de kippenoppascentrale - 1: het hondje

 

Een paar blogs geleden plaatste ik een foto van W bij het Witte Anjerperkje in Wassenaar. Weet het: weer eens zonder toelichting. Op verzoek van H te G hier de aanvullende informatie (foto voor de volledigheid nog maar eens weergegeven). De witte anjer is in Nederland sinds WO II uitgegroeid tot een symbool van verzet, loyaliteit en solidariteit. Sinds 2005 is de witte anjer officieel het nationale symbool van waardering voor alle Nederlandse veteranen. Je kent die ene prins nog wel die altijd zo’n wit bloemetje in zijn revers droeg, ook wanneer hij (koninklijk) vreemdging. Ja, die aangetrouwde buitenlanders konder er wat van. Geloof dat het pas stil werd in de paleizen toen Claus van Amsberg Beatrix schaakte. Maar dat terzijde, terug naar de anjers. In Nederland zijn (net als in Wassenaar) op veel plaatsen Witte Anjerperkjes aangelegd. Hiermee gaven gemeentes gehoor aan een landelijke oproep van het Nationaal Comité Veteranendag om door de aanleg van zo’n perkje veteranen blijvend eer te betonen. Volgens de laatste gegevens zijn er inmiddels zo’n 200 gemeentes met een perkje (bron: https://www.veteranendag.nl/de-witte-anjer/witte-anjer-perkje/). Als je naar onderstaande deelkaart kijkt zie je dat de Achterhoek niet echt vooraan loopt. Op dit ogenblik loopt er een nieuw initiatief: de Veteranenbank. De bedoeling is dat er bij elk Witte Anjerperk een bank wordt geplaatst die “een blijvende plek van rust en waardering“ gaat creëren. De eerste Veteranenbank werd op 4 oktober 2025 onthuld in het Volkspark in Zaandam, tijdens de regionale Veteranendag (bron: https://www.veteranendag.nl/veteranenbank/).

Dezelfde dag (12 juli) bezochten we Fonds Wassenaar Zomerfeest 2026, waar schoonzoon M moest toeteren. Was benieuwd naar de bezoekersaantallen, maar die zijn niet te vinden, hooguit wat schattingen maar die lopen uiteen tussen 800 en 1500 (daar heb je wat aan). Muziekvereniging Excelsior schrijft op hun jubileumwebsite dat het "feest was op het Berkheiterrein tijdens het gezellige en afwisselende Fonds Wassenaar Zomer Festival" en verwijst naar een fotoreportage van de Wassenaarse Krant. Leuke sfeerfoto’s.

zondag 19 juli: @ kotten

De broer van W en zijn vrouw gaan een paar dagen op klep. Het blafbeest (dat steeds minder blaft) mag ook mee. Hondje mocht eerst nog een nachtje in Lichtenvoorde doorbrengen want zwager/broer+schoonzus hadden een feestje waarbij kwispelstaartje niet welkom was. Mocht dus heerlijk logeren met op de achtergrond het geluid van de Zwarte Cross. Wat een pokkeherrie. Even om vragen te voorkomen: het is inderdaad “pokkeherrie“ en geen “pokkenherrie“. Pokke komt oorspronkelijk wel van die ziekte af maar het is een zogenaamd “versteend voorvoegsel“ waardoor er géén tussen-n wordt geschreven. Dus ook pokkeweer, pokke-eind en pokkedruk. Alleen als er een pokkenepidemie uitbreekt komt de tussen-n weer tevoorschijn. Moet trouwens bekennen dat het dit jaar 100 procent meeveel met de herrie: woensdagavond stonden ze bij wijze van spreken naast onze appelboom de geluidsinstallatie te testen, donderdag nog een klein staartje kabaal maar toen draaide de wind en mocht Lievelde en/of Vragender meegenieten van de muziek (of de bonkebonk die op afstand te horen is). De Zwarte Cross heeft een aantal nadelen. De voornaamste vandaag is dat de Aldi eigenlijk niet fatsoenlijk bereikbaar is (want zo’n beetje op het festivalterrein). Dat betekent dat ik gisteren al een aantal strategisch belangrijke vakantieproducten bij de Lidl heb moeten aanschaffen en dus zullen we ongetwijfeld het nodige missen. Onze we-gaan-op-reis-en-we-nemen-mee-super heeft inmiddels een standaard loop-en-grijppad, waardoor vakantieboodschappendoen een soort routine is geworden. Juist die routine is doorbroken. 

Op zaterdag werd de viervoeter gebracht en nam al heel snel zijn vertrouwde plek in op de bank, op een zodanige manier dat zowel W als ik niet meer konden liggen. Je weet: onze zitbanken worden niet gebruikt om te zitten. Als de uitvinder van het rode stopgaren keek het beestje ons aan en uit zijn ogen straalde het sein “wie-doet-me-wat?“ Werd wel zeer uitgebreid uitgelaten met vriendinnetje Janna.

 

Even nog over die Zwarte Cross. Eigenlijk is er maar één groep die voor mij het bezoeken van dat spektakel zou rechtvaardigen. Mijn vaste lezers weten het antwoord al, maar voor hen die mij minder goed kennen de volgende tekst (bron website Zwarte Cross): “Er zijn maar een paar zekerheden in het leven: dat de zon elke dag opkomt, dat het eindigt met de dood, en dat Boh Foi Toch op zondagochtend in de Megatent speelt. Waar waren we zonder deze tranendrogende trekzaktroubadours? Frontman Hans Keuper, straight outta Dinxperlo, krijgt op de brakke zondagochtend steevast de Megatent aan de gang met onmisbare dialectbangers als “Nen Amerikaan” en “Hee Hee Hoo Hoo”. Ondertussen krijgt iedereen in de zaal een plagerige doch zachte por in de zij: “Vrouw Begeerdink” is slutshamen op z’n Achterhoeks, en “Zeet de Jongs” is een disstrack naar al die lieve knullen die wel naar de deerntjes durven te kijken maar d’r geen één durven te versieren. Boh Foi Toch (de naam betekent zoiets als ‘Tsjongejonge, ’t is mien wat’) is wat ons betreft immaterieel Achterhoeks erfgoed. Huppel op je zondagse klompen naar de Megatent, geef je buurman/vrouw/mens een biertje, haak de armen in elkaar en meedeinen maar!“ Maar om voor dat optreden € 60 uit te geven (want prijs dagkaart zondag) vind ik ook weer een beetje teveel van het goede. Fluistert W me net in mijn oor: “dagkaarten zondag uitverkocht“. Gelukkig!

Zondag naar Kotten dus: camper installeren en hondje inleveren. Personenauto mee omdat dat erg handig is, vooral als je verderop in de week twee keer naar het museum moet (16,8 kilometer enkel op de fiets is momenteel niet haalbaar). Als oppasbeloning kookte broer/zwager voor ons; mijn bijdrage beperkte zich deze keer tot het ontkurken van een prettig flesje wit. Ons verblijf met als werktitel “kippenoppascentrale“ kan beginnen. Ben benieuwd of de week vol kunnen maken of dat Medisch Spectrum Twente in Enschede het tijd vindt voor een grote beurt doorsmeren en olieverversen. Het mag van mij. Voor die kippen vinden we dan ook wel een oplossing. De vooruitzichten voor de komende week zijn heel prettig, waarbij vooral de nachttemperaturen zorgen voor een goed busslaapklimaat. We twijfelen of we voor de verandering de luifel eens zullen uitgooien en komen tot de ontdekking dat het voor het weer niet hoeft: geen zon en ook geen regen. En om aan zo’n luifelzwengel te gaan draaien om voor een “intieme sfeer“ te zorgen met een overhangend doek is me teveel werk voor een beetje romantiek. 

Over eten gesproken! Trouw kwam op 14 juli met een artikel van Julius Dullaert over milieuvriendelijk barbecuen. De lol om de houtskool eens goed in de fik te steken word je wel ontnomen. Conclusie: “Wat is al met al de duurzaamste barbecue? Een zo vegetarisch mogelijke maaltijd bereid op een elektrische grill die groene stroom gebruikt en waarbij geen voedsel wordt verspild. Eet smakelijk!“ Als illustratie een “nachtelijke eco-barbecue in Van Gogh-stijl“ gemaakt door Gemini. Vind het plaatje iets magisch hebben: diepe blauw‑groene tinten, sterren die draaien boven de grill, en een warme gloed van het vuur die de gezichten verlicht. Het was nog iets meer eco geweest wanneer er gebruik gemaakt werd van de stroom van de windmolens en zonnepanelen (op de achtergrond nog net zichtbaar in het maanlicht), maar W fluisterde me in het oor dat zonnepanelen in het donker geen stroom opwekken.

Een mooie dag. En vooral een mooie plek. Zo’n plek met veel vogels waar de Baardmannetjes zich wel zouden thuisvoelen op een plek waar een jonge buizerd tekeer gaat. Nou ja: in het verleden dan. Één van die mannen (Nico de Haan) is inmiddels overleden en de tweede is “duidelijk in een fase van afronding en berusting“. We hebben het dan over Hans Dorrestijn. Inmiddels 85 en recent openlijk vrede gesloten met de dood, iets waar hij jarenlang moeite mee had. Dat blijkt uit meerdere recente interviews en artikelen. Onder andere in een verhaal op de site EdeStad naar aanleiding van een lezing die hij daar hield. V: 225.350 ; A: 225.375 - ik weet het, het mag geen naam hebben. Wel een paar kilometer meer dan gewoonlijk en ook een kwartiertje langer: Zwarte Cross weet je wel? Rijtemperatuur krap aan 20 graden. Eigenlijk zo’n dag waarbij je voor het eerst sinds weken weer een lange broek zou aantrekken en sokken uit de ladenkast gaat halen. Ben ik eigenlijk een beetje te eigenwijs voor. Stevige wind: NW4. Op tijd in Kotten om de Tour te zien. Zon op/onder: 05:35/21:42 (gegevens Kotten). En morgen? Morgen is er weer een dag. We blijven nog even in Kotten want we moeten kippen voeren.