nog even weg voor de slachting - 9: fietsen langs (volle) terrassen

Waarom we de laatste jaren altijd op camping De Drie Morgen terecht komen en we Delftse Hout en de Abwoudse Hoeve links laten liggen, was een vraag van G te W. Tja, daar vraag je me wat G te W. Zoiets groeit maar heeft vooral te maken met de verhuizing van onze dochtert met haar familie een aantal jaren geleden van Delfgauw naar Pijnacker. Afstandtechnisch gezien ligt deze camping meer voor de hand. Wij logeerden in juni 2023 voor het eerst hier. De camping lag er toen zo’n drie jaar midden in de kale polder. Elk jaar is het groen een stukje hoger geworden en ziet de camping er daardoor een beetje “aangekleder“ uit. De geschiedenis van De Drie Morgen gaat een stuk verder terug dan 2020 en heeft een relatie met de Floriade van 1992, de grote internationale tuinbouwtentoonstelling die honderduizenden bezoekers trok. Voor overnachtingsmogelijkheden was daardoor behoefte aan extra ruimte. De familie Van Dam begon aan de Voorweg met kampeermogelijkheden in de periode rond de Floriade. De tentoonstelling ging, de camping bleef en groeide uit tot een blijvende camping verscholen tussen bomen en oude Zoetermeerse landerijen. Maar Zoetermeer bleef veranderen. Het gebied tussen Zoetermeer, Leidschenveen en Leidschendam werd aangewezen voor een ingrijpende herinrichting. De Nieuwe Driemanspolder moest veranderen van agrarisch poldergebied in een combinatie van natuur, recreatie en waterberging. De familie Zegwaard-van Dam besloot mee te gaan met die ontwikkeling. In plaats van te verdwijnen, verhuisde de camping mee naar het nieuwe landschap en ging daar in het coronajaar 2020 van start. De camping is momenteel in handen van Edith Zegwaard-van Dam (een nazaat van de grondleggers). Zij runt samen met Ron Zegswaard de toko.

W had tijdens haar wandelingen en fietstochtjes langs het water opgemerkt dat er bijzonder veel water in de polder stond. Navraag bij schoonzoon M (zo’n wandelende encyclopedie) leerde dat het Hoogheemraadschap van Rijnland eind juli/begin augustus begonnen is met het tijdelijk opslaan van zoet water tegen de droogte met als doel tegengaan dat er teveel zout water het gebied binnendringt. De verzilting was het gevolg van de aanhoudende droogte. Het waterpeil steeg door het binnenlaten van zoet water met ruim een meter (van -4,76 meter naar -3,76 meter NAP), zodat wandelpaden moesten worden afgesloten. Het water staat inmiddels wat minder hoog, maar hoger dan dat we gewend zijn. Wel een hele puzzel: het waterschap moet er wel voor zorgen dat de waterpeilen overal hoog genoeg blijven voor de stabiliteit van de dijken in het gebied. Eigenlijk is de Nieuwe Driemanspolder oorspronkelijk bedoeld voor wateropslag bij droogte: de polder is in eerste instantie aangelegd om bij extreme regen tijdelijk water op te vangen. In deze uitzonderlijke droge situatie gebruikt Hoogheemraad Rijnland de beschikbare ruimte tijdelijk om zoet water vast te houden. Dat is nu het geval.

zondag 6 september: @ zoetermeer

Daling van de temperatuur (tot 10 graden buiten) zorgde voor een prettige nacht bij zowel W als bij uw schrijver van dienst. Een inhaalslag zullen we maar zeggen. Toen ik om negen uur mijn ogen opende had W al een uur lang digitaal contact met de buitenwereld. Koffie, broodjes (buiten ontbijten in het zonnetje): je kent ons ochtendritueel inmiddels wel. Vervolgens allebei ruzie met de digitale krant. We hebben een nieuw abonnement afgesloten (kostenbesparing), dus ook een nieuw abonnementsnummer en dat moet “gekoppeld“ worden. Volgens kenners een flûte du centime, maar die kenners kennen W en mij niet.

 

W na de afwas (en de ruzie met de krant) een eindje fietsen. Vandaag naar de andere kant van de brug waarover ik gisteren schreef en wel naar het Westerpark, een van de uitgestrekte groene gebieden die deze omgeving kent. Je beseft hier vaak nauwelijks dat je je aan de rand van groeiende steden bevindt. Het Westerpark (net buiten Zoetermeer) werd vanaf het einde van de jaren zeventig aangelegd, tegelijk met de nieuwe woonwijk Meerzicht. Waar de stad steeds verder oprukte in het voormalige polderlandschap, moest het Westerpark ruimte bieden aan natuur, ontspanning en sport. Oorspronkelijk maakte de bodem van het park deel uit van de Driemanspolder, die vanaf de zeventiende eeuw werd drooggemalen. Daarvoor was het gebied door eeuwenlange turfwinning veranderd in een waterrijk landschap. Vanaf 1668 werd begonnen met de drooglegging, waarna de nieuwe poldergrond voor landbouw en veeteelt werd gebruikt. In de huidige inrichting zijn nog steeds sporen van dat oude polderlandschap herkenbaar, bijvoorbeeld in de richting van sommige sloten en bossingels. Bij de aanleg van het Westerpark werd bewust geen strak stadspark ontworpen. Het werd een afwisselend landschap met bos, open graslanden, waterpartijen en heuvels. W was niet zo geïnteresseerd in de schapentuin en de natuurweide, maar ging op jacht naar een vogelkijkhut, die ze overigens niet kon vinden: volgens mij moet zoiets nog gebouwd worden. De woning van de kaboutertjes stond niet op haar bucketlist, maar als je er toch bent....

“De jongens zijn carten, ik ga met jullie een eind fietsen“, aldus dochterlief. Wel woorden meegekregen van W dat er niet teveel bulten en kilometers in de route mochten zitten en er regelmatig gestopt moesten worden, maar die nam dochtert zich ter harte, zou later blijken. Maar eerst wilde ze koffie. “Ik wil het best zelf zetten“, zei ze, waarom mijn antwoord was: “Jij komt niet in mijn keukentje!“. W kon niet achterblijven en zette “Jij komt niet aan mijn komkommertje“ in. Een vragende blik van dochterlief gaf aan dat het wonderschone lied 'Het Komkommertje' van het duo Betsy & Jo ver voor haar tijd was. Nadeel van zo’n nummer is wel dat het de hele dag bij je blijft: "Jij komt niet aan mijn komkommertje, jij blijft van mijn snijboon af!".

Het voordeel van fietsen met onze dochtert is dat we vrijwel altijd op een terreas terecht komen. Deze keer was het het terrans van de Balije Tuin, zo’n plek in de polder van Nootdorp, precies tussen het Balijbos en het Bieslandse Bos. Volgens de website van de ondernemer “een groene oase waar natuur, rust en goed eten samenkomen“. Het goede eten hebben we niet gehad, wel een prima Hertog Jannetje van de tap en voor de meisjes een Cola Zero. Het is een geliefde locatie dus afgeladen vol. We konden nog net een plekje vinden. Toen we een tijdje later probeerden een tweede terras te attaqueren (Knus in de Delftse Hout) hadden we minder succes: “duizenden“ wachtenden voor ons. Wat wil je: misschien wel de laatste zonnige zondag van 2026?

Op de terugweg kwamen we een soort kunstwerk tegen (dachten we). Locatie: weide achter de Ikea in Delft in het polder- en natuurgebied Buytenhout. De QR-code die erbij stond deed het niet, maar gelukkig konden we Google de foto laten opzoeken en die kwam tot de ontdekking dat het ging om een bijenburcht. Het is een speciaal ontworpen constructie van boomstammen, takken en zand/leem, bedoeld om nestgelegenheid te bieden aan wilde bijen. Veel soorten wilde bijen maken namelijk hun nesten in de grond of in gaten in dood hout.

Omdat we bij uitspanning Knus niet terecht konden moest ik bij aankomst op de camping zelf wat knutselen. Soepje en een afbakbroodje uit de noodvoorraad vormden een prima (zeer) late lunch. Genuttigd in de stralende zon, aan de warme kant zelfs en dan bedoel ik niet alleen de soep. Een mooie, relatief zonnige dag. Temperatuur oplopend naar 23 graden. Veel minder wind dan de afgelopen dagen. En morgen? Morgen is er weer een dag. We gaan naar de Achterhoek want we hebben een afspraak met vrienden. Denk dat het morgen rijden in de korte broek wordt.