nog even weg voor de slachting - 15: achterblijven in de spreukjestuin

“En als je je vandaag verveelt, schrijf dan een blog over al die borden die je in de tuin van het campererf tegenkomt“, sprak W. Ze weet dat ik dol ben op zaken die bekend staan als tegeltjeswijsheid: korte, vaak grappige of levenswijze uitspraken die bedoeld zijn als een soort algemene levensles. De naam komt van de traditionele Nederlandse wandtegeltjes waarop zulke spreuken werden geschilderd. Een bekende variant hierop is natuurlijk Loesje, al zijn de uitspraken van Loesje eigenlijk iets meer dan tegeltjeswijsheden: Loesje gebruikt juist korte uitspraken om je aan het denken te zetten, vaak met humor, ironie of een maatschappelijk knipoogje. Een klassieke tegeltjeswijsheid zegt bijvoorbeeld: “Wie goed doet, goed ontmoet.“ Een typische Loesje-uitspraak zou eerder zijn: “Ik heb geen haast. Ik ben toch al te laat.“ Het aardige van Loesje is dat ze het format van de tegeltjeswijsheid eigenlijk heeft gemoderniseerd. De traditionele tegeltjeswijsheid zegt: zo zit het leven. Loesje zegt eerder: denk daar zelf nog eens over na. Je zou daarom kunnen zeggen: Een tegeltjeswijsheid wil je iets leren; Loesje wil je iets laten bedenken. En er is nog een belangrijk verschil: een echte tegeltjeswijsheid pretendeert vaak wijsheid te bevatten, terwijl Loesje juist regelmatig de draak steekt met dat soort wijsheden. 

Dan hebben we nog de derde categorie, de spreekwoorden. Een spreekwoord zou ik definieren als een vaste, traditioneel overgeleverde uitdrukking: “Wie het kleine niet eert…” Ik vat al deze drie termen gewoon samen onder de naam “spreuken“, misschien taalkundig niet helemaal juist, maar ik kan er mee leven. Al filosoferend kom ik ter plekke tot een totaal nieuwe categorie: de campertegeltjeswijsheid à la Loesje. Wat vind je bijvoorbeeld van de volgende: “Je hoeft niet te weten waar je heen gaat, als je maar een volle koelkast hebt.”

 

zaterdag 12 september: @ balgoy

We hebben uitstekend geslapen in een busje dat even niet meer mag rijden. Overigens wel zo gemakkelijk: slapen in een stilstaand campertje. W gaat mij verlaten: op de fiets naar Lichtenvoorde en morgen met de auto weer terug. Niet omdat we ruzie hebben maar omdat dat logistiek het beste uitkomt. Wel bijna 80 kilometer fietsen vandaag, maar “gelukkig heb ik twee accu’s“. Kijk: dat is het leven van de positieve kant bekijken. Ik ben meer van de volgende humor: “Heb je een slaapzak? Ja, ik heb iets te lang met mijn benen over elkaar gezeten“. Kenners weten dan dat ik het over Herman Finkers heb, die van “Dan volgt nu de weersverwachting. Er worden middagtemperaturen verwacht van één uur`s middags tot zes uur`s avonds“.

Waarom al deze inleidende tekst? Eenvoudig: moest van W vandaag in mijn blog aandacht besteden aan de borden die in de tuin van het campererf staan. Eigenlijk was het meer een ideetje en had het niks met moeten te maken. Mijn hersenen maakten overuren en ik kwam bij het “het spreukjesbos“ van Herman Finkers uit. Heb alleen hier geen bos tot mijn beschikking maar wel een tuin, dus een deel van de titel van dit blog was al snel bepaald: de spreukjestuin. Moest er alleen nog wat tekst komen. Voel nooit met Finkiers mee wanneer hij zegt: “Soms denk ik uren na en heb ik nog niks op papier, een andere keer bereik ik precies datzelfde in vijf minuten“. Je kent die opmerking van W dat ik domweg 5 A4’tjes kan vullen over een punaise. Weet je: zullen we het eens een keer zonder tekst doen? Laat je hieronder de mooiste wijsheden zien die ik in de spreukjestuin van Balgoy heb gevonden.

Om twee uur had ik de afwas klaar en mijn blog zo goed als af, terwijl W bezig was met de allerlaatste meters van haar 80 kilometer om vervolgens een pannenkoek mee te happen bij H&C te L, met dank voor de goede zorgen H&C te L. Het belangrijkste meevallertje voor W  vandaag: wind uit het zuidwesten met kracht 3. Het blijft een prestatie voor iemand van 73 vind ik. Ze had de verrekijker in de fietstas zitten, maar die is daar niet uitgekomen. Doet me denken aan een andere uitspraak van Finkers: “Deze verrekijker vergroot wel 8 maal, maar toen ik er voor de 9e keer doorheen keek, deed hij het ook nog gewoon.“ Het weer (de wind had je al): maximaal 23 graden in Balgoy, overwegend bewolkt met af en toe een piepend zonnetje. Een bijzondere dag. En morgen? Morgen is er weer een dag. W komt terug naar Balgoy en wel met de auto: kunnen we alle noodzakelijke spullen overpakken, want kaas en zo gaat een eigen leven leiden als het een week in een niet gekoelde koelkast mag doorbrengen. Laten we afsluiten met een leuk tegeltje en de gefietste route van W. Ja, de tekst op het tegeltje is van Herman Finkers.