gelukkig hebben we de foto's nog (5)

 

donderdag 23/10: het groene weggetje linksom richting Ayemonte

 

donderdag 23/10: Isla Cristina

 

vrijdag 24/10: het groene weggetje rechtsom

 

zondag 26/10: de baaien van Albufeira

 

maandag 27/10: OBBS op de punt van Europa (Cabo de Sao Vincente)

 

maandag 27/10: camperplaat in Batalha

 

 

dinsdag 28/10: de verlaten grens van Portugal en Spanje

 

brief zeven: 28 oktober 2014

Er is weer veel gebeurd in een klein weekje tijd. W. zit inmiddels weer thuis en is weer heerlijk aan het werk en ik moet er weer aan wennen dat ik ’s morgens water voor de koffie opzet in plaats van theewater. In de laatste brief zaten W. en ik in de buurt van Huelva, tegen de Portugese grens, dus daar pak ik de draad weer op.

Donderdag 23 oktober

Vanuit Isla Cristina loopt een “groen weggetje” naar links en naar rechts. Vandaag het groene straatje linksom gefietst naar Ayamonto. Veel vogels gezien onderweg, behalve meeuwen een aantal ooievaars en grote zilverreigers en een groot aantal die we niet thuis konden brengen. Ayamonte ligt aan de rivier de Guadiana die een behoorlijk aantal kilometers de grens vormt met Portugal. Dezelfde weg terug, anders moesten we naast de auto’s fietsen en nee: we doen geen helmpje op, foei!

Het leven wordt hier verder bepaald door vliegen (ik heb toch echt andere associaties met Spaanse vliegen), muggen (het heeft hier een week geleden behoorlijk geregend) en blauwe eksters (mooi, maar hondsbrutaal).

Vrijdag 24 oktober

Gisteren het groene straatje linksom, vandaag dus rechtsom en weer birdwatching. Erg veel ooievaars op een kluitje in de salina’s. Het groene straatje was eerst heel mooi: een betonpad tussen de moerassen door, daarna werd het mountainbiken. Gelukkig hebben onze fietsjes erg brede banden. Na de echte natuur kwam de kunstmatige: aardbeienvelden voor zover het oog kon reiken. Vraag me af of ze die rode vruchtjes echt allemaal met de hand moeten plukken. Bij Le Redondela werd het pad echt onbegaanbaar en zijn we via de kustweg (en een ommetje) teruggegaan naar de camping. ’s Middags nog een tijd op het strand gelegen, je kunt je nog verbranden in deze tijd van het jaar. Met zijn tweetjes een tijdje gespeeld met de hoge golven.

’s Avonds moesten we op de fiets nog even kijken of de zoutpannetjes er in de vloed anders bij lagen en: dat was ook zo.

Zaterdag 25 oktober

Spanje ingewisseld voor Portugal en meteen een uurtje tijdwinst, Portugal heeft de Engelse tijdzone. En daar komt vannacht nog een extra uurtje bij in verband met de wintertijd. Meteen aan de grens tolregistratie: op een deel van de autosnelwegen wordt automatisch tol geheven op basis van je kenteken en creditcard. Wel zo gemakkelijk, maar dan moet je de creditcard wel in de juiste gleuf stoppen (je hebt een lage en een hoge), maar gelukkig is ons Portugees zo goed dat we het meteen snapten…. Obrigado en vooruit over de kustroute richting Albufeira.

Grote teleurstelling: de Lidl in Portugal verkoopt van alles, maar geen Grafenwalder. Daar gaat mijn nieuwe index! Dus maar aan een lokaal biertje.

De kustroute (N125) was niet bijster interessant, maar daarentegen slecht onderhouden en dat maakt dan het gebrek aan natuurschoon weer meer dan goed: je hebt geen tijd om om je heen te kijken, want je moet op de weg letten: oeps weer een gaatje, leuk: daar gaat het serviesgoed weer! Gelukkig zitten de kastjes goed dicht.

De camping in Albufeira was goed en goedkoop. Ook nog gratis wifi (zelfs een goede verbinding). Moeten morgen OBBB wel op de parkeerplaats zetten, de slagbomen gaan maandag pas om zeven uur open en om die tijd moeten we al een tijdje op het vliegveld van Faro zijn.

Gefietst naar de oude stad: toeristenkermis. We konden wel de baai vinden waar we een paar jaar geleden met Oud en Nieuw een fantastisch vuurwerk hebben gezien.

Oeps, bijna de statistieken vergeten: V: 40.254; A: 40.383

Zondag 26 oktober

De laatste W-dag was een rustdag. Alleen de accu’s leeggetrapt op de bultjes van Albufeira. Nog een paar leuke baaitjes gezien en warempel: daar stonden campers met volledige uitstalling. W. heeft een wasje gedraaid, ingeruimd en de rest van de middag bij het zwembad gelegen en ik had een Jeffery Deaver.

’s Avonds – nadat we de bus op de parkeerplaats buiten de camping hadden gezet, hebben we het restaurant van de camping met een bezoekje vereerd. Er waren exact vier tafeltjes bezet (het tafeltje van ons tweetjes inbegrepen). Vroeg naar bed, want morgen om half zes (Portugese wintertijd) op.

Maandag 27 oktober

Omdat we de snelweg genomen hadden (wat de tol is geweest zien we later thuis wel), stonden we al om 06.15 bij de vertrekhal op de KenR. Het werd echt kissen en riden, want het was een gaan en komen op de parkeerstrook. Om goed kwart over acht stond ik op het uiterste zuidwestpuntje van het vaste land van Europa (Cabo de Sao Vicente; nog 2606 km snelste weg naar huis) koffie te zetten en te bedenken wat de vervolgroute zou worden. Overigens: de braadworst stond er niet meer (of stond die op de andere kaap?) Porto ligt ruim 600 km, dus neus die kant op en maar kijken hoever OBBB of zijn bestuurder er zin in hebben. Eerste stuk een hele mooie weg richting noorden: de N268 en de N120 naar Odemira. Opvallend veel fietsers met vakantiebepakking die bultje op, bultjes af gingen; moet echt afzien zijn.  Ook de Lidl in Odemira kon me niet helpen bij mijn Grafenwalderindex. Vervolgens naar Sines en toen nog maar eens de kaarten en Miep-Miep bestudeerd: Porto is toch een beetje te veel van het goede. Met een stukje tolweg is Fatima te halen. Nou die tolwegen doen we de volgende keer maar niet weer: voor zo’n 200 km mag je voor je campertje (categorie 2) €29,00 neertellen (en niks elektronische tol: gewoon een kaartje trekken en aan het eind betalen). En ik kreeg niet eens korting omdat ik er in mijn eentje in zat! Het schoot trouwens wel lekker op. De geur van eucalyptus kwam regelmatig de bus in walmen: veel plantages, wat zouden ze er mee doen? In Fatima was genoeg parkeerplaats, maar de cp stond vol. Nu wordt het schijnbaar gedoogd dat je een ander plekje inpikt, maar ik vond er totaal geen sfeer hangen, zeg maar Lourdes, maar dan tien keer erger. Kwam de Facile en Route toch nog van pas. Door naar Batalha, leuk gratis plekje naast een sportpark en de doos van W. kon ook nog gratis leeg. Bij vertrek 13 graden, bij aankomst om 17.00 uur 22 en daartussenin nog wat hoger.

V: 40.383: A: 40.945; snelste weg naar huis: 2.249

Dinsdag 28 oktober

Hoe laat is het: de diverse klokken geven drie verschillende tijden aan: Portugese wintertijd, Nederlandse wintertijd en Nederlandse zomertijd en was nu Portugese zomertijd niet hetzelfde als Spaanse wintertijd? Het leek wel een beetje op mijn reisje met de Transsib eeuwen geleden; daar hadden we Nederlandse tijd, Moskoutijd (de tijd van de dienstregeling en het restaurant van de trein) en tenslotte lokale tijd (en die veranderde regelmatig).

En toen? Porto doe ik wel een keertje met W., Santiago de Compostella is zonder tolweg in één dag niet te doen. Salamanca ligt op één van de mogelijke routes naar huis. Maar Miep-Miep heeft me gefopt. Zij heeft geen rekening gehouden met het feit dat in Portugal praktisch alle snelwegen nu tolwegen geworden zijn. De A23 was in het prille leven van ons Miep weliswaar tolvrij, maar tegenwoordig hangt er om de tig kilometer een batterij camera’s boven de weg die tegen betaling graag een foto van je nemen. Gelukkig staat er wel een bord bij dat vertelt wat die foto je gaat kosten. Nu moet ik ons Miep niet alleen de schuld geven: als ik de overzichtskaart van de ANWB beter had bekeken, had ik negen Euri en nog wat kunnen uitsparen. Toen vond ik namelijk dat fotogeniek zijn leuk is, maar het moest wel betaalbaar blijven. Dus bij afslag 15 de geasfalteerde karrensporen op richting Marvoa (mooie plaats, volgende keer toch maar eens uitstappen). Aan de andere kant van de grens – in Spanje – werd de weg aanmerkelijk beter. Misschien is de Portugese filosofie wel: verwaarloos de secundaire wegen dan nemen de mensen vanzelf de tolweg.

Mooie weg naar Cáceres (N521). Boodschappen gedaan in een Mercadona die nu een echte supermarkt en geen distributiecentrum was. OBBB lustte ook een slokje. Daarna een kleine 200 kilometer autovia (dus gratis) naar Salamanca. Camping Regio ligt naast het gelijknamige hotel; toeval is dat W. en ik daar al eens overnacht hebben tijdens onze fly-drive naar Madrid en omgeving.

Volgens mij is het einde van de Jesus-nikes periode aangebroken en heb ik niet voor niets een aantal spijkerbroeken meegenomen. Het wordt frisser, bewolkte en af en toe valt er een drupje. Morgen maar eens naar Salamanca fietsen.

V: 40.945; A: 41.418; snelste weg naar huis: 1.849

 

gelukkig hebben we de foto's nog (4)

 

 

18/10: uitzicht vanaf de camping in Granada op de Sierra Nevada.

 



 

19/10: als je 100 foto's maakt in het Alhambra moet je kiezen.

 

 

20/10: bergrit Sierra Nevada.

 

 

20-21/10: El Rocio.

 

 

21/10: het bleef bij een waarschuwing.

 

 

 

22/10: de kustweg naar Isla Cristina.

 

 

 

22/10: het voorlopig uiteindelijke product van de Salina's.

 

brief zes: 22 oktober 2014

Het wordt weer tijd om wat te vertellen. Het is inmiddels 22 oktober en heet in dit deel van Spanje, ik vraag me af of het wel normaal is: al een aantal dagen zitten we met temperaturen ruim boven de 30 graden, vandaag en gisteren liep het tegen vieren op tot 35. ’s Nachts koelt het al een paar dagen niet echt af, het blijft een eindje boven de 20. W. heeft vooral van die nachttemperaturen last.

Vrijdag 17 oktober

Camping El Portus bij Cartagena. We hebben echt geen r… uitgevoerd. Een dagje niksen is ook lekker, W. veel aan het strand (50 meter verder), dus een beetje verbrand. Veel lezen, beetje de was doen en verder NIKS. Er valt hier ook weinig anders te doen dan niksen en soms heb je daar echt een dagtaak aan.

Zaterdag 18 oktober

Vertrokken van El Portus. Eerst een binnendoortje over “witte” weggetjes naar Totana en toen ging het snel, alleen maar snelweg: Lorca, Baza, Guadix (boodschappen gedaan bij de Lidl) en uiteindelijk Beas de Granada. In de verre zien we de met sneeuw bedekte toppen van de Sierra Nevada.

V: 39.356; A: 39.652

Zondag 19 oktober

De bedoeling was dat we met het openbaar vervoer naar Granada zouden gaan: de camping heeft een uitstekende busverbinding! Alleen: niet op zondag. Dus mocht OBBB voor openbaar vervoer spelen en dat was een fluitje van een cent. We kwamen goed 10.00 uur bij Alhambra aan en de vraag was of we nog wel kaartjes konden bemachtigen. Er is een speciale parkeerplaats voor campers en bussen en om half elf hadden we twee tickets voor het middagbezoek van 14.00 tot 18.00 uur met om 16.30 een bezoek aan de Palacios Nazaries. Het was een fantastische dag, en ja: het is toeristisch en ja: er komen zeven miljoen bezoekers per jaar, maar het was een heel interessant dagje met als hoogtepunt de Palacios Nazaries.

We kwamen tegen zevenen weer op dezelfde camping in Beas terug waar de Franse buren vroegen of we de weg waren kwijtgeraakt en de Engelse achterburen ons maar erg dapper (brave) vonden dat we met de camper naar Alhambra waren gereden. Volgens W. was het niet brave maar braaf wat we gedaan hadden. We hebben de dag afgesloten met een hapje bij het restaurant bij de camping, waar we buiten op het terras de nodige vis naar binnen hebben gewerkt en weggespoeld. Spannend was het grote bord met gefrituurde ansjovisjes. De patatas die we erbij besteld hadden zullen nu nog gebakken moeten worden.

V: 39.625; A: 39.698

Maandag 20 oktober

Gisteren cultuur, vandaag natuur (tenminste het eerste deel van de dag). Vanuit de camping konden we de besneeuwde toppen van de Sierra Nevada zien liggen en als je dan op de kaart kijkt weet je dat je naar Pradollano moet rijden. De weg erheen (en terug, want er loopt maar één weg) was geweldig: fantastische uitzichten. In de winter rijd je hier in de file (Pradollano is een skidorp), nu was er geen kip op de weg.

Na dit uitstapje het gaspedaal stevig ingetrapt. We hadden een behoorlijke afstand af te leggen en omdat dit deel van Spanje qua natuur niet echt afwisselend is (we hebben honderden kilometers tussen de olijfbomen gereden) hebben we er maar een afstanddag van gemaakt: lekker doortuffen op de autovia. Overigens is Sevilla geen leuke stad om te doorkruisen met de camper. Vorig jaar hebben we het met de benenwagen heel anders ervaren.

W. had een ACSI-camping in El Rocio geprikt. We hadden al wel iets over het plaatsje gelezen, maar wat we daar aantroffen was in één woord “crazy”. Het dorp kent geen geplaveide wegen: er is alleen maar zand. Het dorp maakte de eerste dag een verlaten indruk: er staan honderden gebouwen die toebehoren aan broederschappen (hermandades). De gebouwen worden gebruikt als onderkomens tijdens de jaarlijkse pelgrimstocht (rond Pinksteren). De tweede dag dat we er waren was het al een stuk drukker en het schijnt elke zondag groot feest te zijn. Lucky Luke zijn we in dit westernstadje niet tegengekomen.

Vertrek: 39.698; aankomst: 40.136

Dinsdag 21 oktober

El Rocio ligt aan de rand van een natuurgebied Parque National de Doñana. Het is een uitgestrekt moerasgebied dat toen wij er waren nog droog lag. Men vertelde dat de Marismas (wetlands) vanaf november onder water staan en dan plaats bieden aan miljoenen vogels. We hebben ’s morgens een korte wandeling gemaakt naar het dorp en een “safari” geboekt voor later in de middag. In een kleine vier uur werden we met een 4-wheeldrive door een deel van het nationale park gereden en een enthousiaste gids die vier woorden Engels sprak (I don’t speak English) vertelde in rap Spaans van alles over boompjes, plantjes en beestjes. En ja, we hebben van alles gezien: herten, verschillende roofvogels en wilde zwijnen. De lynxen die hier voorkomen hadden een rustdag. Al met al een leuke ervaring met een hoog Hoge Veluwe gehalte. Maar volgens mij waren we een klein maandje te vroeg.

Woensdag 22 oktober

Nadat we vanmorgen het grijze en het zwarte water hadden geloosd werd het tijd voor een kleine verplaatsing richting Portugese grens. De kustweg die we hadden uitgezocht liet alles zien, behalve de kust. Wel veel aparte bomen die volgens W. op broccoliroosjes leken, maar volgens deskundigen tamarisken moeten zijn (moet ik nog wel even nazoeken). Bij het boodschappen doen zijn we bijna weer in de Mercadonaval gelopen: al twee keer deze reis zagen we een grote Mercadona en telkens bleek dit geen winkel te zijn maar een distributiecentrum. Dus vandaag geen Mercadona maar een “gewone” onbenullig grote Carrefour. Boodschappen doen voor twee dagen duurt dan gewoon een uur!

We staan nu op een camping bij Isla Cristina en blijven hier drie dagen en nachten vakantie vieren. Dus even niet “reizen”.

 

 

 

gelukkig hebben we de foto's nog (3)

 

 

 

 

 

12 oktober: opnieuw naar de stad van de kunst en de wetenschap, maar nu op de fiets

12 oktober: fietstocht langs onder meer de haven van Valencia



 

13/14 oktober: Oliva

 

 

15 oktober: dadelpalmenbos in de buurt van Elche

 

 

16 oktober: omgeving Cartagena

 

 

 

 17 oktober: nietsdoen in El Portus

 

 

brief vijf: 16 oktober 2014

Al weer toe aan de vijfde brief, geschreven vanaf camping El Portus ten westen van Cartagena. Volgens mij is mijn oudste zus(je) hier vorig jaar ook geweest. Maar… we waren gebleven bij zondag.

Zondag 12 oktober

Voor de derde keer naar Valencia (W. één keer minder). Vandaag met de fiets eerst de metro in. We hebben opvallend veel kaartcontroles meegemaakt en alle drie keer was het een duo: dame – heer; toeval of beleid?  Voor ons eindstation Almeda moesten we een keer overstappen: veel te kleine liftjes voor twee dikke konten en vouwfietsen. We moesten proppen om er zo in te passen dat de liftdeur dicht kon. Om beurten met de lift is geen optie (daar weet je alles van als je W. kent). Almeda ligt ook onder de grond, dus nog een keertje het feest met de lift. Eenmaal boven de grond was het echt geweldig. Dwars door Valencia stroomde vroeger de rivier de Turia en die had de nare gewoonte regelmatig buiten de oevers te treden. Toen de inwoners van Valencia voor de zoveelste keer natte voeten hadden gekregen besloot de overheid eind jaren tachtig de rivier buiten de stad om te leiden door de aanleg van een kanaal ten zuiden van de bebouwde kom. De oorspronkelijke bedding kwam droog te liggen en werd veranderd in een 7 kilometer lange groenstrook met parken, sportvelden, wandel- en fietspaden. Op deze zondagmorgen leek het dat half Valencia van het park gebruik maakte, zo druk was het.

We fietsten als eerste naar “de stad van de kunst en de wetenschap” (Ciutat de las Artes y las Ciencas), waar we de dag ervoor ook al met de toeristenbus waren geweest. Omdat vandaag de zon wat vaker achter de wolken vandaan kwam, kwamen de gebouwen door het licht nog beter tot hun recht. Toen richting Albufera gefietst tot El Saler, geheel fietspad (en terug). Aan zee op een terrasje een broodje genuttigd en toen door het park en de buitensteden van Valencia gefietst tot de eerste metrohalte BOVEN de grond, omdat we het gedonder met de liften wilden voorkomen. En ja hoor: wij mochten naar spoor 2, da’s dus met de lift op spoor 1 omhoog, viaductje over de rails en vervolgens met zo’n heerlijk klein liftje naar beneden naar spoor 2. In de metro zagen we het buiten steeds donkerder worden en inderdaad: toen we ons bestemmingsstation hadden bereikt, kwam het in bakken naar beneden. In de regen het laatste stukje maar even weggetrapt, het zag er niet naar uit dat het voorlopig minder zou worden. De dame van de receptie had inmiddels onze was gedaan, ook opgehangen en binnengehaald toen het ging regenen en dat allemaal voor drie Euro.

Recapitulerend: Valencia. Qua oudheden zijn er echt mooiere steden te vinden in Spanje, maar de combinatie van oud en nieuw en de drooggelegde rivier geeft de stad een aparte uitstraling.

Maandag 13 oktober

Weer een deurtje verder. Begonnen met de kustroute naar het zuiden: rijstvelden, nog meer rijstvelden en honderden zilverreigers. Een paar keer zagen we ook een roofvogel die we (nadat we die later op internet hadden opgezocht) maar uitgemaakt hebben voor een rode wouw, voor hetzelfde geld kan het ook een bruine kiekendief geweest zijn. Daarna kwamen we in de sinaasappelbuurt terecht: zover je kon kijken citrusbomen. Uitstapje naar Xativa (in de binnenlanden), maar dat stadje was niet veel bijzonders. Vervolgens weer terug naar de kust naar de camping in Oliva. De reden dat we op camping Europa terechtkwamen was een pakketje dat we moesten afgeven. Missie geslaagd. Na installatie een stuk naar het zuiden gefietst.

Vertrek: 38.853, aankomst: 39.010

Dinsdag 14 oktober

Spanje is toch een geweldig vakantieland. Ook vandaag weer werd ons busje gratis en voor niets gewassen. Tja, we mochten even een ochtendje binnen blijven zitten, maar ook dat heeft zijn charmes en we hadden toch al een rustdag gepland. ’s Middags klaarde het op en hebben we een mooi fietstochtje gemaakt: eerst naar het oude centrum van Oliva en daarna naar de kust, leuke kleine weggetjes met wuivend riet en citrusboompjes. Niet al te warm vandaag, maar ’s middags liet de zon zich regelmatig zien.

Woensdag 15 oktober

En route! De N332 naar het zuiden met soms mooie uitzichten op zee. Vanuit Althea het binnenland in naar El Castell de Guadalest (Schönes Aussicht). Voor mij een beetje te bulterig en W. was na een half uurtje al weer terug met de opmerking dat het één groot toeristisch complot was. Ik had intussen al wel de koffie klaar.

De volgende bezienswaardigheid moest Benidorm zijn, maar daar zijn we maar omheen gereden: wat een verschrikking al dat hoge beton! Dat al die oudjes het daar zo leuk vinden. Verder via de N332 naar het zuiden, dwars door Alicante. In het begin mooie uitzichten (zo tussen het beton van Benidorm en het beton van Alicante in). Zag later dat de A70 om Alicante heenloopt, maar ons Miep had de opdracht meegekregen “vermijd snelwegen” en soms luistert ons Miep.

Vervolgens rechtsaf de binnenlanden in naar Elche. Al een paar kilometer van de kust vandaan verandert het landschap: droog, kaal en leeg. Af en toe een palmenbos. Boodschappen gedaan in de Carrefour, W. wordt wild van de hammen die ze daar verkopen. Terechtgekomen op een supergrote camping ten zuiden van Crevillent. Veel mensen willen daar oud worden, of bruin, of de winter overleven (of een combinatie van deze mogelijkheden). We hebben een eindje weggetrapt naar leuk natuurgebied en vervolgens een dadelpalmenbos.

V: 39.010; A: 39.191

Donderdag 16 oktober

Het zonnige weer is weer terug van weggeweest. Strakblauw vandaag en onderweg up to 27 graden. Vandaag voorlopig het laatste stuk kustweg. Bestemming: een klein plaatsje in de buurt van Cartagena, maar eerst wilden we het Mar Menor bezoeken (een binnenzee met een smalle landtong ervoor). We hadden beiden een soort Waddenzeeverwachting: lief, ongerept natuurschoon.

Helaas! De binnenzee en de smalle landtong waren er, alleen geen rust en natuurschoon: helemaal volgebouwd, zo’n kleine 15 kilometer lang; weg in het midden en aan weerszijden hotels, appartementen, supermarkten, restaurants en dat soort leuke toeristische dingen. Als je hier een zonvakantie hebt geboekt zal er niks mis mee zijn, maar wij kwamen met totaal andere verwachtingen.

Bus neergezet op een camping in een baai ten oosten van Cartagena: El Portus. Rond om ons heen bergjes, dus ben benieuwd hoe laat de zon over de bultjes heen komt morgenvroeg. Morgen blijven we hier.

Vertrek: 39.191; aankomst: 39.356

gelukkig hebben we de foto's nog (2)

 

05/10: de achterkant van OBBB tussen de citroenen

 

 

 

06/10: op de grens van Frankrijk en Spanje

 

 

 07/10: Torredembarra

 

 

 09/10: de allereerste man van de optocht die gehouden werd ter gelegenheid van "Dia de la communidad"

 

 

11/10: echt: ik heb toestemming!

 

 

 

 

11/10: moderne architectuur in Valencia (Ciudad de las Artes y las Ciencas)