van nummer 2) of dat de hele pannenkoekenbakkerij afloopt met zo min mogelijk troep (wens van oma). Opa heeft deze keer gewonnen! Geen foto's van de kleinkinderen op het grote boze wereldwijde web overigens. Oma mocht naar huis, er passen nu eenmaal geen drie slapers in ons busje. Een hele rustige nacht dus.

V: 158.247 A: 158.271

Warm, temperatuur oplopend tot 28 graden; later op de avond en in de nacht flinke regenbuien met af en toe een klapper

Wifi-index: 54 % Camping Goorzicht, Aalten 2 x € 19,40 SVR/ACSI + 2 x € 2,50 kindertarief

zaterdag 5 juni: @ aalten – naar de dierentuin in Arnhem

Geen langslapend kind: om half acht werd er al druk getekend en ge-e-maild (ja, zo schrijf je dat tegenwoordig). Appje naar oma dat de camping met smart wacht op een gezamenlijk ontbijt en al snel was het vogeltje (nummer 2 dus) gevlogen op zoek naar haar nieuwe vriendinnen. Voor een zeer prettig prijsje had W een aantal kaartjes voor Burgers’ Zoo op de kop weten te tikken, immers: gereduceerd tarief omdat niet alles open zou zijn. Blijkt vandaag (vrijwel) alles van het slot te zijn gegaan. Normaal sta je jankend te pinnen bij dit soort attracties, maar van 3 keer een tientje (plus parkeergeld) kun je niks zeggen. 

Burgers” Zoo bestaat inmiddels al meer dan 100 jaar als familiebedrijf; ooit (1913) begonnen als een fazantenpark in ‘s-Heerenberg, onder de naam “Fazanterie Buitenlust”, werd na tien jaar verhuisd naar Arnhem, want meer ruimte om uit te breiden en beter bereikbaar. Het nieuwe park kreeg de naam Burgers’ Dierenpark. Het park begon een aantal jaren later met een andere manier van huisvesting van wilde dieren. Het idee was om de dieren zo natuurlijk mogelijk te laten leven, dus geen tralies en kooien, maar grachten, open terrassen, valleien en de kenmerkende kunstmatige rotspartijen. De Dierenbescherming zou er tegenwoordig een stokje voor steken, maar toentertijd was het revolutionair wat Johan Burgers deed. In de oorlogsjaren zat Arnhem (en dus ook de dierentuin) in de vuurlinie. De dochter van Johan trouwde met ene Reinier van Hooff en die twee mochten na WO II puinruimen. 

Begin jaren zestig nam Antoon van Hooff het stokje over, begon de economie aan te trekken en liet Antoon regelmatig zijn gezicht op de televisie zien. Antoon werd trendsetter op het gebied van dierentuinen. Leefgebieden en het creëren van natuurgetrouwe imitatie zijn hierbij belangrijk. In 1968 opent het dierenpark het eerste Europese Safaripark, waar je met de auto doorheen kon crossen. In 1988 begon Burgers’ Zoo met het concept “ecodisplay”, een ecosysteem waarbij bezoekers naast de dieren ook het klimaat en de leefomgeving van de dieren beleven. Het eerste was Burgers’ Bush, een overdekt tropisch regenwoord. Na Bush kwamen Safari, Desert, Ocean, Rimba en Mangrove. Alex van Hooff is sinds 2004 de baas over het familiebedrijf.

Na iets meer dan 10.000 stappen door deze toch wel bijzondere dierentuin was het peilglas van de natuurbeleving vol, kon er nog even gezwommen en gespeeld worden op camping Goorzicht en na een broodje kroket en afscheid van de nieuwe vriendinnen werd nummer 2 weer thuis afgezet en konden opa en oma in de avondstand, genieten van de Van Rossums, deze keer in Schiedam. In het busje, buiten werd het een beetje fris. Een mooie dag.

Arnhem v.v. met de personenauto: 106 km 11.961 stappen

ideaal dierentuinweer: 20 graden en droog

wifi-index: tussen de 9 en 57 procent; zeer wisselend

zondag 6 juni: @ home

Aan ruim een week camperen in de Achterhoek komt vandaag een einde. Morgen gaat Puzzel naar de camperboer voor een min of meer periodieke keuring van de gasinstallatie (laatste dateert al weer van 2018) en worden er zo links en rechts wat kleine onvolkomenheden (volgens mij) of grote problemen (volgens W) verholpen en opgelost, zoals een plisséverduistering waarvan een touwtje loshangt, een nieuw knopje aan een kastje gezet en onze twee gaspitjes opnieuw leven ingeblazen. 

V: 158.271 A: 158.278

frisjes (16 graden)

achterhoek: daar waar je vanaf de camping naar je vrijwilligerswerk kunt gaan

woensdag 2 tot vrijdag 4 juni: @ eibergen

Geen fietstochtjes meer. Er moest gewerkt worden, vrijwilligerswerk is ook werk en vrijwillig is wat anders dan vrijblijvend. Twee diensten op de elektrocar op woensdag- en donderdagochtend. De elektrocar brengt mensen met een (tijdelijke) mobiele beperking uit Lichtenvoorde (en nabije omgeving) naar hun alledaagse bezoekjes. Denk daarbij aan een afspraak bij de huisarts, de fysiotherapeut, naar de kapper, bij iemand op de koffie of gewoon even winkelen.  

Afwisselend werk: donderdagmorgen bijvoorbeeld een aantal bejaarde dames voor het eerst sinds lange tijd naar het zwembad gebracht voor het (hopelijk weer) wekelijkse sportuurtje. Op bijgaande foto staat het karretje te wachten bij het zwembad. Het is kleinschalig vervoer op maat van deur tot deur. We hebben in Lichtenvoorde een clubje van enthousiaste vrijwilligers die volgens een rooster hun vaste diensten draaien. Een half jaar heeft de car vanwege corona noodgedwongen stilgestaan, maar gelukkig voor de passagiers en de chauffeurs kan er sinds eind april weer gereden worden. De ritten met de elektrocar zijn gratis, maar een vrije gift is van harte welkom. De inhoud van het giftenpotje wordt gebruikt voor onderhoud en verzekering. Ook de gemeente subsidieert het project.

W heeft de twee ochtenden ook zeer nuttig besteed: uitslapen en op de fiets een ijsje halen. Niet naast de deur, dat dan weer wel. Vergeet even de uitgebreide poetsbeurt te vermelden, nee niet haar lijf, maar de binnenkant van de camper.

Op de Fontein weet men ons te vinden, dus aan bezoek geen gebrek: op woensdag een vriendin en op donderdag de kleinkinderen die (zeer dapper) het ijskoude water ingingen. En niks is daarna fijner dan smullen van de lekkere dingen die horen bij een bbq-etentje bij opa en oma voor de camper.

Vrijdag een verplaatsing naar een andere camping in de Achterhoek, maar daarover meer in een volgend verhaaltje.

achterhoek: daar waar weer deutsche wohnmobile binnendruppelen

Onregelmatige fotokijker G te L stuurde mij een appje naar aanleiding van de foto van het kampeerveld op de camping die ik gisteren publiceerde. Tekst: “Och. Eenzaam en alleen”, gevolgd door een huilende smiley. Was een momentopname. In de loop van de dag was onze buurman vertrokken en hadden we het veld even voor ons alleen. Tegen zessen kwamen er twee van die witte dozen met witte kentekens. Weet niet was het vakantieverkeerbeleid van Duitsland is op dit moment. Mogen zij er wel uit en wij er niet in van Mutti Merkel? Toen we vanmiddag van onze fietstocht terugkwamen was het veld weer leeg en hadden het rijk voor ons alleen. Zo hoort het ook!

dinsdag 1 juni: @ eibergen

Een beetje veel van Komoot en een klein beetje van mezelf. Het resultaat was een tocht van ruim 50 kilometer door het gebied ten noordwesten van Eibergen. Toen we aan de Koeweidendijk het Bernadettebos tegenkwamen (tegenwoordig een behandelsetting voor kinderen van 4 tot 16 jaar, met een licht verstandelijke beperking en complexe gedragsproblemen voortkomend uit  hechtingsproblematiek, ADHD, autisme of trauma) kwamen de herinneringen boven, "it was like a trip down memory lane". Toen W en ik elkaar leerden kennen werkten we op een school voor zeer moeilijk lerende kinderen. In 1972 noemde je dat gewoon een imbecielenschool en een groot deel van de schoolpopulatie werd gevormd door kinderen met het Syndroom van Down. Een stuk of zestien ervan werden elke dag van het Bernadettebos uit Neede met een volkswagenbusje naar Lichtenvoorde gebracht om daar onze school te bezoeken. Neede had ook een schooltje voor imbecielen maar die school was openbaar en katholieke leerlingen (of ze nu verstandelijk beperkt waren of niet) stuurde je toentertijd niet naar een openbare school. Ze pasten alle zestien in één klein Volkswagenbusje: met een beetje proppen konden er zelfs vier in de kattenbak. Veiligheidsgordels? Tot 1972 waren er geen snelheidslimieten, geen verkeershelmen, geen autogordels en mocht je zelfs rijden met een borrel op (de anti-alcoholwet dateert van 1974). Eén van de eerste verkeersmaatregelen die in de jaren 70 werd geïntroduceerd was de autogordel. Het gebruikmaken van autogordels voor passagiers op de achterbank van personenauto's werd pas verplicht gesteld in 1992.

Het wemelde van de stichtingen die het een en ander regelden voor de minderbedeelde mens: Bernadettebos viel onder het beheer van de Bernadettestichting, het schoolvervoer werd geregeld door de Monicastichting, wonen kon je in één van de huizen van de Paulusstichting en via de Stichting Don Bosco kon je op de sociale werkplaats werken. Niet alles werd erg netjes geregeld. In 1974 werd door Prinses Beatrix het complex Groot Deunk geopend, een vakantie-, vormings- en recreatieproject op commerciële grondslag voor gehandicapten en niet-gehandicapten, inclusief een drietal gezinsvervangende tehuizen. Dit complex van de Paulusstichting werd heimelijk gefinancierd met banktegoeden van cliënten van de stichting. Toen dit eenmaal aan de grote klok werd gehangen werd de stichting ontbonden. En dat alles schoot me te binnen op die paar kilometers op de Koeweidendijk in Neede. Wordt vervolgd, want de inhoudelijke kant van het zmlk-onderwijs, de methode die we Praatboeken noemden (zie afbeelding) en Frater Apollonius (beter bekend als Arie van Tongeren) moeten ook nog een beurt hebben.

In de buurt van Diepenheim deden we een deel van de zes-kastelen-fietsroute. In 2017 hebben we ze alle zes gezien al vond ik het toen ook al meer landhuis dan kasteel, zie eventueel https://berrynales.blogspot.com/2017/06/hof-van-twente-1.html. Vandaag beperkten we ons tot Nijenhuis, Warmelo en Huize Diepenheim. Mooie gebouwen, maar de parken zijn nog mooier.

Nog zo’n plekje waar we al eens eerder geweest zijn: het voormalige zwembad van Neede, nu kikkerpoel; het was in dezelfde periode https://berrynales.blogspot.com/2017/06/de-schaduw-in.html. Bijna thuis wisten we ook weer waarom de Bergweg in Neede de Bergweg heet: een leuke klim en dan is de afdaling natuurlijk ook erg prettig.

Mooie dag, strakblauw, temperatuur oplopend tot 25 graden.