bootje varen - ijsje eten - 4: dat was het dan weer

En zo pruttelden we een paar dagen door de Achterhoek. “Je verhalen worden te belerend“, sprak W, “Gewoon wat minder voor schoolmeester spelen“. Zal het proberen. Maar als iemand een vraag stelt over de term “kijkbuiskinderen“ (in een van mijn vorige blogs gebruikt) dan moet je toch even vertellen dat "Dag lieve kijkbuiskinderen..." de iconische begroeting van Meneer de Uil was die daarmee elke uitzending van De Fabeltjeskrant opende. De poppenspelserie begon in 1968, werd af en toe stopgezet, maar kwam regelmatig weer terug. Jarenlang waren het dagelijkse uitzendingen op de publieke omroep. Toen deze in juni 1989 genoeg had van De Fabeltjeskrant, kocht de toen net opgerichte commerciële tv-zender RTL Veronique de serie. RTL4 ging verder met de uitzendingen in het kinderprogramma Telekids, maar er sloop sluikreclame in de serie. Zo bouwde Willem Bever in een van de afleveringen een schotelantenne, waarmee hij ook RTL4 kon ontvangen. Uiteindelijk kwam er ook nog een 3D-animatiefilm op de markt. Vond het een leuke uitzending, maar heb de commerciële variant niet meer bewust meegemaakt. Weet nog wel dat elke keer wanneer ik met mijn vrienden in onze stamkroeg (de Lange Gang in Groenlo) zat, we een kwartje in de jukebox gooiden om het Stoomlied van Ed en Willem Bever te horen (“Als mijn manometer goed staat, weet ik wel dat alles goed gaat“). Neem van mij aan dat ik het lied heel vaak gehoord heb, maar voor een kwartje had je dan ook drie nummers.

Nog zo’n lied en versje dat in je hoofd blijft zitten. Kleine zus stuurde een foto van het hoge noorden met de tekst “toch de winterjassen niet voor niks meegenomen“. Schoot me ineens een versje van Annie M.G. Schmidt te binnen die ik de rest van de dag niet meer kwijt kon. Volgens mij ooit gezongen door Hetty Heijting. Gaat over de kerstman die samen met zijn rendier in bad moet. Zal me beperken tot het eerste van de zeven coupletten:

Er staat een huis in Lapland een huis met een dak van sneeuw
Daar woont de kerstman met zijn vrouw al twee en een halve eeuw
En naast het huis is een stalletje daar woont het rendier Jan
Een rendier nou dat is een dier dat heel hard rennen kan

zaterdag 4 juli: @ kötteldiek

Drie kinderen (in de groei), één vader en twee grootouders (de laatste drie zo’n beetje uitgegroeid, misschien nog een beetje aanwas in de breedte) konden aardig wat naar binnen werken gisteren. De spareribs waren zo lekker dat zelfs de vegetarische dames zich er aan waagden terwijl ik speciaal voor hen een overheerlijke schotel in mijn elektrische wok had gemaakt (met vegetarische kip, hoe komen ze op zo’n naam). Wokpan was overigens ook bijna leeg. Na afloop van het gebunkerte een spelletje Hitster (Nederlandse artiesten), dat overduidelijk door zoonlief werd gewonnen. Kwam volgens hem omdat er veel kroegmuziek uit zijn jonge jaren ten gehore werd gebracht. Het Stoomlied zat er niet tussen.

Een genoeglijke avond ging over in een wat koude nacht (in mijn beleving, W had nergens last van). Om negen uur samen ontbijten. Beetje vroeg, maar kleinzoon moest op voetbalkamp en de twee meiden moesten shoppen. Je gaat tenslotte zes weken naar Indonesië, dan heb je een zomerjurkje of .... nodig (vond de één, de ander moest nieuwe survivalschoenen hebben). Pa mocht mee, ik denk niet alleen om voor het vervoer te zorgen. W en ik deden een variatie op “neem uw bed op en wandel“. Vrij naar het evangelie van Johannes (hoofdstuk 5, vers 1 tot 15) want daar staat: “Sta op, neem uw matras op en wandel.“ Afscheid nemen van kind en kleinkinderen (en natuurlijk van het landgoed) dat er netjes uitzag. Moet ook wel want de komende zes weken wordt daar weinig aan gedaan.

 

Met kilometerstand 225.005 waren we weer thuis. Boel uitpakken en de bus mag uitrusten tot vrijdag, dan gaan we naar het westen (naar het andere deel van het nageslacht). Eerst nog even wat anders doen: vrijwilligerswerk, een vergaderavond, W een dagje uit met een vriendin en we mogen nog voor hondenoppascentrale spelen. Druk, druk, maar het leven is waard om geleefd te worden (vrij naar Albert Camus die ooit stelde dat de vraag of het leven wel of niet de moeite waard is om geleefd te worden, de belangrijkste vraag van de filosofie is).