Shit happens, de Fransen noemen het “c’est la vie”, maar het heeft niets met leven te maken: eerder het tegenovergestelde. Je kunt dan twee dingen doen wanneer je zo'n vervelend bericht krijgt: de reis voortzetten (daar krijg je spijt van) òf de reis afbreken en terugkeren naar Nederland (daar krijg je ook spijt van). We hebben een tussenoplossing gevonden: de route aanpassen en het reistempo wat verhogen, zodat we toch op donderdag de 23e nog iemand de laatste eer konden bewijzen.
“Het kan verkeren”, zei Bredero, en daarmee bedoelde hij:
dingen veranderen. Mochten we tot zo’n veertig jaar geleden met goed fatsoen Spanje
niet bezoeken omdat Franco daar aan de macht was, nu scheelde het niet veel of
we mochten niet meer terug naar Nederland omdat boef Geert W. hier de scepter
zwaaide. Gelukkig liep dat laatste met een sisser af. Even voor de
volledigheid, was de hele uitspraak niet zo: “t Kan verkeeren, zey Bredero, en
hij ging van de kerk in ’t hoerhuys.”
maandag 20 maart: @
Capmany
De tolweg, niet onze favoriete manier van reizen, maar het
schiet wel lekker op. Dat je dan ook af en toe de creditcard moet pakken om
ervoor te zorgen dat het asfalt ook in de toekomst glad blijft, is de logische
consequentie. Voor het kleine probleempje (een tonnetje natte was) werd ook een
passende oplossing gevonden en weet je dat het tijdens het rijden goed droogt?
Nog 1.950 kilometer naar huis.
De AP-7 (de Autopista del Mediterráneo) is misschien wel de
bekendste autoweg van Spanje. De snelweg verbindt Frankrijk met Barcelona,
Valencia, Alicante, Málaga en Algeciras. Waar de AP-7 ontbreekt is er een A-7
(tolvrij) en omgekeerd. Verder lopen beide snelwegen vaak naast elkaar en
regelmatig is er nog een derde strook asfalt, namelijk de N340. De AP-7 is een
belangrijke route voor het vakantieverkeer en het kan in de zomer erg druk
zijn. Nu in het voorseizoen hadden we geen last van drukte: de oudjes die nu
onderweg zijn hebben tijd genoeg en besteden de 10 cent per kilometer tol
(beetje ruw gerekend) liever aan een goede cerveza of een vino tinto (het
liefst van de Lidl, dat dan wel weer). We kunnen het weten: we horen ook tot
die categorie met de grijze kopjes.
Met een bloedgang kwamen de borden met de bekende
vakantiebestemmingen voorbij. De costa’s kregen steeds een andere naam en het
geel van de mimosa was oogverblindend. Bij Girona begonnen we het welletjes te
vinden en tokkelden de coördinaten van Camping l’Albera (campercontact 44428)
in ons waar-breng-je-ons-heen-apparaatje in. Alle voorzieningen aanwezig tegen
een Acsiprijsje. Dank zij onze eigen supersonische hotspot kon W één van haar
lievelingsprogramma’s zien (droomhuis of zo), gisteren al “boer zoekt vrouw” en
“Floortje”, het kan niet op. En het persoonlijke hotspotje spaarde ons maar
liefst 4 € camping-wifi uit. Dat allemaal in the middle of nowhere vandaag, tussen
de kurkeiken. Ook geen punt: alle voorraden zijn op peil. Buitentemperatuur tijdens het rijden: tussen 16 en 21 graden.
dinsdag 21 maart: @
langres
Een erg lange zit vandaag, wederom via tolwegen. Puzzel nog even
voorzien van een slokje drinken (is in Frankrijk een stuk duurder), speakers op
standje onbenullig en regelmatig goed hard meebléren.
Laat maar lekker gaan zoals het
gaat
Leef zoals de wind je jasje waait
Doodgewoon met leven doorgaan
Laat maar waaien, laat maar gaan
Leef zoals de wind je jasje waait
Doodgewoon met leven doorgaan
Laat maar waaien, laat maar gaan
De Spaanse AP-7 gaat over in de A9
tot aan Orange, waar de kassa voor de A7 gaat draaien. Rondje Lyon (A46 en
N346) en vervolgens de Route du Soleil (A6) tot net onder Dijon, waar het
laatste stuk van de dag A31 genoemd wordt. Langres: drie camperplaatsen;
ééntje vol, ééntje te scheef en de derde in de steigers (later zag W dat er
campers op een ander deel van de parkeerplaats stonden), dus werd het de
gemeentecamping Navarre, binnen de muren van de stad. Overigens was Diderot sinds
vorig jaar niet van zijn sokkel gekomen.V: 87.296; A: 88.296
Buitentemperatuur tijdens het rijden eerst oplopend tot 21 graden; na Lyon werd het heel snel frisser (later ook regenbuien), het kwik zakte tot 4 graden. Het zuiden en noorden scheelde inderdaad een jas.
woensdag 22 maart: @
Ittervoort
Vandaag maar eens tolvrij. Dat betekende dat we aan het
begin van de dag een leuk geel weggetje met een groen biesje te verwerken
kregen: de D74 van Langres naar Neufchateau (één van de vele “nieuwe
kasteeltjes” in Frankrijk). De bijzonder rustige weg loopt voor een deel langs
de Maas. Overnachtingsplek gespot in Goncourt voor onze volgende reisjes naar
het zuiden als alternatief voor Langres: campercontact 1346, lozen mogelijk; vrijwillige
bijdrage € 3,00. In Neufchateau krijgt de weg een ander nummer (D674). In Toul
wordt de A31 tolvrij, dus als echte Nederlanders piepten we daar de snelweg op.
In Luxemburg nog even goedkoop diesel tanken (tel-uit-je-winst als er 102 liter
in de tank moet en de literprijs nog geen 99 cent is) en in België zoals
gebruikelijk weer bang zijn voor je servies. 
Eindelijk eens onderzocht wat Baraque de Fraiture voor ding is.
Al jaren rijden we er met een bloedgang langs als we op de A25 rijden. W
associeerde de plek al die tijd met frituurvet. Hoewel er wel een patattent is
te vinden (waar overigens niet in België?), is het een pukkeltje van 651 meter
hoog in de Belgische Ardennen (de naam wordt ontleend aan het nabijgelegen
dorpje Fraiture), waar je gemiddeld zo’n 20 dagen per jaar kunt skiën. De foto hierboven
is geplukt van internet en het zag er nu heel anders uit. Je schijnt er ook met
de camper te kunnen overnachten, eenzaam maar rustig.
V: 88.296; A: 88.780
Onderweg: droog maar koud.
donderdag 23 maart: @ home
Voor eventjes wordt het busje (zo rond 11 uur) geparkeerd op de Kötteldiek. Even wat vervelende dingen doen en begin volgende week verder met onze (aangepaste) voorjaarsreis.
V: 88.780; A: 88.958
Achter het glas is het heerlijk rijden.
Achter het glas is het heerlijk rijden.
