ebro delta – 3

Kreeg de wind van voren van vriendin E te Z over mijn verhaal van de Boeddha van gisteren. Volgens haar is de Lachende of Dikke Boeddha helemaal geen Boeddha en hij heeft ook weinig tot niks te maken met het Boeddhisme. Schijnt meer een volksgod te zijn die is gebaseerd op een excentrieke Chinese monnik uit de negende eeuw. Ok E te Z, wat blijft is dat hij altijd gezien wordt als een man met een liefdevol en opgewekt karakter. Laten we het daar bij houden: dat past tenminste bij mij.

Gisteren even door de voorraad gelopen, dat naar aanleiding van een verhaal van Radar of Kassa, kan die twee nooit uit elkaar houden. We schijnen te weinig naar houdbaarheidsdata te kijken. Daarbij moet je dan weer een groot verschil maken tussen THT (ten minste houdbaar tot) en TGT (te gebruiken tot). TGT vind ik belangrijk: heeft vooral te maken met vlees en vis en zal dat spul echt niet na datum naar binnen werken. THT is minder belangrijk: staat op blikjes en spul dat in glas is verpakt. Heb daar overigens één uitzondering op: bier. Vind dat spul niet meer te pruimen als het over de datum is. Wijlen mijn schoonmoeder trok zich van die THT weinig aan. Toen we haar huis ontruimden vonden we in de kelder spullen die al jaren over de datum waren. Ze at het altijd met veel smaak op. Even een geruststelling: ze is niet aan een voedselvergiftiging, maar gewoon aan ouderdom gestorven. Volgens het genoemde artikel wordt er in Nederland bijna 34 kilo vast voedsel per jaar weggegooid. Eén van de redenen dat dit gebeurt is omdat producten over de houdbaarheidsdatum heen zijn. De Consumentenbond zegt dat we – als we wat verstandiger met deze datum zouden omgaan – gemiddeld vijf kilo minder voedsel weggooien per jaar. Kortom: ik weet wat we de komende dagen (moeten) gaan eten.

dinsdag 5 april 2022: @ l’ampolla

We zijn toch maar verkast, niet veel: precies 12 kilometer. Oorzaak: fietsroutetechnische redenen. De omgeving van l’Ampolla kennen we inmiddels wel, het gebied ten zuiden van de Ebro wat minder. Na uitvoerig groepsoverleg (de matroos doet de voorzet en de kapitein zegt ja) besloten om bij de brug van Deltebre te gaan staan. We hebben er gisteren ons broodje verorberd en zagen een leuke camperplaats aan de oevers van de Ebro. Busje staat er mooi, geen voorzieningen (een eindje verder kun je tegen betaling lozen en water halen) en plexat. Parking Deltrebre, sitecode 98.037. Klein nadeel: we hebben een bar-restaurant als buur. Niet zoveel mis mee, alleen draaien ze er muziek die wij in een jukebox niet zouden hebben gekozen. Daarnaast ruzie met de betaalautomaat. Het complete aanmeld-en-betaalfeest duurde een klein half uurtje. Allereerst hebben ze de parkeerzuil zodanig gepositioneerd dat de info niet te lezen is want tegenzon, later op de dag mocht ik een Nederlander helpen bij het moeilijke betalingsproces. Toen scheen de zon pal van achter, ook het scherm vrijwel onleesbaar. Zuil spreekt twee talen: hoog Spaans en Catelaans, dat eerste kunnen we nog net verhapstukken (ken het woord aparcar). Blijkt na veel gepiel dat je een Nederlands kenteken moet invoeren beginnend met de landcode. Daarna de keuze contant betalen of met card. Helaas: een Nederlandse bankkaart wordt niet geaccepteerd: proces wordt afgebroken en je mag helemaal opnieuw beginnen. Tweede poging: ook een creditcard wordt niet gepikt: proces afgebroken en helemaal opnieuw beginnen. Uiteindelijk 8 Euro aan munten bij elkaar geschraapt en voor de zoveelste keer de hele riedel afgewerkt (had ik al verteld dat ik ook nog twee keer op een verkeerd knopje heb gedrukt, zodat ik opnieuw mocht beginnen?) Eindelijk een ticket: je moet er voor gestudeerd hebben schijnbaar. Schijnt dat de politie regelmatig controleert en je een leuk prentje geeft van € 100,00 als je geen kaartje hebt (of je luifel uit hebt, of stoelen buiten hebt staan of andere vormen van kampeergedrag vertoont). Het was hier in de buurt altijd gratis, maar geef de gemeente eens ongelijk om ook een paar cent te vangen. Schoonzus S te K reageerde op bovenstaande Whatsappfoto met “Staan jullie aan het Amsterdam-Rijnkanaal?” Even ter geruststelling: bij het Amsterdam-Rijnkanaal hebben ze geen velden met 50 zwarte ibissen en zie je in de verte ook geen heuvels. Weet ook niet of de thermometer daar op dit ogenblik ook 16 graden aanwijst.

Parkeren, fietsen af- en uitladen en karren maar. Een fantastische route langs de Ebro tot aan de Illa de Buda, langs een uitkijktoren naar zee en door het binnenland terug. Dat “door het binnenland terug” had nog wat voeten in de aarde. Zij van Komoot wilde ons over particulier terrein voeren, deden we dus niet, raakten de weg kwijt en kwamen toch later kilometers lang over diverse caminos particular, zelfs met slagboom waar we onze fietsen net onderdoor konden proppen. Avontuur! Ondanks die geintjes die zij van Komoot af en toe heeft ben ik best blij met het programma. Waar we ook zijn (vorig jaar Polen en de Baltische Staten, dit jaar Nederland, Luxemburg, Frankrijk en Spanje): er is altijd een erg leuke route te plotten.

Het gaat de goede kant op met het weer, W heeft vanmiddag demonstratief de winterjassen verbannen naar de meterkast, dacht eerst dat ze ze ritueel zou gaan verbranden, maar dat vond ze kapitaalvernietiging. 16 graden geworden in Deltebre, zonnig. V: 173.922; A: 173.934. Een mooie dag. En morgen? Morgen is er weer een dag. We hopen in de buurt van Valencia te komen, maar weten nog niet of we bij Roosje in Bétera belanden of een camping net ten zuiden van de stad. Morgenvroeg doe ik de voorzet en de kapitein beslist.

ebro delta – 2

Vannacht is er een joekel van een hagelbui overgekomen, de restanten lagen vanmorgen om kwart over acht nog op verschillende plekken hun best te doen om te ontdooien. W had visioenen van kapotgebombardeerde zonnepanelen, maar we zitten hier niet in de Oekraïne. In voorkomende gevallen kan ze zelfs van een scheet van een mug in paniek raken. Ze is inmiddels gerustgesteld en was blij dat gisteravond de was nog binnengehaald was (net niet droog, dus die mag vandaag weer wapperen in de wind). Het lijkt in ons busje altijd veel erger dan het is: je zit dan ook in een soort blikken koektrommel, waar een paar belhamels met stokken op zitten te rammen, of zoiets. 

Even had ik een visioen van een echte huttendag, je weet wel: zo’n dag dat je je camper niet verlaat behalve voor wat sanitaire activiteiten en het (laten) halen van een brood. Maar: ik heb W bij me, dan wordt zo’n dag een heel ander verhaal. Kreeg vanmorgen nog een compliment van haar: “Je bent wel eens dikker geweest, ben je soms weer aan het lijnen?”. Lijnen, om met Frans Miggelbrink (columnist van De Gelderlander) te spreken: “Lijnen, er moet weer een mud af; elk jaar weer dezelfde mud”. En dat terwijl ik me gisteren voelde als de Dikke Chinese Boeddha, die met zijn dikke buik, zo gaat het verhaal, alle moeilijkheden kan bevatten en met zijn gulle lach kan lachen naar allen die zich belachelijk gedragen.

maandag 4 april 2022: @ l’ampolla

Volgers van ons blog weten inmiddels dat de Ebro Delta vaak een vast punt is op onze route naar of van het zuiden en meestal strijken we dan neer op camping Ampolla Playa, aan de rand van het natuurgebied met de Playa Arenal aan de overkant van de weg, een strand dat tientallen kilometers lang is. Voor de Costakenners onder ons: we zitten aan de Costa Dorada (de Gouden Kust), zo’n 150 kilometer ten zuiden van Barcelona en 195 kilometer ten noorden van Valencia. Linksaf de poort van de camping uit en je bent zo in l’Ampolla en rechtsaf fiets (of wandel) je de natuur in. Voordeel van deze tijd van het jaar (en van de aanwezigheid van wind) is dat je geen last hebt van muggen.

Het werd een halve huttendag: tegen twaalven brak de zon door en werd het buiten wat aangenamer. Zon 48 % zon vertelde Buienradar, oplopend naar 72 %. Kijk daar doen we het voor. Met de handschoenen en de winterjas aan, maar met de zonnebril op moest ik er aan geloven. “Doe maar een mooi rondje met de wind achter en de zon in de snuit”, zei W. Beetje moeilijk om dat bij een rondje te realiseren, maar vooruit: we doen ons uiterste best en wonderen duren nu eenmaal wat langer. Opvallend bij de planning: 200 meter totale stijging, dalen 210 meter, terwijl we toch echt na 45 kilometer op hetzelfde punt uitkwamen. De delta is wel aan het inklinken, maar dat is zo’n 3 mm per jaar en geen 10 meter in vier uur.

Het werd een erg mooie tocht en vanaf het begin klonken er al “oh’s” en “ah’s” en een schreeuw zoals “zwarte ibis”, “purperreiger”, “kleine witte zilverreiger”, “flamingo’s”. Toen ik het probeerde met “zwaluw” was het nuchtere antwoord “heb er al een stuk of twintig gezien”. Mooi binnendoor naar Deltebre, waar de Lidl ons voorzag van een lunch, die we bij de Pont Lo Passador over de Ebro naar binnen gewerkt hebben. De brug is er nog niet zo lang, een jaar of twaalf geloof ik. Voor die tijd moest er met een pontje overgestoken worden. Het pontje ligt nu op het droge en kan bewonderd worden.

Mooie tocht langs de Ebro richting Amposta, erg mooi, zeg maar super ontwikkeld, fietspad. Daarna ging de tocht veelal langs kleine kanaaltjes die de rijstvelden te zijner tijd van water moeten voorzien. Interessante borden. Iets van “verboden water uit het kanaal te tappen, behalve wanneer je daartoe bent geautoriseerd en “comunitat regants” moet iets voorstellen van “gemeenteverordening” of zo. Je leert elke dag nieuwe Catalaanse woorden. En natuurlijk artisjokkenvelden en daar dan weer heel veel van.

Een mooie fietstocht. Alleen de opdracht: zon in de snuit en wind achter is maar voor de helft gelukt, maar zoals ik al eerder in dit verhaal schreef: soms duren wonderen wat langer. Geluk gehad met het weer vanmiddag, da’s dan weer mooi meegenomen. Na terugkomst konden we nog even goed warm worden uit de wind en in de zon in onze kiepstoelen. Ook onze zeer aantrekkelijke lijven zijn weer goed schoon, met dank aan het prima sanitair op de camping. Morgen weer zo’n dag? Ik denk dat we besluiten nog een dagje te blijven.

ebro delta – 1

De wind stond weer “aan” vanmorgen vroeg, nog steeds met behoorlijk wat polaire trekjes. De Catalanen zeggen “És genial” en dan weet je het wel. We passen onze plannen dynamisch aan: busje kan de koude wind wel hebben en als het moet gaat de verwarming tijdens het rijden een tandje hoger. Tijd voor een tocht die we al een hele tijd niet meer gemaakt hebben: de kustroute van Palamós naar Tossa del Mar, waarbij het gedeelte na Sant Feliu de Guixols absoluut het mooiste deel is. Na deze plaats gaat de route namelijk snel omhoog en kun je toegeven aan je onbedwingbare behoefte om haarspeldbochten te rijden, nou ja haarspeldbochten?

zondag 3 april 2022: @ l’ampolla

Weer het kacheltje even aan om vanmorgen de ergste kou uit de bus te halen, vanmorgen was het 8 graden bij het opstaan (binnen dan). Toch nog wat andere temperaturen dan die we uit Nederland krijgen te horen. Schaatsen op een buitenbaan in Winterswijk en dat op 3 april. En wij worden slapend rijk: de zonnepanelen op ons vaste huis leveren stroom en wij verbruiken daar niks, ook vrijwel geen gas. De rit begonnen met een kwartiertje “prettig winkelen” bij de plaatselijke Lidl en daarna de bergetappe langs de Costa Brava. Mooie rit, weinig verkeer: een enkele auto en regelmatig een aantal wielrenners. Ben ik blij dat we hier nu rijden en niet hartje zomer. Uitkijkplekjes alleen aan de verkeerde kant van de weg en vanaf onze kant “verboden in te rijden”. Jammer, maar we hebben de tocht al eens in omgekeerde volgorde gedaan en toen voldoende foto’s gemaakt. Je krijgt ze van mij nog een keer voorgeschoteld. Als je goed kijkt zie je in het datumstempel het jaar 2016. Na Tossa de Mar kwamen we in Lloret de Mar, waar we een vreemde tankervaring opdeden. Aan de pomp stond € 1,849 per liter, als je dan voor € 158,00 tankt en maar € 135,00 hoeft te betalen is volgens mij de dieselprijs maar zo’n € 1,58, matsprijs toch in deze tijden? Had nog een foto van het bonnetje willen maken (bewijsstuk), maar dit papiertje heeft de opruimwoede van W niet overleefd.

Na Lloret de Mar hielden we de Costa Brava voor gezien en zochten we de inmiddels tolvrije AP-7 op. Het einde van de tol, na een halve eeuw, is het gevolg van het aflopen van concessies die Spaanse overheden aan exploitanten hadden gegeven. We hebben er op één keer na (toen we door omstandigheden snel terug moesten) nog nooit gebruik van gemaakt, omdat de snelweg behoorlijk pittig geprijsd was. Wat we wel deden was in La Junquera via een klein stukje AP-7 de Franse A9 op. Echt op zijn Spaans: het is nog onduidelijk hoe de snelwegen vanaf nu moeten worden gefinancierd. Volgens een Spaanse krant kost een kilometer autosnelweg jaarlijks gemiddeld 60.000 euro. Was het eerste stuk tot aan Lloret de Mar interessant en inspannend, het tweede stuk daarentegen eentonig en slaapverwekkend. Gelukkig zat W naast me die behalve “ik vertrek” op haar telefoon ook af en toe naar buiten keek en me weer iets “spannends”, bijvoorbeeld een bloeiende mimosaboom, aanwees. Bij het eerste tanksymbooltje (zie kaartje) hebben we diesel ingenomen, bij de tweede moest er weer een noodreparatie aan het dakraam plaatsvinden. Het volgende symbooltje geeft een stopplek aan.

Tegen drieën draaiden we het erf van Camping Ampolla Playa op, inmiddels bekend terrein. Onze gegevens stonden nog in de computer, dus de aanmelding was zo gepiept. € 19,32 per nacht, hoe verzinnen ze zo’n bedrag, maar dan is ook echt alles inclusief. Nog even een kleine tien kilometer weggetrapt. De bedoeling was om een biertje/wijntje te drinken op een (bekend) heel leuk terrasje bij de Ollies (een natuurgebied), waarvan we wisten dat we uit de wind zouden zitten. Helaas: gesloten. De terrassen in l’Ampollo zelf nodigden niet uit: de mensen die er zaten hadden dikke winterjassen aan. Dan maar een vloeibare versnapering bij of in ons busje. Fietsen was alleen maar lekker om de kop even door te laten waaien. That’s all. Nog een paar dagen doorbijten.

Een mooie dag, voor de bergetappe. En morgen? Morgen is er weer een dag. Als er al gereden wordt, is dat met de fiets. Vandaag genoeg getuft; V: 173.630 A: 173.922. Rijtemperatuur tussen de 7 en 14 graden. Wisselvallig onderweg, zelfs een verdwaalde spetter. Bij aankomst: strakblauw, maar het wordt tijd dat die polaire lucht verdwijnt. Wifi: Movistar, houdt niet over maar is te doen. Zon op in l’Ampolla: 7:38; onder: 20:23. Zo: zijn jij en ik weer helemaal bij!

palamós - 2

Een paar lezers hadden moeite met het woord “ankerop” dat ik gisteren gebruikte. W vond dat het twee woorden waren, heeft ze niet goed. Officieel: ankerop is het sein tot vertrek (van een ten anker liggend schip); ankerop gaan betekent vertrekken. Vond nog een mooi plaatje bij dit stukje namelijk: “schepen voor anker op een kalme zee”, geschilderd door Jan van de Cappelle ergens tussen 1640 en1679 en te vinden in het Rijksmuseum. Ben je weer helemaal bij en tevree.

Vraagje van vaste lezeres L te D: “Wat doen jullie meer: met een bankpas betalen of contant?” Wel vaste lezeres L te D: als het even kan met een pasje, maar op sommige plekken (bijvoorbeeld de camperplaats waar we nu zitten) accepteren ze dat alleen als je boven een bepaald bedrag zit. In dit verband is het interessant een stukje krant aan te halen over het gevoelsmatige verschil tussen contant en met een pasje betalen. Weet niet meer welke krant het was, gelezen op Topics, dat is zo’n verzamelsite met lezenswaardige artikelen uit kranten van die grote Belgische persboer (DPG media): “Er bestaat zoiets als betaalpijn,” legt Ariane Kleijwegt, woordvoerder bij Wijzer in geldzaken uit. “Als je geld op de toonbank legt om iets te betalen, wordt het gebied in de hersenen waar je pijn ervaart geactiveerd. Daarom voelt het niet fijn om geld uit te geven. Dat gevoel krijg je niet als je digitaal betaalt. Dan merk je eigenlijk niet dat je geld uitgeeft. Vooral voor kwetsbare groepen is het dan ook lastiger om grip op geld te houden. Met fysiek geld is het makkelijker om te zien hoeveel geld je nog hebt, hoeveel je nog kan besteden en hoe je dat verdeelt.” Over geld gesproken: het eten heeft gisteren weer eens bijna niks gekost. Er lag nog een paprika, een stukje ham had een eerder gerecht overleefd en met een uitje en wat koude pasta heb je zo een maaltijdsalade gefabriceerd. Daadwerkelijke (nieuwe) kosten: 1 € voor een zak rucola. Iets van Jan Splinter en een winter?

zaterdag 2 april 2022: @ palamós

Vijf graden was de temperatuur in ons busje toen ik om kwart voor acht de grote, blote voeten op het koude zeil zette en toch zin had om op te staan. Blijkt deze kassakraker al te dateren uit 1965, geschreven door Bob Bouber en uitgevoerd door het bandje “Het” met zang van Jacques Zwart. We worden ouder, was toen nog geen 15. Heeft het nog tot nummer 8 gebracht in de Top 40 en in de eerste jaren (1999 tot 2005) ook in de Top 2000 gestaan.

Maar we hebben het niet over lang vervlogen tijden, maar over de dag dat we op de fiets de omgeving van Palamós verkennen. Van de ommuurde, middeleeuwse stad is niet veel overgebleven, af en toe een verdwaald kanon. Vis is eigenlijk het enige dat overbleven is uit oude tijden en speelt hier vandaag de dag nog steeds de hoofdrol. Oeps: vergeet de Santa Maria del Mar, een verzameling oude stenen op gotische wijze op elkaar gestapeld in de vorm van een kerk. Doet me denken aan de Netflixserie Le Cathedral del Mar, maar dat speelde geloof ik in Barcelona. Nou ja, da's hier net om de hoek. De visafslag (elke werkdag vanaf 17:00 uur) hebben we gemist, het is zaterdag vandaag. Vissers schijnen hier ook weekend te houden. Had ik gistermiddag maar niet zo lui moeten zijn.

We zitten aan de Costa Brava, de woeste kust, die begint aan de Franse grens en doorloopt tot aan Blanes, een eindje ten noorden van Barcelona. Lloret de Mar en Tossa de Mar zoek je ook aan de Costa Brava, maar onze fietsen gingen niet zo ver. Halverwege Platja d’Aro was nog wel te doen op twee wielen, Calongo Beach of iets dergelijks. Ziet er allemaal hetzelfde uit, zand en water aan de ene kant en winkeltjes, terrassen en appartementen aan de andere en daar waar geen strand en winkeltjes zijn heb je rotsen. Platja d’Aro is ook zo’n bestemming die volledig op massatoerisme gericht is, behalve in het voorseizoen als je alleen maar bevroren tenen oploopt in zee. 6.500 inwoners in de winter, 80.000 feestvierders en zonaanbidders in de zomer. Ik ben een groot voorstander van massatoerisme. Hoe meer mensen naar dat soort plekken trekken, hoe stiller het elders wordt. In de zomer er met een grote bocht omheen, in het voor- en naseizoen is het acceptabel. 

Het is een kris-krasfietstocht geworden. Uiteindelijk kom je aan elke kant van de stad een hoge bult tegen die mij er van weerhield om een bergetappe van de Tour de France, oh nee hier heet dat de Vuelta, na te bootsen. Toch nog 25 kilometer weggetrapt en na een bezoek aan de Lidl “thuis” weer opgezocht. Het leven is hier een stuk goedkoper dan in Frankrijk, W zag het aan het brood, ik aan de prijs van het bier. Je ziet: we benaderen een probleem altijd vanuit verschillende disciplines, dat maakt ons zo’n ijzersterk team! W heeft later in de middag nog een uitgebreide tippel gedaan, ik hoefde niet mee want de vissers hadden weekend.

Een frisse dag, terwijl toch de zon volop scheen. Warmer dan een graad of 12 is het niet geworden vandaag. In de kiepstoel in de zon, uit de wind was het redelijk uit te houden; verdween de zon even achter een boom (wolken waren er niet vanmiddag), was het koud. De loofbomen dragen hier al blad! En morgen? Morgen is er weer een dag, dan maar weer een eindje naar het zuiden. Er zijn al diverse opties boven komen drijven. Overigens: blijven is ook een optie, er wordt hier morgen een carnavalsoptocht gehouden. We zagen dat een deel van de straten in de wijk Santa Cristina de Aro wordt afgezet in verband met het “carnaval van de vriendschap”.

palamós - 1

De kogel is door de kerk: het wordt Palamós, want droog en relatief zonnig. Wel frisjes en het is weer een eindje naar het zuiden. Het weer wordt beter in Spanje, nog een paar dagen geduld: vanaf woensdag lopen de temperaturen op en verschijnen er meer afbeeldingen van zonnetjes op de weerkaarten. Op Meteofrance stond een mooie afbeelding, die een polaire (dus zeg maar lekker koude) luchtmassa laat zien boven Scandinavië en West-Europa. Als je dan weet dat we op dit ogenblik een stevige wind hebben uit noordelijke hoeken, dan kun je op je klompen aanvoelen hoe het aanvoelt. In Nederland schijnen jullie er nog meer over mee te kunnen praten als ik al die sneeuwfoto’s zie.

vrijdag 1 april 2022: @ palamós

Eerst even een wedstrijd “wie rochelt er het hardst” vanmorgen. Er is niet echt één aantoonbare winnaar. We noemen het maar de naweeën van een eerder opgelopen ziekmakend non-Covidbeestje. Ankerop om maar in vakjargon te blijven. De vier scharnieren deuren en één schuifdeur gaan weer dicht and let’s go.

Gewoon snel over de tolwegen naar Spanje. Was benieuwd wat de Fransen per kilometer in rekening brengen. We mochten € 40,40 betalen voor 243 kilometer, da’s omgerekend zo’n 16,5 cent per km. Lijkt niet veel maar tikt wel lekker aan. Vanaf de Frans-Spaanse grens was het voor nop. De afgelopen jaren zijn in Spanje veel snelwegen tolvrij gemaakt. Per september van vorig jaar is dat het geval met het traject tussen La Junquera en Tarragona in Catalonië. Met wat al eerder tolvrij gemaakt is kunnen we nu de AP-7 gratis volgen tot aan Alicante. Dat zijn omgerekend aardig wat Lidl-biertjes. Het schiet wel lekker op, die snelwegen, maar ik verbaas me altijd over de ETA (Estimated Time of Arrival) die zij van Google Maps op ons scherm projecteert. Op een snelweg zit ze er altijd behoorlijk naast, maar ze houdt dan ook geen rekening met onze snelheid (niet ernstig boven de 100) en elke-twee-uur-minstens-een-kwartier-pauze. Gemakshalve tellen we er op zo’n dag eenderde bij de reistijd op, dan zitten we meestal aardig in de buurt.

Ernstig veel wind en om de paar kilometer een windwaarschuwing. Op een bepaald moment werd zelfs de maximum snelheid van het verkeer aangepast. Ons busje danste over de weg, we werden er bijna zeeziek van. De eerste stuurman had het roer veilig in zijn handen en de kapitein zag dat het goed was, tot er een vreemde knak te horen was. W riep onmiddellijk “de zonnepanelen”, mijn antwoord was “Moet ik nu in paniek raken of zo?”. Viel allemaal wel mee: het eerste dakraam meende zich aan de sluiting te moeten ontworstelen, maar het bleef bij een kiertje. Veiligheidssysteem of zo. Wel vaker last van gehad bij zeer ernstige wind. Reactie: snelheid minderen en op de eerstvolgende parking probleem verhelpen. Gebeurde later nog een keer: na het inhalen van een vrachtauto kregen we te maken met een plotselinge rukwind en de gebeurtenissen herhaalden zich. Voor een deel onze eigen schuld: moet eigenlijk al een paar jaar een nieuw dakraam gemonteerd worden, maar “ons bint zunig” zegt het Zeeuws Meisje.

We zijn aangekomen in het land waar mijn zwager plotseling “mi cuñado” heet en eigenlijk ook weer niet. Overal hangen vlaggen van Catalonië en moeten we dus Catalaans spreken en het hebben over “el meu cunyat”. Ik heb er drie, dat wordt dus een hele mond vol: “els meus tres cunyats”.

Palamós, we waren er al een paar keer eerder. Mooie plek voor een stop: CP Empord Area 

(code 26.442; € 15,00 incl. stroom). Palamós is een havenstad waar veel luxe jachten hun 
ligplaats hebben, in goede tijden cruiseschepen aanmeren en last but not least de plek waar 
talloze vissersboten hun verse vis aan land zetten. W voelde zich weer een stuk beter en nam 
de kuierlatten (had de opdracht terug te komen met een kropje sla en een fles goede Spaanse 
wijn en vooral lang weg te blijven, ik had geen zin in wandelen en moest nog bijkomen van de 
zeeziekte). W kwam terug met een paar mooie foto’s en drie lelijke nieuwe onderbroeken. Ik 
heb intussen een leuke fietstocht voor morgen voorbereid. Ieder zijn/haar dingetje.

Het was een zotte rit, maar toch een mooie dag. Rijtemperatuur tussen de 2 en 15 graden, wisselvallig weer met regen bij het opstaan en een paar druppels op de Franse wegen. In Spanje in de loop van de middag van onbewolkt tot volledig bewolkt. Temperatuur in Palamós bij aankomst 13 graden, het gevoel zegt anders want een straffe wind, die inmiddels een beetje is gaan liggen.

V: 173.249; A: 173.630

zon op: 7:31; onder: 20:12