de kippenoppascentrale - 7: vliegertje, vliegertje in de lucht....

De oude eik bij boerderij Sieverink in de Brinkheurne heeft de nodige tongen losgemaakt, beter uitgedrukt: de nodige toetsaanslagen opgeleverd, want al het commentaar was digitaal. T te E moest opmerken dat het hierbij handelt om een monumentale zomereik (Quercus robur) van ongeveer 250 jaar oud, geplant tussen 1750 en 1800. De boom stond oorspronkelijk in een houtwal, maar toen die in de 19e eeuw werd opgeruimd, bleef juist deze eik staan, waarschijnlijk omdat hij al zo imposant was. K te Z kon verhalen dat de boom officieel geregistreerd staat als monumentale boom onder nummer nummer 1678358. Wist helemaal niet dat er een “monumentale bomenregister“ bestond. Een beetje speurwerk leverde op dat het gaat om het Landelijk Register van Monumentale Bomen dat wordt beheerd door de Bomenstichting. Dit register bevat bomen die vanwege hun leeftijd, schoonheid, zeldzaamheid of cultuurhistorische waarde als nationaal belangrijk worden beschouwd. Ben je geïnteresseerd? De volledige lijst is openbaar via: https://www.monumentalebomen.nl. De laatste keer dat ik keek stonder er 10.655 bomen vermeld. Ook wist K te Z te vertellen dat in 1975 de bliksem in de eik sloeg, waardoor grote stukken schors werden afgerukt en takken afbraken. Men vreesde dat de boom het niet zou overleven, maar in 1981 werd een boomchirurgische ingreep uitgevoerd. Sindsdien groeide hij weer krachtig en kwam er zelfs 80 cm stamomtrek bij in 35 jaar. Het is maar dat je het weet. Bijgaand plaatje is gemaakt door WeeJeeVee en als ik vermeld “Eigen werk, CC BY-SA 4.0“, dan mag ik ongetwijfeld gebruik maken van de fotokunsten van WJV.

Wat we tegenhadden op een Schützenfest, vroeg G te H zich af. Zij vindt een Schützenfest een van de meest typische en geliefde tradities in Duitsland en juist die feesten net over de grens, met een mix van folklore, muziek, competitie en dorpsgemeenschap maken een Schützenfest echt een Schützenfest: Vogelschießen en wie het laatste stuk van de houten vogel naar beneden haalt, wordt Schützenkönig, eigenlijk hetzelfde als aan onze kant van de grens. Iets meer Duits is de optocht met marsmuziek, trommelaars, fanfares, vlaggendragers en het liefst veel traditionele uniformen. Volgens W is het hart van een Schützenfest de biertent met bratwurst en livemuziek. Een paar jaar geleden hebben we kennisgemaakt met zo’n feest in Barlo waar we toevallig op de fiets passeerden. W vond het niet gepast dat knullen van een jaar of 14 met een geweer over de schouder met grote pullen bier aan het sjouwen waren. Liepen ze er alleen maar mee, er werd ook behoorlijk van gedronken. Andere Länder, andere Sitten?

H te G meldde dat hij was begonnen aan het wandelverhaal uit 1884 dat ik in het vorige blog noemde. Hij was maar gestopt want hij kon echt geen natte dromen krijgen van teksten als “Hoog geboomte hebben wij hier dus niet te wachten, maar in den glans der avondzon en met de frischheid, die een regenachtige zomer aan de schrale zandgronden schenkt, ziet alles er vrolijk en opwekkend uit“. Ik sta dan heel anders in het leven wat betreft deze staaltjes van taalkunst, al vind ik “natte dromen“ een beetje overdreven. Doet me teveel denken aan zin die ik vorige week ergens gelezen heb: “Door de regen ziet het er nu vooral uit als een openluchtcatalogus voor waterdichte kleding“. 

Over taakkunst gesproken! Nog eentje dan, nog eentje dan .... (uit hetzelfde artikel): “Al stond de heerlijkheid Bredevoort, waartoe Winterswijk in vroeger eeuwen behoorde, sedert 1326 onder de heerschappij der Geldersche hertogen, de bevolking heeft hetzelfde Saxische bloed als die van Twenthe in de aderen. Zeden en gebruiken, levenswijze en bouwstijl, bleven, evenals de taal, in menig opzigt overeenkomen met die der Overstichtsche naburen, van wie zij wel door den loop der gebeurtenissen werden gescheiden, maar met wie zij door stamverwantschap waren verbonden; en bij de taaije levenskracht van het oude in die afgezonderde landstreken, kon het eigenaardige niet worden uitgewischt door de willekeurige en toevallige verdeeling van het groote Twentsche grondgebied onder verschillende meesters“. Voor dit soort teksten mogen ze me ’s nachts wakker maken.

zaterdag 25 juli: @ kotten

Een snelle blik naar buiten bij het wakker worden (het liep al weer richting negenen) deed mijn vermoeden van eerder staven: vandaag helpt de zon weer enthousiast en ouderwets mee om de hele wereld verder uit te drogen. Iets nieuws in het droogteverhaal: de sluizen in het Twentekanaal gaan vandaag dicht en zullen nog wel een tijdje gesloten blijven. De foto van het sluiscomplex van Eelde is van de hand van Wilco van Dijen en is afkomstig uit de Tubantia. Het plaatje was voorzien van de volgende tekst: “De sluizen bij Eefde die toegang geven tot het Twentekanaal blijven vanaf zaterdag dicht voor scheepvaart. Dat heeft de Rijksoverheid besloten om te voorkomen dat er door de aanhoudende droogte onherstelbare schade ontstaat aan waterkeringen, de bodem en natuur rond het kanaal.“ De reden volgens Rijkswaterstaat: “Op het traject Almelo-De Haandrik moet het waterpeil minimaal 9,10 meter boven NAP zijn. Daaronder bestaat het risico dat de kade, die ook als waterkering dient, verzakt. Omdat het waterpeil onder deze grens dreigt te komen, wordt al het beschikbare water ingezet om het peil op niveau te houden. Daardoor is er voorlopig geen ruimte om schepen door de sluizen te laten.“

De koelkast is leeg en omdat op het parkeerterrein van de supermarkten in Oeding kermisattracties staan, boodschappen doen in Winterswijk, waarvan Jacobus Craandijk meldt “Voor het eerst wordt Wintereswick in de elfde eeuw genoemd als een hof, aan het St. Mauritsstift te Munster behoorende. Maar mag het reeds op een bestaan van minstens negen eeuwen bogen, de geschiedenis weet er niet veel van te verhalen. De oude ‘papieren’ zijn in oorlogstijden vernield of door onverschilligheid zoek geraakt; welligt ook, waar er nog bestaan, worden zij angstvallig verborgen gehouden.“ Overigens had Winterswijk in 1884 (toen deze tekst het levenslicht zag) 2400 inwoners verdeeld over 600 huizen.

De opdracht die W gaf was een route in elkaar te knutselen waarbij we een ijsje konden nuttigen bij Bella Clara, een blik konden werpen op de voormalige camping de Knuver in Henxel, een biertje konden nuttigen bij vliegveld Vreden en een bak kwetsen konden scoren bij scholtenengoed Hesselink. Het werd een mooie afwisselende route van 26 kilometer. Eigenlijk net te lang voor mijn fragiele lijfje.

 

IJsboerderij Bella Clara is geen aparte boerderij, maar de ijs‑ en streekproductentak van Boerderij te Winkel in Huppel bij Winterswijk. Alles wat “Bella Clara” heet, komt dus van familie Te Winkel, die op hun melkveehouderij een eigen ijskeuken en boerderijwinkel runt. Het toverwoord is dan “ambachtelijk roomijs“, bereid met melk van eigen koeien, aangevuld met roomboter en slagroom. W was behalve in roomijs geïnteresseerd in wc-deuren. Bewonder bijgaande foto maar.

Op de plek waar jarenlang Camping De Knuver gehuisvest was is nu Residence Winterswijk gevestigd. Winterswijk is weer een huisjespark rijker. Niet meer zo interessant in tegenstelling tot het Fürstenbusch net aan de andere kant van de grensovergang bij Henxel. Fürstenbusch is een van de meest karakteristieke bosgebieden in het Winterswijkse grensland. Het bos is genoemd naar de Fürsten, de prins‑bisschoppen van Münster, die hier eeuwenlang grote landerijen bezaten. Het Fürstenbusch bestaat uit een mix van oude eiken, beukenlanen, naaldhoutpercelen en jonge aanplant. Op een bepaald moment nam W twee foto’s: één richting oost en de volgende richting west. Zie je verschil? Ik niet.

Het is al een paar jaar geleden dat we het laatst op vliegveld Stadtlohn‑Vreden geweest zijn. Volgens mij de laatste keer toen we een lekke bank hadden opgelopen op de vele steenslagpaden in de omgeving. In die tijd was er nog veel commotie over het vliegvled, maar daarover zo wat meer. De geschiedenis van de Flugplatz begon in in de jaren zestig, toen het initiatief voor een vliegveld in de regio werd genomen door de Verein zur Förderung der Luftfahrt. Deze vereniging wilde een vaste basis creëren voor sportvliegers, zweefvliegers en kleine motorvliegtuigen. In deze periode ontstond het eerste terrein, nog bescheiden van omvang en vooral gericht op recreatieve luchtvaart. Op 30 maart 1970 verkocht de vereniging het vliegveld aan de Flugplatz Wenningfeld GmbH, waarmee een nieuwe fase begon. Het vliegveld werd verder ontwikkeld en geprofessionaliseerd waardoor het terrein ook aantrekkelijk werd voor zakelijke gebruikers. In de jaren zeventig en tachtig werd het vliegveld met steun van de deelstaat Nordrhein‑Westfalen aanzienlijk uitgebreid. Er kwamen hangars, verbeterde voorzieningen en uiteindelijk een verharde start‑ en landingsbaan met nachtverlichting. Deze modernisering maakte het vliegveld geschikt voor intensiever gebruik en trok bedrijven aan die zich specialiseerden in onderhoud en reparatie van vliegtuigen. Daarmee werd het vliegveld een regionaal centrum voor luchtvaarttechniek. We maken even een sprongetje naar het eind van de vorige eeuw. Vanaf 1995 kwamen er steeds meer vliegtuigen met propellerturbines en jetmotoren naar Stadtlohn‑Vreden. In 1996 werd de baan verlengd tot 1080 meter, een belangrijke stap richting Europese luchtvaartnormen. Er waren serieuze plannen om de baan nog langer te maken namelijk 1.800 meter. Dat is geen willekeurige lengte: een baan van 1.800 meter maakt het mogelijk om veel grotere zakenvliegtuigen en regionale verkeersvliegtuigen te ontvangen dan op de huidige baan mogelijk is. Bovendien is 1.800 meter in de regelgeving een belangrijke grens voor vergunningen en milieubeoordelingen. Er werd behoorlijk geprotesteerd, met name aan de Nederlandse kant van de grens. De baan werd uiteindelijk verlengd tot 1200 meter en daarmee was de rust teruggekeerd. De baan van asfalt is lang genoeg om gebruikt te worden door sportvliegtuigen, zweefvliegtuigen, privé- en zakenvliegtuigen. Daarnaast vind je er ook vliegopleidingen. Grote vliegtuigen kunnen nog steeds niet landen en dat was het uitgangspunt van alle protesten.

De rest van de middag brachten we min of meer in gezapigheid door. Nou ja ik dan: W probeerde nog een kant van de bus te fatsoeneren en dat is aardig gelukt. Ook heeft ze nog gekeken of ze wat interessants in Oeding op de gevoelige plaat kon vastleggen: niet gelukt. Ik had genoeg aan de tour en toen die was afgelopen en W ons erf opnieuw gevonden had, werd het tijd voor een plons in de zwemvijver en een afspoelbeurt onder de buitendouche. Oeps: net op tijd mijn gehoorapparaten uit. Van de tien foto’s zijn er maar twee door de ballotage gekomen en mijn lijf was niet mooi genoeg (of te bloot, dat kan ook). Neem aan dat je je er iets bij kunt voorstellen. Een mooie dag. Warm, 29 graden en wisselend bewolkt. En morgen? Morgen is er weer een dag. Kan zijn dat we hier nog een dag blijven, maar dat is afhankelijk van het weer. We melden ons!