De neus van Puzzel maar naar het westen gedraaid: nog een
klein weekje en dan wachten er in NL weer enkele verplichtingen op ons. De rit
van vandaag bracht ons verrassend in Colditz. Dit plaatsje werd internationaal
bekend door het slot waar tijdens de Tweede Wereldoorlog vooraanstaande geallieerde krijgsgevangenen werden
opgeborgen. In Duitsland toentertijd bekend als Oflag IV C. De mensen met
grijze haren herinneren zich misschien de BBC-serie nog (twee seizoenen:
1972-1974) met David McCallum en Robert Wagner. Een jaar of 30 later werd het “proberen
te ontsnappen” nog eens dunnetjes overgedaan met een lange-zit-speelfilm (ook
uitgevoerd als tweedelige miniserie). De film kon niet tippen aan de BBC-serie.
Tegenwoordig is er een museum gevestigd, wij beperkten ons tot de Lidl aan de
voet van het kasteel. De binnenkant van het slot kennen we voldoende door de tv-serie.
De beoogde camperplaats in Naunburg is het uiteindelijk niet
geworden: afgekeurd door W omdat er op zaterdag een vlooienmarkt op de Vogelwiese
wordt gehouden en er zeer waarschijnlijk al vroeg veel kabaal te horen is. Had
ik net een Euro in de stroomautomaat gegooid! Plan B bleek uiteindelijk veel
mooier uit te pakken: camperplaats “Am Saalebogen” in Stendorf, een kilometer of vier van Bad
Kösen en tien van Naumburg verwijderd. Voor 8 € en 2 flappen voor de stroom mochten we ons
installeren. Voorzien van alle gemakken krijgt deze plek (code 12.371) hoge
beoordelingen op Campercontact en terecht. Vlak voor onze neus maakt de Saale
een bocht van uiteindelijk 180 graden, dus als je naar Bad Kösen gaat passeer je
vlak achter elkaar twee bruggen, beide over dezelfde rivier. Vanuit ons
campertje kijken we uit op twee oude ridderburchten: Rudelsberg en Saalecksburg.
Nu nog even de antieke steentjes ’s avonds in de spotlights zetten en een paar
schone jonkvrouwen erbij en het feestje is compleet.
V: 96.967; A: 97.159
Heilbad Bad Kösen was het uitgangspunt van ons fietstochtje
op vrijdag. Het is eigenlijk een dorpje
van niks: beetje toerisme en eindpunt van veel Schlauchboottouren (een soort
raften maar dan een stuk rustiger, dus ook geschikt voor oudjes en
gehandicapten volgens de website www.schlauchboottouren.de). Ook hier “heilen” ze met zout net als in Bad
Karlshafen waar we een kleine twee weken geleden voor “natte verrassingen”
kwamen te staan (zie eventueel http://berrynales.blogspot.nl/2017/07/fietsen-in-oost-duitsland-2-natte-voeten.html).
Alleen is het Gradierwerk waarmee ze in Bad Kösen het pekelwater verdampen een
stuk groter (foto's van het Gradierwerk zijn gepikt!). 
Konden we in Bad Kösen geen Lebensmittelgeschäft
vinden, in het kleine plaatsje Saaleck drijft Brigitte een klein winkeltje
(blikjes, broodjes en vooral drank) onder de naam Einkaufsoase. Toen ik op de
vraag “verder nog iets?” op mijn beste Duits zei “Liebe und Zärtlichkeit” (ik
kon niet zo snel op het Duitse woord voor “begrip” komen) keek Brigitte me met een
blik aan die ik nog eerder bij een vrouw ben tegengekomen, maar dat geheel
terzijde.
Zaterdag moesten
onze benen (en de accu’s) wat meer werk verzetten. Via de Saaleradweg ging het
allereerst naar Naumburg, een erg leuk oud stadje. Men is druk bezig om het
hele gebied Saale-Unstrut (waarbij de Unstrut een zijrivier van de Saale is) op de werelderfgoedlijst van Unesco geplaatst te krijgen. Heb af en
toe het idee dat de lijst van niet-wereld-erfgoeddingen een stuk korter is. Natuurlijk
is er in Naumburg een dom te bezoeken maar om nu € 6,50 per persoon af te
tikken om een kerk te bezoeken, ook al heeft het de naam St. Peter en St. Paul
meegekregen? 
Interessanter was het tramlijntje (en vooral de geschiedenis van
dat lijntje). Dit jaar wordt het 125-jarig bestaan gevierd, al heeft de tram
lang geen 125 jaar gereden om diverse redenen (ik mag niet te veel in details
treden van W). Tijdens de hoogtijdagen vormde de lijn een ring (met een
aftakking naar de binnenstad). Later werkte de gemeente echt “mee”: de rails
werden voorzien van een behoorlijk laagje asfalt. Tegenwoordig is het geheel in
privéhanden (Naumburger Strassenbahn Gmbh) en wordt er hard aan een volledige
restauratie gewerkt. En: “die Bahn geht seit 2007 wieder täglich). Op dit
ogenblik is het stuk tussen het station en de Vogelwiese in gebruik, eind dit
jaar komt er 400 meter bij.
Het was nog een beetje vroeg toen we terugkeerden op de
camperplaats, dus na een kleine verfrissing toch maar de andere kant op, nu
stroomopwaarts. Dit gedeelte van de Saaleweg noemen ze familievriendelijk, ik
vraag me af wat men dan onder familieonvriendelijk verstaat. Familievriendelijk: erg veel heuvelop en -af en ook regelmatig delen waar je op de Bundesstrasse rijdt. Daar staat weer tegenover dat je grote stukken op vrijliggende fietspaden pedaleert. Eindpunt van ons ritje stroomopwaarts was Camburg, een plaatsje zoals een voormalig DDR-stadje hoort te zijn: straten met kinderkopjes, oude vervallen huizen en een kerkje uit de grijze oudheid. Geen tijd voor meer foto's: het werd behoorlijk donker in de lucht.
En we gaan nog niet naar huis....
