met één werkend oog naar de zon – 1: het uiterste zuiden van Nederland

Mijn verhaal over cognitieve dissonantiereductie van maandag heeft wat stof opgewaaid. R te K wees mij op het boek van Leon Festinger uit 1957 waarin hij zegt dat cognitieve dissonantie de onaangename spanning is die iemand ervaart bij tegenstrijdige overtuigingen, ideeën of opvattingen of bij handelen in strijd met de eigen overtuiging. Mensen streven naar het verkleinen van dissonantie en passen daarvoor hun opvattingen of gedrag aan. J te H komt met een ander voorbeeld op de proppen: een vrouw wil een nieuwe auto kopen, ze heeft al een keuze gemaakt voor een merk maar aarzelt tussen twee verschillende kleuren, rood en blauw. De blauwe kan wél in metallic geleverd worden maar de rode níét. Zij vindt daarbij de rode het mooist, maar wil ook metallic om de lak beter te beschermen. Na lang aarzelen laat zij de metalliclak ten slotte de doorslag geven, ook omdat de garagehouder haar dat aanraadt en zij kiest dus voor de blauwe auto. Na een paar weken in de nieuwe (blauwe) auto gereden te hebben merkt zij dat als zij een rode auto van hetzelfde merk ziet rijden, zij die minder mooi vindt dan zij eerst dacht. Onbewust heeft zij haar mening herzien. Er is niet langer een strijdigheid van een verlangen naar een rode auto door het feit dat zij voor een blauwe gekozen heeft.

woensdag 13 maart: @ maastricht

Waarom we niet een dag eerder vertrokken, kreeg ik van verschillende kanten te horen. Simpel: mocht gisteren nog naar een cursus met de mooie titel “behoud en beheer”, ja ging weer eens over museale voorwerpen al of niet aangetast door één van de tien boosdoenercategorieën. Wees gerust: zal je er verder niet mee lastigvallen. Niet dat ik ruzie kreeg met een boa omdat ik mijn medestudiegenoot-met-gipsen-poot-en-op-krukken liet instappen op een plek waar een stopverbod gold. Volgens die blauwhannes moest Ben maar eerst 300 meter strompelen en dan aan een drukke straat de auto aantrekken; dat daarbij al het verkeer moest stoppen was schijnbaar niet zo belangrijk. Heb het niet zo op boa's maar dat wist je al uit eerdere verhalen. Overigens vond ik dat een mankepoot niet 300 meter moet hinkelen en dat je je een beetje in de situatie moest inleven en hebben we onder de dreiging “ik geef u een bekeuring van € 192,00” de pennenlikker laten kijken hoe wij ons ding deden. Ga je ook niet lastig vallen met de juiste schrijfwijze van woorden als “boeddhist” en “macadamianoten” (spelletje Beter Spellen dat elke werkdag in mijn digitale brievenbus ligt). Nee we gaan het hebben over onze "wereldreis" van ruim twee weken.

Tegen elven vertrokken en om een uur of twee op de plek van bestemming: https://www.campercontact.com/nl/nederland/limburg/maastricht/41369/camperplaats-maastricht; vlakbij het Belgische Smeermaas. Een paar jaar geleden hebben we hier ook gestaan, nu zag het er wat “rommeliger” uit, heeft ongetwijfeld te maken met de enorme hoeveelheden water die hier ook gevallen zijn.

Ruim tijd voor een “verkennende” fietstocht (34,1 km in 1:54 uur), deze keer door het Belgische achterland. De route kreeg van Komoot (en mij) de naam “Maasmechelse heide en Vallei van de Kikbeekbron, rondtocht vanaf camperplaats” mee. Een tocht met veel water en ook het nodige bos-en-heidegebeuren. Vraagt natuurlijk om de nodige toelichting.

We begonnen in het dorpje Smeermaas net over de grens bij onze camperplaats. Volgens de geleerden (men noemt dat Wikipedia) is het een “straatdorp” langs de weg van Maastricht naar Pietersheim. Nu had ik tot vandaag nog nooit van Pietersheim gehoord en dat schijnt volgens de Belgische en Nederlandse Limburgers een doodzonde te zijn: Pietersheim (bij Lanaken) was een belangrijke burcht in de grijze oudheid. Als je aan Smeermaas denkt, denk je aan water: natuurlijk de Maas, de Zuid-Willemsvaart (aangelegd 1824 – 1829), het Kanaal Briegden – Neerhalen (gegraven in de jaren dertig van de twintigste eeuw; het moest het Albertkanaal verbinden met de Zuid-Willemsvaart) en dan hebben we nog het Albertkanaal zelf. Bestudeer bijgaand kaartje maar eens.

Na aanvankelijk behoorlijk wat geploeter om uit het Maasdal te komen (de stroom vloog uit de fietsaccu's tijdens onze klimmetjes) kwamen we op hoogte en konden in de diepte de Vallei van de Kikbeekbron zien, dit is een een natuurgebied van 120 ha in en rond een voormalige zand- en grindgroeve in Maasmechelen (Belgisch Limburg), waar kwellen een waterplas van water voorzien, die vervolgens de Kikbeek voedt en naar de Maas stroomt. Was een beetje een bizarre plek: een steen gaf aan dat we op het hoogste punt waren aangekomen en een paar kruizen vertelden dat fietsen eigenlijk niet gezond, zo niet levensgevaarlijk is. Toen we ook nog een bordje zagen met “gevaarlijke afdaling” was onze dag compleet. W opperde nog om het water op te zoeken voor een koele duik, maar ik kon vertellen dat het zwemwater waarschijnlijk (noem het maar met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid) de gemiddelde temperatuur benaderde van de Noordelijke IJszee en de Antarctische Poolzee. W was onmiddellijk overtuigd.

Na de afdaling (wel regelmatig in de remmen) kwamen we de Mechelse Heide tegen, een natuurgebied van zo'n 700 ha groot bij Maasmechelen en onderdeel uitmakend van het Nationaal Park Hoge Kempen. Mooi, maar uitwisselbaar. Foto van de hei geleend, het plaatje laat de Mechelse Heide in de zomer zien.

De kop is eraf. V: 203.871; A: 204.102. Rijtemperatuur tussen 11 en 14 graden. Fietsen met winterjas en handschoenen aan. De natuur begint weer mooi te worden, kijk maar eens naar bijgaande afbeelding van een tulpenboom onderweg. En het thema voor morgen? Bestudeer  het tegeltje. 

over belmiepen en sporen van walnoten

Heb je net ontschorst en grootse plannen gemaakt voor zes weken “er-even-tussen-uit”, krijg je een telefoontje van zo'n belmiep van het Deventer ziekenhuis: “We hebben een afspraak voor u gepland op 3 april”. Nee, niet opereren: gewoon opnieuw onderzoeken wat ze een paar dagen geleden in het Winterswijkse ziekenhuis ook al onderzocht hebben. Ben benieuwd of de dure scans en foto's die deze keer gemaakt worden iets anders laten zien en of men tot de ontdekking komt dat er toch wat anders mankeert aan mijn ogen. Hoezo dure zorg? Bijna net zo'n lachertje als wat er gebeurd is bij Dirk. Ja die supermarkt met zo’n 130 winkels in ons land. Dirk had een probleem met “gepelde walnoten” van het merk “1Bite”. Dirk moest van een of andere autoriteit zakjes walnoten teruggeroepen. Zakjes waarop op de buitenkant met koeienletters stond “Gepelde Walnoten”. Weet je waarom de terugroepactie in gang is gezet? Dirk had vergeten om op de ingrediëntenlijst te vermelden “bevat sporen van walnoten”. Is toch helemaal van de pot gerukt: als je walnoten koopt moet je er nadrukkelijk op gewezen worden dat in dat zakje iets zit dat “sporen van walnoten” kan bevatten. Wil je echt lachen? Kijk dan eens naar de ingrediëntenlijst van “sinaasappelsap met echt vruchtvlees”. Weet je waaruit dat vruchtvlees bestaat? Gemalen witte bonen! Moeten ze dan niet op de verpakking zetten: “kan GEEN sporen van sinaasappelvruchtvlees bevatten”?

zondag 10 maart: @ bentelo

Een mooie stand om het nieuwe seizoen te beginnen: 203.770. Stond op het telwerk toen ik zaterdagmorgen Poezeltje uit de stalling haalde. Busje had dorst: er zijn tijden dat de diesel een stuk goedkoper was, maar prijzen boven de twee euri hebben we ook meegemaakt. Vandaag betaalde ik € 1,729/ltr. Tikt aan als de tank bijna leeg is. Een hobby kost nu eenmaal geld zullen we maar zeggen. Daarna het grote inpakwerk, een gasbus laten vullen, dekbedden weer in overtrekken proppen en zorgen voor voldoende koffie. “Zou je hem niet liever in de stalling laten”, was nog de vraag van W, “we hebben maar tweeënhalve week”. Probeerde nog een opmerking te lanceren in de trant van: “vroeger toen we werkten waren we blij met twee weken Zuid-Frankrijk”, maar dat leverde slechts een licht gepruttel op. Vervolgens probeerde ik het maar met cognitieve dissonantiereductie door te verklaren dat ik eigenlijk helemaal niet naar Spanje gewild had dit voorjaar. Je kent het verhaal van De vos en de druiven misschien (de la Fontaine?): wanneer de vos niet bij de druiven kan komen omdat ze te hoog hangen, besluit hij dat hij ze achteraf bekeken toch niet écht wilde "...omdat ze toch zuur waren." Gewoon je opvattingen en/of gedrag aanpassen en alle problemen zijn de wereld uit, da's dus cognitieve dissonantiereductie. Maar toch fijn dat we een nieuwe ANWB-routekaart van vriendin L te D kregen, inderdaad: van Spanje.

W ging met dochterlief naar de sauna, dus voor mij een prima moment om te gaan kijken of alle systemen nog werken. Waar kun je dat beter doen dan bij John op de Bentelose Esch. John heeft het het laatste half jaar niet getroffen met het weer wanneer je de toestand van de camperplek in ogenschouw neemt. Geen problemen met op- en afrijden, daarvoor zit er genoeg steen en puin in de grond verwerkt, maar wel overal diepe sporen. Zondag zonnetje, maandagmorgen werd die zon vloeibaar en kwamen er wat druppels op de voorruit. Zondagmiddag meteen het bed uitgeprobeerd: dutjesproof en ook 's nachts was het heerlijk toeven onder de lapjes. Ook de rest van de techniek doorstaat de toets en het lijstje met wat-mis-ik-nog is niet al te lang. Geslaagde test. Terug naar huis (met een rijtemperatuur van 7 graden vier graden kouder dan zondag) om kleinkinderen te voederen en 's avonds een beetje te vergaderen. Dinsdag nog een cursus en daarna de laatste boodschappen en dan spreken we elkaar woensdag weer wanneer we anroet gaan.

der mensch ist was er isst

In dit laatste camperloze blog (nog even en het brandt weer los) een beetje losse eindjes aan elkaar knopen. Nee, we gaan niet een terminaaltje drinken, maar het wordt wel filosofisch. En daarbij komt: ik moet een lading frustratie kwijt. Heb me weer aan heel veel dingen geërgerd sinds 26 februari en dat moet ik voor een deel van me afschrijven. Neem nu de intrieste personele situatie in het onderwijs. Had laatst met een oud-collega een diepgaande discussie over de positie van de leerkracht. Na een diepgravend gesprek dat resulteerde in de conclusie dat de positie van een meester verwaterd is, zijn functie is overgenomen door vrouwen en de jongens zo een noodzakelijk (mannelijk) rolmodel missen, kwam hij aanzetten met de wet van Sullerot. En ja: na een beetje uitleg was ik het wel met hem en de wet eens. Volgens de wet van Sullerot is er een verband tussen het percentage vrouwen werkzaam in een beroepsgroep en de status die het beroep heeft. Het verband werd in 1968 voor het eerst beschreven door Evelyne Sullerot, een Frans feministe. Zij kwam tot de volgende conclusie: hoe meer vrouwen gaan werken in een ooit door mannen gedomineerde beroepsgroep, des te minder aanzien het werk heeft. De financiële vergoeding die voor het werk gegeven wordt stijgt of daalt mee, al naargelang deze status. De wet van Sullerot wordt daarmee gezien als een van de verklaringen voor de aanhoudende loonkloof tussen mannen en vrouwen. Onze Evelyne kan het een en ander niet meer toelichten: ze verkaste in 2017 naar het bovenaardse.

Terug naar het onderwijs: eigenlijk is er niet meer zoveel over van het oude “meesterschap”, de leerkracht is verworden tot administratief medewerk(st)er die elke scheet van elke leerling en zichzelf (m/v/het) mag registreren en waarderen. En de “opleiding tot”? Hoorde laatst van een volwassen vent (vader van twee bijna puberende kinderen) wat hij als zij-instromer (zonder pedagogische vooropleiding) voor krankzinnige dingen moest doen tijdens de opleiding van vier jaar: onder meer kleien en tekenen! Is het vreemd dat zo iemand na een half jaar met pijn in zijn hart de lier aan de wilgen hangt omdat hij voetballen met zijn zoon belangrijker vindt dan kleien van een vogeltje? Terwijl hij heel graag schoolmeester had willen worden en het ook in zich heeft.

Nog zo'n verhaal, maar nu over eten. Heb altijd gemeend dat je als vegetariër goed bezig bent. Wordt dat in één keer door een artikel (ik weet echt niet meer waar ik het gelezen heb) onderuit gehaald, want je moet minstens veganist worden (niet eten schijnt nog beter te zijn!) Heb tot voor kort het verschil tussen vega en vegan niet geweten. Oudste kleindochter (een vegetariër) heeft me dat duidelijk kunnen maken: “Opa, het verschil tussen vega en vegan is best duidelijk. Bij vegetarisch eten (vega) eet je geen dierlijke producten zoals vlees, vis en gelatine. Dus producten waarvoor dieren zijn gestorven om het maar even plat te zeggen. Dierlijke producten als eieren, melk, kaas mogen wel. Als je veganist bent (vega) eet je helemaal geen dierlijk spul”. Schijnt dat je je dan als veganist wel ongans eet aan macadamianoten en meer van dat lekkers. Weer wat geleerd. Het schijnt dat je als vegetariër echt niet diervriendelijk bezig bent: je steunt nog steeds bepaalde vormen van bio-industrie. 

Schiet me plotseling een kreet te binnen “der Mensch ist was er isst”. Kan er ook niks aan doen, heb dat soms. Vond het zinnetje zo mooi dat het maar meteen tot titel van dit blog is gebombardeerd. De mens is wat hij eet is een waarheid als een koe en die uitspraak kom je vaak tegen in artikelen over voedsel. Ene Ludwig Feuerbach (leefde van 1804 tot 1872) heeft die wijze woorden opgeschreven. Ludwig volstond niet met dat ene zinnetje, nee hij hing er een compleet boekwerk aan op, “Die Naturwissenschaft und die Revolution”, hij schreef het in 1850. 

Zal proberen in één alinea de filosofie van Feuerbach proberen weer te geven door deze te vergelijken met een andere grote filosoof, namelijk Hegel. Hegel schreef dat God van zichzelf vervreemd raakte toen Hij de mens schiep. Feuerbach draaide de bewering om. Hij schreef dat de mens van zichzelf vervreemd raakte toen hij God schiep. Snap je het niet, kun je er niet bij? Wacht dan even tot de “uitstorting van de heilige geest”, vroeger geleerd dat dat met Pinksteren gebeurt/gebeurde. En ik, vega of vegan? Zal in een restaurant niet zo snel een steak bestellen, vaak krijg je dan zo'n lap vlees, formaat halve koe. Krijg je er zo'n vlijmscherp mes bij om het lappie rood met chirurgische precisie te ontleden. Nee, niks voor mij. Ben wel zo'n type van wat minder vlees en meer groenten, maar aan mijn lijf geen vleesvervangers. Mijn kleinzoon (woont in de buurt van Rotterdam) zou zeggen “Niet te nassen”. Trouwens: hij vist overal de groente uit om het vooral niet op te hoeven eten. Op bijgaande prent: Maria zit en wordt omringd door de apostelen. Allen kijken naar de hemel van waar de Heilige Geest, in de gedaante van een duif, hen vervuld. Als teken van deze vervulling hebben zij een soort vlam op hun hoofd.

Ben voor de zoveelste keer deze winter weer eens verkouden, denk elke keer weer dat ik een besmetting van het heilige virus opgelopen heb. Het ergste van een snotneus is de nacht. Dan krijg je te maken met de wet van de communicerende vaten. Even voor de jongens en de meisjes (en alles wat daar tussen zit) die niet goed opgelet hebben op school: de wet van de communicerende vaten is een regel uit de natuurkunde die aangeeft dat vloeistof in open reservoirs die onderling onder het niveau van de vloeistof zijn verbonden, in alle reservoirs even hoog staat. De vaten communiceren met elkaar, dat wil zeggen: ze staan met elkaar in verbinding. Concreet betekent dat dat wanneer je in bed ligt en je rechter neusgat verstopt is en je gaat vervolgens op de linkerzij liggen dan loopt de snot naar de linkerkant van je neus en kun je weer ademen door je rechter neusgat. Het ergste is dat je je (on)bewust een paar keer gaat omdraaien en je dan gaat nadenken over wat er nu eigenlijk natuurkundig gebeurt. Gevolg: je mist een paar uur slaap. Tot zover de snotneus, de loopneus bewaren we voor een volgende keer evenals de druipneus, de lekneus en de bloedneus.

En toen kwam het verlossende woord van de ogenboer: er zit wel een operatie aan te komen maar de wachttijd voor de afdeling oogheelkunde in het ziekenhuis te Deventer bedraagt ….. We kunnen een gunstig weergat afwachten om in het buitenland te koningkeizeradmiralen, je weet wel: dat wat je later met Popla gaat wegpoetsen. “Je kunt wel digitaal aanhaken bij de vergadering, dan missen we je inbreng niet”, werd me geruststellend meegedeeld. Nieuwe tijden, ja ik weet het. Soms is het makkelijk, maar op andere momenten verlang ik terug naar “vroeger”. Vroeger toen de dorpsomroeper het nieuws rondtoeterde, de dichtstbijzijnde telefoon (met draaischijf) drie huizen verder te vinden was in de gang bij Tante Mietze (want de heer des huizes werkte bij de WOG en kon dus niet zonder zo'n modern apparaat) en ik tijdens het huiswerk maken de radio op de middengolf had afgestemd om Radio Luxemburg te kunnen ontvangen, de ruis werd gratis meegeleverd. Televisie kwam pas veel later en is inmiddels alweer achterhaald, tenminste in de “live”-versie. Uitgesteld kijken en streamen zijn de modewoorden, je kunt het op allerlei soorten apparaten, dus een tv heb je ook niet meer nodig. Je hoort me niet afvragen waar toch die romantiek is gebleven, maar soms gaat het wel heel erg hard. Misschien een kwestie van gevoel, maar ik geloof dat het allemaal nog in een hogere versnelling gaat de komende jaren. Mag ik eigenlijk wel het woord “geloven” gebruiken? Hoorde onlangs “geloven is zeker weten dat je twijfelt”, dus zeker weten doe je geloven ook niet. Of zoiets.

Zaterdag de camper uit de stalling, beetje vullen; zondag uitproberen want maandag weer spelen voor oppascentrale en 's avonds vergadering, dinsdag cursus (iets over behoud en beheer van oude troep) en dan kunnen we zaterdag weg. Een mooi leven of zoals W dat zo plastisch weet uit te drukken: “er zijn van die dagen dat je meer blauwe vinkjes in Whatsapp telt dan huismussen in je tuin”. Volgens mij heeft ze onlangs een karikatuur van Toos en Henk in de Gelderlander gezien (op de maandag na de landelijke vogeltelling). Nog even en we slenteren weer langs de eerste kleedjes op straat met GBR (goed bedoelde rotzooi). Stay tuned.

spiet is zunde van de tied

Het voorlaatste camperloze verhaal van deze winter. Nog een paar weken en ik mag samen met “the lady of the ship” naar hopelijk warmere oorden. Kreeg ook deze winter weer regelmatig de vraag waarom we niet gingen overwinteren. Erger nog: hadden we er geen spijt van dat we het niet hebben gedaan? Moest onmiddellijk denken aan de woorden van mijn moeder: “Spiet? Da's zunde van de tied”. Variant op woorden van mijn vader: “Het gezeik is begonnen toen pissen opeens plassen genoemd moest worden”. Weet je: de winter is in Nederland dan wel nat en koud, maar van vijf uur 's avonds tot negen uur 's morgens in het donker in een klein campertje zitten is ook niet alles, ook al is het wat warmer in Spanje. Voor nog warmer weer moeten we misschien nog een stukje verder, naar het land waar het vlees normaal in porties van hele koeien over de toonbank gaat. Marokko dus, maar ook daar heb je lange, donkere nachten. En deze winter konden we al helemaal niet weg: 50 jaar getrouwd en met kinderen en kleinkinderen naar de Hof van Saksen, ergens in het Drentse land. Leuk en gezellig, maar zowel W als ik hadden daarna een week nodig om weer bij te komen. We worden te oud voor dit soort feestjes. Wel weer diepzinnige gesprekken bij het nuttigen van een glaasje: “iemand die innemend is is nog geen innemer”.

Hebben daar in Drenthe wel geluk gehad met het weer. Droge dagen, zelfs in de dierentuin van Emmen viel niet meer dan een paar drupjes. Eenmaal thuis gekomen ging het weer kletteren, een week lang: vaak overdag en meestal 's nachts. Helaas kan W maar één setje oordopjes tegelijkertijd in hebben, normaal heeft ze ze nodig voor wat ze noemt een grote stoorzender in de slaapkamer, nu kwam er de herrie van de regen bij. Heb daar persoonlijk helemaal geen last van: ik doe 's nachts juist de oordoppen uit.

En zelfs al zou ons gouden huwelijk niet in de weg gestaan hebben dan waren er nog allerlei vrijwilligersclubjes van W en mij en de Spaanse les van W die de aandacht opeisten. Genoeg te doen in de donkere dagen voor en na kerst. En wanneer dan eerst de sneeuwklokjes, daarna de krokuli en tenslotte de narcissen zich een weg naar buiten banen, dan wordt het tijd om over ontschorsen na te denken.

Dus nog even en dan naar het zuiden. De snelheid waarmee dat gebeurt is afhankelijk van het weer. Is het een beetje minkukelig dan gaat de poot op het gaspedaal en gaan we de exploitant van de Franse tolwegen financieel ondersteunen. Nog even van tolpoort naar tolpoort, maar de bedoeling is dat het binnenkort “péage en flux libre” oftewel free-flow toll wordt. Geen slagbomen meer maar portalen die kenteken, tolbadge en/of tolvignet registreren. Tol die geheven wordt op een elektronische manier zal toch wel standaard worden in de nabije toekomst. Is het “beter weer” dan kunnen we een ander tempo aanhouden, namelijk “tempo afremmende slak in de bocht”. Uitspraak is afkomstig van Wim Kan en komt uit een of andere oudejaarsconference. Joost Prinsen kwam ermee aanzetten in de bijlage van de Gelderlander een paar weken geleden. Heb de conference even opgezocht en kan je trakteren op twee stukjes: “De Nederlandse leeuw is ziek. Ik ken de dierenarts die hem behandelt. En die heeft mij in vertrouwen meegedeeld wat het dier mankeert en 't is niet zo mooi. […] Heel naar, weinig aan te doen, ontstoken fractieleiders.” en het tweede stukje “[...] Andriessen op de televisie, dan mis ik altijd de ondertitels. En ik vind het zo'n voorzichtige man, ik vind het net een slak die afremt in de bocht.”

En misschien gaan we ook wel niet: kreeg het bericht van de oogarts dat de eerste afspraak verzet is van begin mei naar begin maart. Afwachten wat de ogenboer zegt.

Schilders en kleinzoon een klein weekje in huis gehad, door omstandigheden tegelijkertijd. Was een beetje schuiven en passen om Q toch nog het idee te geven dat hij een aangenaam logeerpartijtje had. Zelf een pizza maken en een paar keer en zwembad-met-veel-glijbanen doen dan wonderen. In de politiek zouden ze zo'n situatie “weeffouten in afspraken” noemen.

de goede kant op

“Ook je verhaaltjes die niet over camperen gaan zijn best te pruimen”, appte vaste lezeres S te W onlangs aan mijn wederhelft. Geen schroom meer om wat te schrijven dus. Ergo: op de laatste dag van de maand maar weer eens een aantal regels over januari, een niet-campermaand. Het meest belangwekkende nieuws is dat ik weer een jaar ben goedgekeurd door Pleegzuster Bloedwijn (netjes gezegd: de praktijkverpleegkundige van onze huisartsenpost). Eén keer per jaar neemt ze mijn medische leven door en komt zoals altijd tot de ontdekking dat alles goed is, behalve... en dan komt het. Dit jaar was het het gewicht, tja weet het: ze heeft gelijk. Maar weet ook dat er vanzelf de nodige pakken suiker en zakken aardappelen afgaan wanneer het voorjaar in het land is. Is al jaren zo.

Pleegzuster Bloedwijn, een rage in de jaren 50 van de vorige eeuw. Gemaakt door het Nederlandse bedrijf Chefaro, een afkorting van Chemische fabriek Rotterdam, maar eigenlijk een farmaceutisch bedrijf dat tot in de jaren 70 van de vorige eeuw vrij verkrijgbare geneesmiddelen en aanverwante artikelen op de markt bracht. Davitamon (het rode pilletje dat de levertraan moest vervangen), Azaron (voor als je jeuk had) en Predictor (een zwangerschapstest). Opgegaan in Omega Pharma en in 2012 vertrokken naar het buitenland.

Advertenties in de jaren vijftig riepen vooral de vrouwen en de oudere mensen op om dagelijks aan de Pleegzuster Bloedwijn te gaan. Aanvankelijk was het alleen bij de apotheek en drogist te koop, later was het gemakkelijker verkrijgbaar, Appie Hein had het gewoon in de schappen staan. In 1998 bepaalde de Reclame Code Commissie dat het niet langer als medicijn mocht worden aangeduid, juist omdat het alcohol bevat. Ik noem het gewoon volksverlakkerij.

Afvallen dus, kon onder meer door meer fruit te eten volgens de praktijkverpleegkundige. Immers: fruit is gezond. Sorry M (zo heet mijn pleegzuster): heb het even nagekeken en volgens mij zit je er naast. Maar goed: heb mijn jaarlijkse APK weer gehad. De hoofdpijpleiding en vertakkingen doen dankzij een aantal stents die een jaar of vijftien geleden geplaatst zijn nog steeds wat ze moeten doen, alles wat ze in het bloed en de urine kunnen terugvinden had aanvaardbare waarden, alleen dan dat gewicht. Kan er weer een jaar tegen dus. Rondje van de zaak, rondje Pleegzuster Bloedwijn. Oh nee: droge januari toch?

Een beetje wind kregen we deze maand te verwerken. Op de boot zouden we zeggen: “De snubbers kraakten bij de kikkers”. Maar ja, de boot is niet meer: de oude mannen konden het niet meer aan. Kwam deze maand wel opnieuw de bekende definitie van zeezeilen tegen: “in je zeilpak onder de koude douche staan en briefjes van € 100 verscheuren terwijl je aan het kotsen bent!” Pas aan het eind van de maand was het buiten voldoende aangenaam om weer op de fiets te kruipen. Hoogste tijd: de routes van de Avondvierdaagse moeten worden gecontroleerd en aangepast.

Misschien herinner je je nog het werkje “Korte onderrichtingen en nuttige wenken voor gehuwden” dat ik in het vorig blog genoemd heb. Eigenlijk alleen bedoeld voor katholieke gehuwden. Vooruit, voor de gezelligheid, artikel 12:

"Zoowel het Onanisme als het Nieuw-Malthusianisme is:

1. een daad van laffe en brutale zelfzucht;

2. een der zwaarste zonden van ontucht;

3. en der zwaarste zonden tegen de liefde jegens elkanders onsterfelijke ziel;

4. het vermoordt den zielevrede;

5. het verleidt tot heiligschennende biechten en communiën;

6. het leidt tot verzwakking en afval van het heilig geloof;

7. het neemt den eerbied en de achting voor elkander weg.

8. het voert dikwijls tot echtelijke ontrouw;

9. het maakt niet zelden zenuwziek;

10. het ondermijnt de volkskracht."

Heb nog wel even moeten opzoeken wat het Nieuw-Malthusianisme moest voorstellen. In eenvoudige woorden: het gebruik van voorbehoedsmiddelen. De Nieuw-Malthusiaanse Bond is na de Tweede Wereldoorlog verder gegaan onder de naam NVSH (Nederlandse vereniging voor seksuele hervorming), waar zich later (1969) weer de Rutgersstichting van heeft afgesplitst. Andere tijden, inderdaad. In onze jeugd zouden we zeggen “Dat er nog mensen zijn die in die onzin geloven”. Oeps: had vorige week een concert van de Dubliners op mijn tablet staan terwijl ik aan het koken was; komt kleinzoon T (hij is 9) binnen en zegt: “Dat er nog mensen zijn die dat kabaal mooi vinden!” Laten ik deze alinea maar passend afsluiten met een uitspraak van Jef Geraerts: “[Het verhaal ging over] het Veelkoppige Monster dat Roomse Kerk heet". Hij schreef het in een verhaaltje waarin hij weer eens te keer ging als de duivel in een wijwatervat.

Nog even iets over de titel “we gaan de goede kant op”. Nog een maandje of zo en we kunnen de matten van de bus weer schuieren. Uiteraard nadat we ons Poezeltje uit de stal hebben laten ontsnappen. Het woord Poezeltje is in september 2018 bedacht door een Carglassmeisje. En dan laten we “onder de forse motorkap 22 paarden losbreken” (Jef Geraerts in Black Venus – ja, ik heb de klassiekers weer herlezen). En als alles dan weer ingepakt en gecontroleerd is kunnen we opnieuw op zoek naar kannibalistische bidsprinkhanen, matjes met GBR (goedbedoelde rotzooi) en vooral acceptabel weer. Kortom: het valt niet mee, zo'n leven zonder camper. Sluiten we af met het tegeltje van de maand: iets over een niet-kraaiende haan in het morgenrood. W moest even gniffelen, dus het is een goeie.

zuinig over de drempel

Even wat van me laten horen, het is al weer geruime tijd geleden dat ik mijn laatste blog verstuurd heb. Niks gebeurd sinds november? Niet met de camper, die staat fijn geschorst gestald. Maar ook zonder camper gaat het leven door: natuurlijk was er Sinterkerstennieuw en in december mochten we onze vijftigste trouwdag ook nog even meepakken. Bijzondere dag, want we trouwden op de dag dat mijn vader 50 werd. Honderd zou hij dus op 21 december geworden zijn. Dat feit heb ik met broer, zussen en aanhang bij een “fout” restaurant in Miste gevierd en ja: W mocht ook mee. Het feestvarken staat niet op de foto, want ze mocht op het knopje drukken. Gezellig etentje. Soort van de kerstboom indrinken en daarna mocht ik aan de grote kerst- en nieuwjaarspuzzel. Weer wat geleerd: een gecastreerde bok noemt men een hamel. Buren vroegen of ons huwelijk de storm niet had overleefd. Zie onderstaande foto.

En voor de rest? Vrijwilligerswerk en daarnaast van die dagen waarin je genoeg tijd hebt om je bezig kunt houden met allerlei onbenullige dingen, bijvoorbeeld met de geschiedenis van de gloeilamp. Algemeen aangenomen wordt dat dat Thomas Edison de uitvinder is, maar volgens nationalgeographics.nl is dat niet correct. Elektrische lampen, waaronder lampen met gloeidraden, bestonden al sinds het begin van de negentiende eeuw: de eerste gloeilamp werd in 1806 ontwikkeld door Humphry Davy. Deze waren echter erg kwetsbaar en hielden het niet lang vol. Thomas Alva Edison werd pas in 1847 geboren (Ohio), dus hij kan nooit de uitvinder van de gloeilamp geweest zijn. Wel is het zo dat hij verbeteringen aan het oorspronkelijk ontwerp aanbracht.

En ja, dan hadden we ook nog verkiezingen. Weet niet hoe het met jou gesteld is, maar elke keer als ik de afgelopen jaren de toiletcassette moest ledigen, gingen mijn gedachten uit naar Geert Wilders. Weet niet waarom ik het een met het ander associeer, maar vind het wel frappant. Het legen van het wc-tonnetje is één van die minder prettige dingen die bij tijd en wijle moeten gebeuren, dus regelmatig denk ik aan die witblondgrijze kuif. Misschien vind ik ook daarom die afstort wel een minder aangenaam klusje. Gelukkig valt er in de winter weinig te storten dus zijn er maar een paar “actieve herinneringen”. Heb ooit gezegd dat ik ga immigreren als hij premier wordt. Weet alleen inmiddels niet meer naar welk land dat dan moet. Volgens een recent onderzoek (ben de bron kwijt) zijn er nog maar drie min of meer linkse landen in Europa: Duitsland, Denemarken en Portugal. Portugal lijkt we wel wat om naar te verhuizen, heb alleen het idee dat ze daar “links” een jaar of twintig achter lopen op de rest van Europa.

En dan de goede voornemens voor het nieuwe jaar. Ik vraag het wel eens aan onze overfitte buren: "Biertje?" "Nee hoor we drinken niet zo ongezond” en ze knabbelen lekker door op hun selderij en worteltjes en tomaatjes, dit wegspoelend met een glas bronwater. Wat is er mis met het "gewoon" oud zijn, en worden? Het lullige is dat ook deze soort nette sportieve ouderen dood gaan. Ik gun ze een paar jaar meer dan ik, maar daar hebben ze dan ook wel erg hun best voor gedaan en er is geen garantie dat je dan ook echt langer leeft als je zo fanatiek jonger wil blijven of zijn. Mijn motto “Beter te dik in de kist dan een feestje gemist.” Niet helemaal eerlijk: ben 2 januari ook begonnen met de goede voornemens, er moet weer eens een mud af. Alleen wordt die mud (die er af moet) elk jaar groter.

Andere activiteit: bezig met het sorteren van foto's. Je kent dat wel: doos met zooi van het zolder van je ouders gered. Vooral foto's, maar in de categorie “drukwerk” zat er ook een juweeltje tussen: “Korte onderrichtingen en nuttige wenken voor gehuwden”. Uitgever Eduard van Wees, Breda. Schitterend en ik mag het als oud-katholiek lezen want er staat IMPRIMATUR op het werkje. Even voor de niet-roomsen onder mijn lezers: als je een leuk boekje had geschreven moest dat eerst goedgekeurd worden door een censor van de katholieke kerk. Had die censor geen bezwaren tegen de publicatie, omdat hij geen ideeën in het werk aantrof die het geloof schade konden toebrengen of in strijd waren met de leer van de kerk dan kreeg dat werk het stempel “nihil obstat” (vertaald: niets staat in de weg). Als schrijver was je er dan nog niet: na de nihil obstat mocht het manuscript naar de bisschop die uiteindelijk toestemming moest geven het werk te laten drukken (de zogeheten imprimatur). Mijn pareltje kreeg zijn imprimatur op het feest van de heilige Lebuinus in 1928. Toen W zag hoe ik mij op dit werkje van zo'n 12 bladzijden stortte zei ze: “Ben bang dat ik het integraal in je blog weer tegenkom”. Klopt lieve W, integraal maar dan wel verdeeld in hapklare brokken, zodat je elke keer wat hebt om over na te denken. Wat vind je van punt 2: “Het hoofddoel van het huwelijk is: kinderen voor God voort te brengen en christelijk op te voeden”. En als je daarbij je schouders ophaalt heb ik hier punt 4 in de aanbieding: “Om het sacrament des huwelijks waardig te ontvangen, moet men in staat van heiligmakende genade zijn, dus zuiver van doodzonde”. Het wordt nog veel erger, maar meer in het volgende blog.

Lag in de winter ook nog een paar keer op de bank. Een keer met een griepje, duurde wel ruim twee weken. Nee geen corona: kapitalen uitgegeven om te testen. Kom veel in aanraking met broze oudjes, die wil je wel wat meegeven, maar dan geen ziekte. “Jij hoort inmiddels tot die broze oudjes”, waren de geruststellende woorden van W. Daarvoor last van mijn rug: kon niet meer staan, alleen nog liggen. Even Thomas Verbogt (columnist van de Gelderlander) aanhalen: “Liever gebruik ik het woord sportblessure dan aftakeling”.

Tenslotte nog even terug naar de titel van dit blogje: “zuinig over de drempel”. De (zeer) oude garde kent Wim Kan, de uitvinder van de oudejaarsconference nog wel. Kwam een paar van die voorstellingen van hem tegen, onder meer de eerste tv-oudejaarsconference van 1973. Klik maar even: https://www.youtube.com/watch?v=smf_WrRn_hI. In de jaren 70 was de politiek nog kleurrijk en Wim Kan verkeerde in topvorm. De beschrijving die bij het fragment van de voorstelling hoort luidt: “Na een formatie van maar liefst 164 dagen krijgt Nederland op 11 mei het kabinet-Joop den Uyl. Het rode kabinet met een roze randje. Van Agt wordt vice-premier, maar ook Duisenberg, Van der Stoel, Westerterp, Vredeling, Vorrink, Pronk, De Gaay Fortman, Gruyters, Van Doorn en Lubbers zullen al snel de nodige stof voor de conference leveren. Ajax wint voor de derde achtereenvolgende maal de Europacup en Cruijff vertrekt naar Barcelona. Er zijn protesten tegen het naaktstrand bij Callantsoog. Engeland wordt lid van de eeg, al gaat dat niet van harte. Op 29 maart verlaten de laatste Amerikanen Zuid-Vietnam. De senaatscommissie begint aan de Watergate-verhoren”.

Genoeg teken van leven voor vandaag. We wachten af tot opnieuw een winter is “verghangen” en het busje weer tevoorschijn mag komen. “Begin niet weer over die vergangen winter”, sprak W, “daar heb je vorig jaar al een bladzijde mee volgezeverd”. Even gecontroleerd en inderdaad: https://berrynales.blogspot.com/2023/03/die-winter-is-vergangen.html. De oude dag nadert met rasse schreden.

napruttelen – 3: zes kippen en één hond vergen aandacht

We hebben de storm overleefd. Kreeg donderdag wel een foto van het museum toegestuurd van een boom die zich voortaan liever liggend staande wilde houden, maar zo'n brok hout loopt voorlopig niet weg. Aangenaam kennismaken: Ciarán. We hebben weer bijna het complete alfabet voor ons. Ludiek berichtje in de Volkskrant van vrijdag: “Wat ook in het water viel door storm Ciarán, was het NK Tegenwindfietsen. Dat evenement zou donderdag op de Oosterscheldekering plaatsvinden, maar volgens de organisatie waren de windstoten te hard om het veilig te kunnen organiseren”. Moest het wil in de digitale krant lezen want DPG Media had voor de zoveelste keer geen nieuw blik bezorgers die ze kon opentrekken. Stuurden per post wel een pen om een proefabonnement om te zetten in een vast lidmaatschap. Moet dat tegenwoordig weer met een pen? Wordt dus (voorlopig) weer muisklikkend lezen. `

Muziekje van W op de achtergrond, Spaans dus. Kon ik niet veel van maken. Was ook niet verwonderlijk volgens W, ging over niks: iets met een zwart shirt (tengo la camisa negra). Precies: gezongen door Juanes. Meeslepend liedje, maar vond wel dat W vooral de tekst “ya tu amor no me interesa” een beetje nadrukkelijk meezong. Kan me natuurlijk verbeelden want zodra ik het woord “amor” hoor gaan mijn ojos meestal open en mijn corazón wat sneller tikken. Vertaal het volgende maar, sprak W: “Por beber del veneno malevo de tu amor, yo quedé moribundo y lleno de dolor”. En toen ik niet verder kwam dan “Door van jouw kwaadgezind vergif van jouw liefde te drinken ben ik stervende en vol met pijn” vond ik dat Spaanse les toch maar niks voor mij was en ging verder met de geschiedenis van Suriname en alles wat daar mee te maken heeft zoals “Laten het schip voor top en takel leggen en op Gods genade drijven met een sware storm uijt ’t NNW à NW”. Duizendkeer mooier en interessanter!

Kom je dus van rietsuiker op bietsuiker en stuit je plotseling op de volgende tekst (bron Wikipedia): “In de 19e eeuw werd beendermeel gebruikt om suikerbieten te zuiveren. Hierbij gebruikte men niet alleen de botten van dieren, maar ook die van gesneuvelde soldaten uit massagraven. Zo ontstond na de slag bij Waterloo vanaf 1830 ter plekke een grote suikerindustrie. Verschillende kranten uit deze tijd schreven over het openen van massagraven ten behoeve van deze bedrijfstak. Word je ook niet helemaal vrolijk van. Gelukkig laat ik me cremeren, weet ik zeker dat ik niet in de suiker terecht kom.

zaterdag 4 november: @ kotten

We moesten er vroeg uit, broer/zwager en schoonzus wilden al bij het krieken der dagen op pad. Iets met een trouwend kind dus dan heb je haast. Las ik niet onlangs ergens “de mens leeft snel, de mensheid echter uiterst traag”? Hondje kon niet mee naar het feest, dus moest er oppas komen. “Kan ik mooi de bus zijn winterstallingsbeurtje geven”, vatte W de situatie samen. Neem van mij aan dat je misschien wel een beurtje wilt, maar beslist geen winterstallingsbeurtje van W. Zelfs de zes kippen die ook bij de op-te-passen-have hoorden zochten dekking. Mocht overigens eerst even een voetbalwedstrijd van kleinzoon T bijwonen, dus het verhaal over “we moesten er vroeg uit” had vooral op W betrekking. Tijdens de wedstrijd was het droog, de buitenkant van de bus werd wel nat, maar dat kwam de eerste twee uur niet van de regen, maar van een warm sopje (“Ik ga toch niet met mijn handen in het koude water zitten”, zei W, terwijl ik met een lange borstel en koud water uit de slang de bovenkant van de bus – dus vooral dakramen en zonnepanelen – mocht schrobben). En toen werden de restanten van het sop weggespoeld door de vloeibare zonnestralen en kon W verder met de binnenkant, terwijl ik “op afstand” de hele museale wereld aan het herorganiseren was en daarna aan het kokkerellen. De Aldi had prettige aardappeltjes (met spek en uien), de Lidl uit Duitsland fijne karbonades zonder bot en de witlof (met appel en mandarijn) kwam in een zakje uit de Jumbowinkel (zonder appel en mandarijn, want die mocht ik nog even snel bij de Plus scoren). Zwagerlief verklaarde mij later voor gek dat ik in mijn bussie ging koken op twee kleine pitjes terwijl ik gebruik had kunnen maken van zijn horecakeuken, inclusief oven en magnetron en weet-ik-wat-nog-meer. Vind primitief koken gewoon leuker. Een Vera (NPOstart+) en een Huub Stapel met Napoleon maakten de avond compleet. Jammer dat Puzzel maandag de stalling ingaat.

zondag 5 november: @ kötteldiek

Het allerlaatste stof werd vannacht door de natuur verwijderd. Sommige mensen noemen dat regen. Kwam tijdens een rondje internet tegen dat een willy-willy een tornado (of zo je wilt: wervelwind) is. Volgens het Wikiwoordenboek is het afkomstig uit een onbekende Australische Abororiginaltaal. “Je had het zelf kunnen verzinnen”, waren de woorden van W toen ik haar met het woord confronteerde. Ben niet zo creatief, ook de uitdrukking “Overdag zie je koalaberen, 's nachts zijn het grizzlies” komt niet van mij af. Na het laatste stukje krant (had het verhaal van de crompouce nog niet gelezen) mocht ik met bussie weer naar huis. W had nog iets met een muziekvoorstelling in een kerk in Duitsland). Op weg naar huis nog maar eens nadenken over die crompouce. Opgezocht: het is een combinatie van een croissant en een tompouce. De croissant wordt open gesneden en gevuld met banketbakkersroom. De bovenkant wordt voorzien van een laagje roze chocolade. En voilá, de crompouce is geboren.

maandag 6 november: @ stalling

En weer een jaar voorbij. Een jaar met maar weinig overnachtingen (in het busje dan). Waren het er vorig jaar nog 163, dit jaar bleef de teller steken op 128. Dit had vooral te maken met het annuleren van onze reis naar Marokko. Deze reis zou in totaal zo'n 70 dagen duren en daar hadden we eigenlijk al een beetje rekening mee gehouden. Even wat feiten: 41 % overnacht op betaalde camperplaatsen, 7 % op gratis plekken en in 25 % van de gevallen hebben we onze ACSI-kortingskaart laten zien. Schorsen al weer duurder geworden, € 80,20. Met een maand heb je het er alweer uit, dus je hoeft geen medelijden te hebben. Bus mag een paar maanden gezellig doorbrengen met een paar vriendjes in een water- en winddichte schuur. Ergens in de buurt van 1 maart kijken we wel weer verder. Een mooi jaar. En volgend jaar? Volgend jaar is er weer een jaar. En dan? Nog volkomen onbekend al hoor ik in verschillende wandelgangen diverse geruchten: zoonlief wil met zijn gezin ons huis een maandje lenen (hij gaat verbouwen) en een vriendin van W wil graag de Caminho Português lopen (van Porto naar Santiago de Compostella). W zou dan meelopen en ik met de camper er achteraan met een voedselverstrekkende en slaapplaatsverzorgende rol. Maar niks staat nog vast.