nazomertocht 2024 – 18: van grenspaal naar hunebed

Gisteren tijdens de fietstocht zei W: “Is dat de kerncentrale van Doel daar?” Later nagezocht en inderdaad. Een paar weken geleden zijn we er langs gefietst toen we in Zeeuws-Vlaanderen bivakkeerden. Eind jaren zestig van de vorige eeuw koos België voor kernenergie om een deel van zijn elektriciteit te produceren, omdat fossiele brandstoffen alleen de almaar stijgende vraag naar energie niet langer konden dekken. De overheid besliste om zeven kernreactoren te bouwen, waarvan vier in Doel. De omgeving van Doel was volgens de deskundigen ideaal, dankzij het koelwater dat uit de nabijgelegen Schelde kon worden gehaald. In 1975 werden de reactoren Doel 1 en 2 in dienst genomen. Doel 3 startte op in 1982 en midden 1985 was ook Doel 4 volledig klaar. Doel 3 is in 2022 stilgelegd. De andere drie functioneren nog. De Belgen hebben wel vertrouwen in de techniek: met negen miljoen inwoners in een straal van 75 kilometer ligt de kerncentrale in het dichtstbevolkte gebied van Europa. Onderstaande foto is door mij gemaakt eerder deze tocht (volgens de metagegevens van de foto op 28 augustus om 12:38 uur). Op bijgaand kaartje rechtsboven bij de speld onze camping en linksonder bij het woord Doel de kerncentrales.

zondag 9 september: @ borger

We waren er in het voorjaar in de buurt toen we ons 50-jarig huwelijksjubileum vierden in een of ander huisjespark. Heb het over Borger waarvan ik twee dingen weet: ze hebben er het grootste hunebed van Nederland en de plaats heeft een uitstekende pizzeria. En voor beide moet je betalen: dat van die pizzeria zal wel duidelijk zijn, maar hunebed D27 ligt in het Hunebedcentrum waar ze een flinke bezoekersbijdrage vragen tenzij je een museumkaart in je portemonnee hebt zitten. Heb je die niet en wil je ook niet betalen dan kun je een paar kilometer verder gratis de D28 en D29 bewonderen.

Wij komen in eerste instantie niet voor de hunebedden, wij hebben in Borger ons overnachtingsadres gevonden: camperplaats Nuuverstee. Volgens de berichten een zeer fijne camperplaats met alle voorzieningen tegen een redelijk prijsje. En het belangrijkste: er kon gereserveerd worden. Voor gepensioneerden is september nog hoogseizoen en je hebt tegenwoordig regelmatig de melding dat er geen plaats meer voor je is in de herberg. Haalt wel een deel van de vrijheid-blijheidbeleving weg, maar het is niet anders. Code Campercontact: 15158; camperplaats van het jaar 2016 en voor de volledigheid: Nuuverstee is een Drents woord voor 'Mooi Plekje'. En heel bijzonder op deze cp: het camperdraaiplateau, uniek in Nederland! Je kunt deze zelf bedienen om de camper in de meest ideale positie te draaien: zon of schaduw, uit de wind of genieten van een mooi uitzicht.

Een ernstige regenbui vannacht. W en ik gaan daar een beetje verschillend mee om: ik slaap in door het slaapverwekkende ritme van de druppels op ons camperdak. W ligt wakker van het helse kabaal dat die druppels maken op hetzelfde dak. De koffie maakte ons beiden goed wakker: W om half negen, ik anderhalf uur eerder. Er scheidde ons nog een lange weg tussen Ossendrecht en Borger. Werd nog een paar kilometer meer want de dieseltank schreeuwde om aandacht. Goedkope Tinq bij de Belgische grens. Als er ook auto's met witte kentekenplaten en rode letters diesel komen tanken dan zal het wel niet goedkoper zijn aan de andere kant van de grens. We betaalden € 1,539 per liter. Volgens mij was het vrijdag en zaterdag een cent goedkoper. Vervolgens een lange zit met allemaal verschillende A-nummers (en een paar kilometer N3 bij Papendrecht). Het laatste stuk ging over de Hunebed Highway, de N34. Prima ontvangst (we kennen de laatste tijd alleen het woord “onthaal”) op de camperplaats.

Boodschappen doen, maar dan wel via een ruime omweg. En als je dan toch op de fiets in Drenthe bent moet je hunebedden bekijken. Het werd de D30 en D31. Bijgaande foto's: de 30 met W en de 31 zonder W; simpeler kan ik het niet maken. Totaal afgelegd op de fiets: 25,1 kilometer.

V: 211.774; A: 212.076. Rijtemperatuur: 17 – 24 graad, wisselend bewolkt. Zon op/onder: 06:55/20:03 (gegevens Borger). Een mooie dag, al is fietsen interessanter dan autorijden (heb ik daar altijd zo over gedacht?). En morgen? Morgen is er weer een dag. We gaan op de fiets naar vrienden in Westerbork.

nazomertocht 2024 – 17: ook bergen op zoom heeft veel water

De korte introductie tot seksuele leven van de vuurwants heeft veel losgemaakt. De voornaamste vraag was “Hoe lang is lang?” Nou mannen, maak je borst maar nat! Had al verteld dat de paring lang kan duren. Ga dit een beetje nuanceren: de vuurwants kan er extreem lang over doen, uit veldwaarnemingen blijkt dat de helft van de koppeltjes 12 uur of langer copuleert en dat dit zelfs kan oplopen tot zeven dagen. Uit onderzoek blijkt dat de mannetjes een dergelijke lange paring gebruiken om te voorkomen dat vrouwtjes met andere mannetjes paren. Omdat de vuurwants vaak in groepen leeft is de concurrentie tussen de mannetjes groter dan bij andere insecten. En nee: ze zien er dan wel gevaarlijk uit, maar vuurwantsen doen geen vlieg kwaad (ze eten alleen dode exemplaren op). Het voornaamste voedsel bestaat uit sappen van afgevallen bladeren en plantenzaden. Ze vullen hun dieet aan met het sap van dode insecten. Deze sappen zuigen ze met hun ongevaarlijke zuigsnuit op. Zo ben je ook weer op de hoogte.

Of er in Putte sprake is van zo'n Dinxperlo-Südewicksituatie, wilde C te L weten. Jazeker, ongeveer hetzelfde: te beginnen met een straat in het midden en links België, rechts Nederland en als de je andere kant opgaat is het net andersom. Door de eeuwen heen zijn in Putte Belgen en Hollanders, wel of niet gescheiden door een grens, altijd blijven samenwerken. Een goed voorbeeld hiervan is de Putse kermis, jaarlijks in oktober. Na 1993, bij het verdwijnen van de Europese binnengrenzen, hebben Belgisch en Nederlands Putte geprobeerd de grens ook visueel weg te werken al heeft men de grenspalen laten staan. Midden in Putte staat paal nummer 257. Geïnteresseerd in Belgisch/Nederlandse grenspalen? Er zijn een aantal rare snuiters die een hobby gemaakt heeft van dit fenomeen. Kijk maar eens op https://ator0051.home.xs4all.nl/Grenspalen/ of https://grenspalen-be.nl/. Als je op zoek bent naar meer grenspaalverslaafdenwebsites kun je hier goed terecht: https://grenspalen-be.nl/virtuele-tour-grenspalen-nederland-belgie/websites-over-grenspalen/. Veel plezier, maar bedenk: voor je het weet ben je een halve dag kwijt aan alle 400 gietijzeren grenspalen tussen Nederland en België.

zaterdag 7 september: @ ossendrecht

Weer een donkere nacht. Vandaag dus een hete dag. Dat betekent niet te laat op de fiets voor ons dagelijkse portie natuur, cultuur en beweging, zodat er voldoende tijd over is voor het braden van het vlees. Vandaag gekozen voor een route naar en om Bergen op Zoom. Ja al eens eerder gedaan in een grijs verleden, maar het blijft een mooie stad en een mooie omgeving. Eerste highlight: Kreekraksluizen in het Schelde-Rijnkanaal. Dat kanaal loopt van Antwerpen naar het Volkerak en is onderdeel van de Schelde-Rijnverbinding, de vaarweg tussen Antwerpen en Rotterdam. Kanaal werd in 1975 geopend. Het ziet er allemaal erg “waterig” uit daar in dat stuk Nederland ten westen van Bergen op Zoom. Twee dammen zorgen er tegenwoordig voor dat het kanaal wordt afgescheiden van de Oosterschelde. Allereerst de Oesterdam, een dam van 10,5 kilometer tussen Tholen en Zuid-Beveland, zodat het kanaal niet meer onderhevig was aan de getijden. Daarnaast de Markiezaatskade, deze scheidt de vaarweg van het ondiepere gebied. Kaart mag ik van Henk Jan Verhagen hier gebruiken als ik zijn naam noem. De aanleg van het Schelde-Rijnkanaal heeft een historische politieke achtergrond. In het Scheidingsverdrag (1839) toen Nederland en België ieder zijn eigen gang ging stond het volgende: “Indien natuurlijke gebeurtenissen of werken van kunst de aangewezene wegen voor de scheepvaart voor het vervolg onbruikbaar mogten maken, zal de Nederlandsche Regeering aan de Belgische scheepvaart, ter vervanging van gezegde, onbruikbaar geworden wegen voor de scheepvaart, andere zoodanige wegen, die even veilig en even goed en gemakkelijk zijn, aanwijzen.” Met andere woorden: België heeft recht op een vrije en onbelemmerde vaart op de Schelde en de verbindingen van deze rivier met de Rijn.

Je moet natuurlijk de Gevangenpoort van Bergen op Zoom gezien hebben, de enige bewaard gebleven middeleeuwse stadspoort van Bergen op Zoom, oorspronkelijke naam Lievevrouwenpoort. Het is zelfs één van de oudste nog bestaande stadspoorten in Nederland, gebouwd rond 1350 toen de stad een stenen vestingmuur en een gracht kreeg. Anderhalve eeuw later breidt de vesting zich uit (het havengebied wordt omwald) en heeft de poort geen toegangsfunctie meer. Een nieuwe bestemming is snel gevonden: het wordt een gevangenis en dat is het tot 1931 gebleven.

Nu we toch binnen de (oude) poorten van Bergen op Zoom zijn kan ik de Grote Markt ook wel meepikken. Dit plekje wordt gezien als het oudste deel van de stad. Een prachtig historisch plein omringd met flink wat oude stenen, zoals het stadhuis. Een plein zoals een plein in een oude stad hoort te zijn: terrasjes, eettentjes en dat soort leuke dingen. En dan te bedenken dat het in de twaalfde eeuw begon als een onverharde kern van een kleine nederzetting. En zoals het een echte stad behoort ging het in de middeleeuwen ook in de fik: in 1397 sloeg legde een grote brand een groot deel van de stad, waaronder de Grote Markt, in de as. Slechts twee panden op de markt overleefden het vuur: De Oliphant en De Draecke.

Kwamen nog even Circus Renz tegen met gezellige dromedarissen en buffels in de wei. Vraag me dan meteen af waarom een circus wel dat soort beesten mag laten optreden en geen olifanten en apen? Sinds 2015 heeft Nederland een wet die het gebruik van wilde zoogdieren verbiedt. En Nederland zou Nederland niet zijn als er niet de volgende uitzonderingen zijn: ezel, paard, hond, kat, rund, schaap, geit, varken, lama, alpaca, kameel, dromedaris, konijn, bruine rat, tamme muis/huismuis, cavia, goudhamster en gerbil. En voor mijn mailbox weer overstroomt: een gerbil is een woestijnrat, andere naam Mongoolse renmuis. Volgens mij gaan die te snel voor een circusvoorstelling.

Tegen drieën waren we terug bij ons Puzzeltje, waar we de rest van de middag besteed hebben aan nietsdoen, nou ja: W heeft nog even gezwommen. Een mooie dag om ons verblijf hier in Brabant af te sluiten. Niet zo warm als voorspeld, maar het digitale kwik haalde toch de 25 graden. En morgen? Morgen is er weer een dag. We gaan naar Borger in Drenthe. Helemaal tegen onze principes in alweer een plek gereserveerd. Nu op een camperplaats, Nuuverstee. Je moet tegenwoordig wel reserveren op sommige plekken: teveel campers en te weinig plekken. Vanuit Borger gaan we vrienden in Westerbork bezoeken, jazeker: op de fiets.

nazomertocht 2024 – 16: daar waar supermarkten suijkerbuijk heten

Vertelde gisteren dat onze fietstocht over de Kalmthoutse heide plotseling eindigde voor een gesloten poort van een militair oefenterrein. Kreeg daarna van lezer G te W te horen dat hij niet al te beste herinneringen had aan Ossendrecht: hij mocht daar in zijn jeugd en jonge jaren “opkomen voor zijn nummer” in de Koningin Wilhelminakazerne. Kazerne bleef tot aan het einde van de dienstplicht (1996) in gebruik. Gebouwd in 1952. In het begin van de Koude Oorlog was het gevaar van een gewapend conflict met de Sovjet-Unie volgens de Nederlandse strijdkrachten en de politiek zeer reëel. Als lid van de NAVO was Nederland verplicht om het leger en de luchtmacht sterk uit te breiden ter verdediging tegen de gevreesde Russische invasie. Ossendrecht werd uitgekozen omdat het (net als vijf andere nieuwe kazernes) voldeed aan de voorwaarde dat in de onmiddellijke nabijheid van de kazernes oefenterreinen van voldoende grootte lagen. In die tijd was het nog niet zo moeilijk om een natuurgebied te onteigenen, vooral niet aan de Nederlands-Belgische grens. Legerplaats en militair oefenterrein Ossendrecht dus. Nadat het afgelopen was met soldaatje spelen werd het complex enige jaren gebruikt voor de opvang van asielzoekers.

vrijdag 6 september: @ ossendrecht

Gisteravond hoorde W onweer. Bleek een eind verderop in het Belgische land te gebeuren. We konden het goed horen omdat de schuifdeur open moest om voldoende 4G-stralen binnen te krijgen om Flikken Maastricht te kunnen zien. Wanneer de deur dicht is houdt het metaal teveel signaal buiten. Na drie dagen zonder Wolfs en Eva moest de schade even ingehaald worden. We zitten wel in het buitengebied, op de grens met België. “It isn’t rude to be nude” is het motto van dit terrein, moet natuurlijk de thermometer wel de nodige graden aangeven.

Een donkere, stille nacht hier op de camping. Rustig wakker worden met een grote pot koffie en wat voorbereidingen voor – hoe raad je het – een fietstocht. Vandaag toch maar het zekere voor het onzekere genomen: een fietstocht gepland op basis van knooppunten en die geëxporteerd naar Komoot. Het werd een route om en door de Kalmthoutse Heide op Nederlands en Belgisch grondgebied en eindigend bij een supermarkt in Ossendrecht, de koelkast is leeg. De natuur is er al heel lang: het gebied heeft zijn huidige vorm gekregen aan het einde van de laatste ijstijd. Toen voerden de westenwinden grote hoeveelheden zand aan. Daardoor werden duinen gevormd, die – zolang het zand niet werd vastgehouden door begroeiing – naar het oosten wandelden. De Ossendrechtse Duinen zijn daarvan een goed voorbeeld, al is in het Vlaamse deel meer heide en stuifzand bewaard gebleven. Kortom: oude natuur kreeg in 2001 een nieuwe naam: Grenspark Kalmthoutse Heide, een internationaal samenwerkingsverband.

Ben je aan het fietsen vraag je je ineens af wat die slagboom daar op de Danckerseweg ter hoogte van Oudbroek doet. Google is dan weer eens je beste vriend en leidt je naar een artikel uit 2017 van HLN, een Belgische krant, met de titel “Slagboom met magneetkaart tegen sluipverkeer”. Een klein stukje “De cementblokken ter hoogte van het Oudbroek zijn weggehaald en worden vervangen door een bareel die werkt met een magneetkaart. Alleen wie er met zijn voertuig moet zijn, krijgt een magneetkaart. Voor de andere is de straat taboe.” Vandaag stond de slagboom (in schoon Vlaams “bareel”) open en ik kon ook geen kastje vinden om een magneetkaart te lezen. Er was wel camerabewaking, misschien is dat voldoende om zicht te hebben op wie er allemaal gebruikmaakt van de weg, maar ik heb het vage idee dat de weg inmiddels gewoon weer open is. Waarom je er niet roken mag is mij volstrekt onduidelijk.

Gisteren waren we er ook al, maar snel doorgefietst. Vandaag meer aandacht voor grensdorp Putte dat over één Nederlandse en twee Belgische gemeenten is verdeeld. Het Nederlandse deel hoort bij Woensdrecht. Putte wordt voor het eerst genoemd in 1247, toen men in het vrijwel onbewoonde gebied begon veen te ontginnen en er parochies ging stichten. Met de Vrede van Münster (het einde van de Tachtigjarige Oorlog in 1648) werd het dorp staatkundig en bestuurlijk verdeeld. Het Belgische deel hoort bij de gemeenten Kapellen en Stabroek. Spannend gebied vroeger: stropers en smokkelaars deden goede zaken.

Na een aantal kilometers wil je wel even je billen op een bankje vlijen. Ga je zitten naast een kudde vuurwantsen (officiële naam Pyrrhocoris apterus, heb ik ook op moeten zoeken hoor!) die gebruik maken van (een deel van) hetzelfde bankje. “Ik wil je de foto wel sturen en je mag hem in je blog gebruiken onder de voorwaarde dat je geen college gaat geven over vuurwantsen”, waren de bemoedigende woorden van W (zij maakte bijgaand plaatje), dus mag ik je niets vertellen over het interessante geslachtsleven van de beestjes (de vuurwants kent een zeer lange paring, dat komt wel meer voor bij insecten, de mannetjes blijven lang aan het vrouwtje gehecht zodat ze niet met andere mannetjes kan paren). Oeps: ga ik toch de fout in. “Todo lo que sé, lo aprendi en Horta” zei Pablo Picasso eens (waarbij Horta gewoon een plaats in Spanje is), ik heb een variant “Alles wat ik weet, heb ik van Wikipedia geleerd”.

In Kalmthout kwamen we een bijzonder oorlogsmonument tegen: een 90 mm luchtafweer kanon. Bij het schietgeval stond een plaquette met volgende tekst: "Ter herinnering aan de dappere geallieerde kanonniers die het luchtafweergeschut tegen de Duitse V-1's, gericht op de haven van Antwerpen, succesvol bedienden van oktober 1944 tot april 1945”. Weten we dat ook weer.

We sloten onze fietstocht (bijna) af bij de Plus in Ossendrecht. De winkel heeft de fantastische naam Suijkerbuijk. Nadeel van deze supermarkt: we fietsen langs de achterkant zonder te merken dat er een supermarkt was. Kijk maar eens naar het kaartje van onze omzwervingen door de metropool Ossendrecht. Tot een jaar geleden had dit dorp ook nog een ALDI, maar dat loonde schijnbaar niet meer. Er is nog één andere kruidenier: een Poolse sklep.

En na 46,5 kilometer waren we weer terug bij af, voorzien van alle goede ingrediënten voor een prettig weekend. Alleen het weer liet ons in de steek. Temperatuur kelderde naar 18 graden en het begon te regenen, dus de stoelen die op bijgaande foto nog buiten staan hebben inmiddels een droge plek gekregen. Och binnen is het ook gezellig. Ondanks het wat mindere weer een mooie dag. En morgen? Morgen is er weer een dag en krijgen we wat meer weer, van het BB-type. Wordt beloofd, maar: eerst zien, dan geloven.

nazomertocht 2024 – 15: in brabant brandt nog licht

Eigenlijk best een aparte streek waar we de laatste dagen gezeten hebben: aan de rand van Frans-Vlaanderen, een deel van Frankrijk dat ooit in het Nederlandse taalgebied lag. Om precies te zijn in de graafschap Vlaanderen dat bestond van 862 tot 1795 en in de loop der tijden verschillende overheersers had. Het was Vlaams tot pak 'm beet de tweede helft van de zeventiende eeuw. Toen hadden we te maken met Lodewijk XIV die met alle mogelijke middelen de invloed van zijn vijanden in Europa trachtte in te dammen door de Franse grenzen te verleggen naar gemakkelijk te verdedigen posities. Deze konden dan gelijk als een soort bufferzone fungeren. Ten noorden van Frankrijk vormde Vlaanderen met zijn gebrek aan natuurlijke hindernissen en duidelijke grenzen het ideale gebied om terreinwinst te boeken. De Fransen veroverden dit grensgebied heel snel en versterkten het met fortificaties (eerste rustpunt de Vrede van Aken 1668), maar Lodewijk had nog niet genoeg en veroverde verder. Spanje boos (de Zuidelijke Nederlanden behoorden bij Spanje), De Verenigde Provincies boos. Het werd nog veel erger. In 1672 (het Rampjaar) had zo'n beetje heel Europa oorlog met elkaar, verdeeld in een aantal kampen. De Republiek der Verenigde Nederlanden had het in dat jaar zwaar: ze werd aangevallen door Engeland, Zweden, Frankrijk en de bisdommen Münster en Keulen. Er breekt paniek uit wanneer de Fransen de Rijn oversteken en Twente en Zutphen bezetten. De Hollandse Oorlog was begonnen. Nederland werd gered door het water (de Hollandse Waterlinie deed wat het moest doen), maar werd ook bijgestaan door de keizer van het Heilige Romeinse Rijk en koning Karel II van Spanje. Wat misschien nog belangrijker was: we hadden een sterke vloot (de tijd van Michiel de Ruyter) en we behaalde ook overwinningen aan de andere kant van de oceaan. Lodewijk XIV zag in dat het niet gemakkelijk zou gaan en besloot te onderhandelen. De oorlog eindigde uiteindelijk met het Verdrag van Nijmegen (1679). Omdat Lodewijk in de slotfase aan de winnende hand was kon hij de oorlog afsluiten met gebiedswinst onder andere in de Zuidelijke Nederlanden, een deel van Vlaanderen had hij al “gekregen” bij de vrede van Aken (1668).

Ter vergelijking de topografische kaart van het graafschap Vlaanderen aan het einde van de 14e eeuw met de grens van het Heilige Roomse Rijk in het rood. Voor dit verhaal van geen belang.

donderdag 5 september: @ ossendrecht

Gisteren ons korte Franse avontuur (drie overnachtingen) afgesloten met een etentje. Kon niet Franser dan bij een pizzeria. W bestelde er eentje “van de chef”, gebaseerd op crème fraîche. De chef kan op zo'n pizza alle dingen kwijt die nodig op moeten, deze keer was dat de prei. Ik had er eentje met six fromages en als ondergrond tomatensaus. We hebben beide pizza's gedeeld en ze waren goed te pruimen. Wijntje en biertje erbij, toetje toe en het is allemaal goed betaalbaar in Frankrijk, behalve dan een halve liter Affligem Blonde van de tap: mochten we € 7,50 per stuk voor betalen. Voor je gaat appen: in de beugelfles zit de rode wijn voor W.

Op tijd verkast. Afgelopen nacht flink geregend en ook onderweg hielden we het niet droog. We hadden behoorlijk wat opties om van Rue in Ossendrecht te komen. Het werd de snelle tot Antwerpen (eerste stuk van de A16 in Frankrijk een tientje tol) en de goedkope ring van Antwerpen (zonder toltunnel).

Kon natuurlijk niet missen dat Guus Meeuwis door de bus schalde toen we richting Brabantse Land tuften:

en ik loop hier alleen in een te stille stad
ik heb eigenlijk nooit last van heimwee gehad
maar de mensen ze slapen, de wereld gaat dicht
en dan denk ik aan Brabant, want daar brandt nog licht.

Ossendrecht, weet niet of we er wel eens doorheen gefietst zijn. Ligt in de gemeente Woensdrecht en dat komt dan weer bekend voor. Dichtstbijzijnde grote steden zijn Bergen op Zoom en Antwerpen. We hebben het over randje Noord-Brabant. Het is al een heel oud dorp, de eerste vermelding dateert van 1187. Volgens W kwamen er vroeger de Prince Fourrékoekjes vandaan, zou best kunnen; weet alleen dat er een koekjesfabriek heeft gestaan die begin jaren tachtig van de vorige eeuw gesloten is. Moet ook denken aan Dennenheuvel, een voormalig herstellingsoord voor turberculosepatiënten, dat na de sluiting werd gekraakt en gebruikt voor illegale feesten. We gaan naar Athena, waar we voor drie tientjes per nacht mogen staan en waar het weer dusdanig is dat je weinig tot geen kledingstukken nodig hebt.

Natuurlijk na installatie en een soepje een verkennend rondje, W eerst lopend over de camping en later samen fietsend door de omgeving. Route gemaakt door een andere Komootgebruiker, is ongetwijfeld een mountainbiker van het ergste soort geweest. Tijdens het fietsen de scherpe kantjes er maar afgehaald en toen we midden in de Ossendrechtse Duinen konden kiezen uit fietsen op de nek en de duinen over of een stuk dezelfde weg terug, hebben we maar gekozen voor het laatste. Een niet te openen hek blokkeerde onze route (bleek de toegang tot een militair oefengebied te zijn) en toen maar Google Maps geprogrammeerd op “camping Althea”. Miep van Google was geen haartje beter en vond nog meer prettige bospaadjes. Alles met elkaar 22,6 kilometer. Neem van mij aan dat ze dubbel telden. De Ossendrechtse Duinen is een erkend stiltegebied en is onderdeel van Nationaal Grenspark Kalmthoutse Heide. We waren er al een paar keer eerder. Dit natuurgebied ligt aan weerszijden van de Belgisch-Nederlandse grens en kent een heel divers landschap: heide, vennen, duinen, bossen, weilanden en polder wisselen elkaar af.

Kwamen net over de grens in het Nederlandse deel van Putte (gemeente Woensdrecht) een drietal begraafplaatsen tegen. Hier liggen vooral veel Joden uit België begraven. Reden: de joodse godsdienst hecht grote waarde aan een ongestoorde rust voor de overledenen. Omdat de Belgische wetgeving hiervoor geen garanties bood, hebben zich sinds het begin van de 20e eeuw drie Belgische begrafenisverenigingen in Putte gevestigd. Op een joodse begraafplaats in Nederland geldt “eeuwige grafrust”. Dit betekent dat de graven ongemoeid gelaten moeten worden en slechts bij uitzondering, als de overheid dit eist, verplaatst mogen worden. Een uitzondering geldt voor herbegraven in Israël. Één van die begraafplaatsen konden we bezoeken: heel apart sfeertje door de bijzondere grafmonumenten en gebouwen. We hebben beiden een klein steentje achtergelaten, heb ooit gelezen dat dit een teken is dat je op bezoek bent geweest.

Een mooie dag. Wel gek dat je 's morgens in de regen vertrekt met 16 graden en 's middags met 24 graden van een bleek zonnetje kunt genieten. En morgen? Morgen is er weer een dag. Als we gaan fietsen doen we dat wel via een knooppuntenroute, ik vertrouw de combinatie Komoot en Kalmthoutse Heide niet meer.

nazomertocht 2024 – 14: marquenterre

Er wordt goed op ons huis gepast. Gisteren kregen we een telefoontje van buuf C (je weet wel die vaste fotokijkster) met de mededeling dat de vuilnisophaaldienst ons tuinmuurtje had geramd met de grijper van de wagen. Kreeg voor de verandering nu eens een foto van haar! Schadeformulier invullen en afwachten maar. Dank buuf C.

Ons andere huis vertoont ook kuren: een kapotte waterpomp (of een gesprongen zekering), type dompelpomp. Een beetje camperaar heeft er altijd eentje op reserve. Wij zijn al blij dat we van het bestaan weten. Nieuwprijs vanaf zo'n 14€, ben benieuwd wat onze camperboer t.z.t. in rekening gaat brengen. Deze reis kunnen we nog wel zonder, water haalden we vroeger ook uit een jerrycan.

woensdag 4 september: @ rue

Onze laatste dag aan de Somme. De rivier stelt “fysiek” niet zo heel veel voor, maar is van grote historische betekenis: het was eeuwen de natuurlijke grens tussen Frankrijk en Vlaanderen. Soms word je daar aan herinnerd door de (vaak verfranste) namen van steden en dorpen met als bekendste voorbeeld Duinkerken (Dunkerque). Ook geeft de rivier haar naam aan de Slag aan de Somme (1916), waarbij meer dan een miljoen mensen om het leven kwamen. Deed gisteren dan wel een beetje lacherig over dat potsierlijke monument (geef het hier nog eens weer, maar nu in de zonnige uitvoering van de toeristische dienst van Le Crotoy), maar er zit veel ellende achter. Er is zelfs een speciaal kerkhof voor Chinezen in de buurt, in goed Frans, sorry Engels: Noyelles-sur-Mer Chinese Cemetery. Het gaat om Chinese arbeiders die werden ingezet voor de moeilijkste taken zoals het begraven van gesneuvelde soldaten, het aanleggen of herstellen van wegen en loopgraven. Heel frappant: slechts weinigen zijn door oorlogsgeweld overleden, de Spaanse Griep (1918-1919) deed hen de das om.

Nog één stukje te ontdekken in dit gebied: Marquenterre. Het is een gebied met veel fladderbeesten ten westen van onze camping, ruwweg in het gebied dat behoort bij de plaats Saint-Quentin-en-Tourmont. Dus telefoon met een Komootroute aan het stuur, verrekijker in de fietstas en karren maar, op zoek naar de ons beloofde vogels, waaronder de havikarend, visarend en de nachtegaal. Helaas, was al gewaarschuwd door de website van het park “Zes km wandelpaden met observatieposten geven de bezoeker de gelegenheid het gebied te verkennen”. Een bord geeft de wandeling door het gebied aan, maar zes kilometer, dat is te ver voor ons (lees mij), dat doen wij in een volgend leven. Daarbij komt dat je entree moet betalen voor het park. Ga vanavond liever naar de pizzeria, kwestie van prioriteren. Dus we schampten het park, moesten een andere weg nemen want Komoot vond dat we dwars door het prikkeldraad moesten (heeft ze soms last van) maar kwamen al snel op een schitterend fietspad terecht. De vele vogels die we gezien hebben waren hoofdzakelijk van het type meeuw, duif en zwaluw. Af en toe liet zich ook een reiger zien en wel in de smaken blauw, groot/wit en klein/wit. De verrekijker kon in de fietstas blijven zitten.

Saint-Quentin-en-Tourmont heeft een voortdurende strijd met oprukkend zand achter de rug. Neem als voorbeeld de huidige kerk (gebouwd in 1778), dat is de derde op een rij. De vorige twee zijn bedolven onder het zand. Kwestie van oprukkende duinen.

Vervolgens naar de zee en het strand met de mooie naam Opaalkust, een term die voor het eerst aan het begin van de vorige eeuw werd gebruikt door een schilder waarvan ik de naam niet noem omdat je hem toch binnen de dertig seconden vergeten bent (ik ben 'm nu al kwijt). Hij vond dat de kleuren van de kust veel weg hadden van de opaal, “[...] de waardevolle edelsteen die keer op keer die serie uitbarstingen van rood en groen veroorzaakt”. Sinds 1911 hebben we dus niet alleen de Goudkust (Côte d'Azur), de Smaragdkust (Côte d'Émeraude), maar ook een Côte d'Opale). Wat meer naar het noorden vind je twee bekende krijtrotsen, Cap Blanc-Nez en Cap Gris-Nez. Helaas veel te ver om te fietsen: zo'n 90 kilometer van Quend-Plage (enkeltje). Quend Plage – Quend sur Mer mag ook – was ook wel mooi. Alleen waren alle bankjes aan zee kletsnat: er was zojuist een wolkbreuk geweest. We hadden de donkere wolken al in de verte gezien, maar niet meer dan drie druppels meegekregen. Natte bankjes betekenen koffie drinken in een cafeetje. Kan wel mopperen door te zeggen dat ik van het betaalde bedrag twee weken in de camper koffie kan zetten, maar dan “vergeet je de entourage” volgens W. Normaal komt daar dan nog bij “en ik moest ook nodig plassen”, maar vandaag zat het toilet op slot.

Iets ten noorden van Quend Plage ligt Belle Dune, een ecologisch vakantiepark op twee kilometer afstand van de zee. Het zag er allemaal heel knus en verantwoord uit; het voornaamste: het straalde rust uit. Foto afkomstig van Booking.com.

Komoot vertelde vooraf wat voor “ondergrond” we konden verwachten - onverhard: 6,9 km, verhard gravel: 113 m, verhard: 21,7 km, asfalt: 9,57 km en onbekend: 600 m. Zo weet je in ieder geval welke broek je moet aantrekken. Getallen zullen overigens iets afwijken: de route is iets anders geworden dan de geplande, maar veel zal het niet schelen. Na 37 kilometer waren we weer thuis.

Een mooie dag. Maar het wordt anders. Het meteorologische overzichtskaartje voor de dag van morgen (dat ik een paar blogs geleden hier heb weergegeven) is niet echt veel veranderd en laat veel nattigheid zien in vrijwel geheel Frankrijk. Met nog ruim een week voor de boeg is het niet interessant verder af te zakken naar het zuiden en helemaal niet naar Normandië en Bretagne, twee gebieden die we stiekem in ons achterhoofd hadden zitten. De enig logische richting is noord. Asterixs, Obelix en de menhirs in Bretagne zullen nog een jaar op ons moeten wachten, evenals de invasiestranden in Normandië en iets waar ik echt naar uitgekeken heb: les Roches Sculptus. Het besluitnemend kringgesprek heeft inmiddels plaatsgevonden, dus morgen? Morgen is er weer een dag: we gaan naar Noord-Brabant, jazeker in Nederland. Daar is het tot zondag acceptabel. Camping is al geboekt en betaald. Je hoort morgen meer. Vanavond eerst even naar de pizzahut. Kon geen keuze maken uit twee passende tegeltjes uit mijn doosje. Dan maar beide, is het nichtje van W ook weer tevreden. Heb inderdaad niet alleen een vaste fotokijkster, sinds lange tijd ook iemand die speciaal voor de tegeltjes mijn website komt bezoeken. Word nog beroemd!