de lente lokt - 10: nog een feestje - 2

De mailbox stroomde vol naar aanleiding van die AI-foto van gisteren (ikzelf aan het koken in een Vincent van Gogh-achtige camper). Of het veel moeite kost zo’n plaatje te genereren. Nee hoor, zo gepiept. Je maakt een foto van je kop, load die up naar ChatGPT en vervolgens geef je een correcte “prompt“. (Soort modewoord dat “prompt“: een specifieke opdracht, vraag of instructie in natuurlijke taal die je aan een AI-model (zoals ChatGPT) geeft om een reactie, tekst of afbeelding te genereren). Het fungeert als het startschot voor de AI; hoe duidelijker en gedetailleerder de prompt, hoe beter het resultaat. Ik hanteerde voor de foto de volgende tekst: “gebruik bijgaande foto voor een cartoon van een fietser met helm bij de Warkense Molen, graag een beetje in de stijl van Charley Toorop“.

zondag 26 april: @ zutphen

We deden het vroeger ook: kamperen in de kou, maar was afgelopen nacht erg blij met ons busje, waar de thermometer voor de zon opkwam (om 06:15 uur) 8 graden aanwees. Denk dat het in het tentje van de buren nog een stuk kouder geworden is vannacht. De zon deed trouwens al snel haar opwarmwerk en tegen negenen was het verantwoord om onder de dekbedden vandaan te komen. Ik dus, W moest nog even digitaal contact leggen met de mensheid onder het genot van een kopje opgietfilterkoffie, betere koffie kun je niet voorstellen. Een lange, interessante dag stond er bij het opstaan voor de deur, want feest van zus en zwager in de Maalderieë. Maar eerst dus wakker worden op de Heicohoeve dat op zo’n 5 kilometer van het historische Zutphen ligt. Wakker worden op het veld dat de Bongerd heet betekent wakker worden tussen de fruitbomen: bongerd is een ander woord voor boomgaard. En onder die fruitbomen geen strak gemaaid gazon: gewoon hoog gras wat misschien lastig is als het nat weer is. Gisteren en vandaag was het evenwel droog dus genoeg gefladderte tussen de struiken en bomen en geen natte voeten. Interessant detail: alle directe buren om ons heen (drie equipes) zijn vanmorgen vertrokken. Toeval, of heeft één van ons vannacht te hard gesnurkt? We hebben nu een zee van ruimte. Wel valt het hoge gras extra op nu er zoveel groen te zien is. W sprak de gedenkwaardige woorden “ik hou wel van een rommelig sfeertje“. Buiten ontbijten, dat doe je niet zo snel als je thuis bent met deze temperaturen, maar hier kan het. 

Wanneer je “Maalderieë“ zegt dan heb je het ook meteen over de Warkense Molen. In 1878 liet de familie Nijendijk deze korenmolen bouwen. Om ook te kunnen malen wanneer er geen of weinig wind was breidden ze in 1924 uit met een maalderij met elektromotor. Alle machines zijn inmiddels verwijderd en De Maalderieë is tegenwoordig een authentieke feestlocatie direct naast de molen. Bij het complex hoort ook een authentieke bakkerij met takkenbosoven. Tijdens speciale dagen wordt hier in het Bakkerijkmuseum nog steeds brood gebakken van het meel dat in de molen gemalen is. Dat het museum een historische bakkerijcollectie heeft zal je misschien minder interesseren, maar mijn museumhart gaat kloppen van gereedschappen en machines die vroeger door bakkers werden gebruikt, zoals een amandelwrijfmachine. Fietsen naar Warken dus, een kleine, uitgestrekte buurtschap (je mag ook gehucht zeggen) bij Warnsveld. Zelfs deze plekken hebben geschiedenis. Warken schijnt al in 1059 genoemd te zijn (geschiedkundigen zeggen dat het betreffende document vervalst was, maar dat zijn peanuts). Schrijfwijzen als Werken en ook Wercken wisselden af met Warken. Opmerkelijk is een oude lindeboom bij boerderij Aalderink, een van de oudste lindebomen van Nederland. De boom heeft mogelijk als grensbepaling gediend van de marke van Warken en is naar schatting geplant rond 1650. De oorspronkelijke boom is in de loop der eeuwen deels uiteengevallen, maar vanaf 1930 is er uit de wortelvoet een nieuwe stam gegroeid. Deze “jonge“ stam is inmiddels zelf al ruim 21 meter hoog. Heb het niet van mezelf, maar van een erkend boomkenner met de naam Bert Schut die uitvoerig onderzoek heeft gedaan naar de ernstig bejaarde boom.

We werden al om 13:00 uur verwacht, dus al vroeg in de middag op de fiets om de “monstertocht“ van een kleine 7 kilometer af te leggen. Inderdaad monstertocht want mijn benen hebben niet alleen moeite met lopen, tegenwoordig ook al met trappen. Tempo wat aanpassen, dan kom je er wel. De zon werkte mee en de wind (ergens tussen noord en oost) hield het op maximaal 1 Beaufort (volgens het weerbericht; de real feel was een puntje meer): niks mis met de weersomstandigheden. Gehoorapparaten in, vang ik ook hier en daar nog wat op van een gesprek: wel zo handig dat je weet wanneer je op het juiste moment ja moet schudden en nee moet knikken. Het was een leuk en gezellig feestje op een bijzondere locatie. De Affligem blond was goed binnen te houden, veel babbels met mensen waarvan blijkt dat je ze toch een keer eerder gezien en gesproken hebt. En vooral tot de ontdekking komen dat neven, nichten en achterneefjes/nichtjes weer een stuk ouder geworden zijn. Kreeg bij het weggaan nog een cadeautje van mijn jongste zus, een aanvulling voor mijn verzameling. Je mag één keer raden wat ik spaar!

Tegen vijven weer terug. “Het is net of het sneller gaat dan de heenweg“, zei W. Ze vergat dat ze de wind achter had op de terugweg, de route was ongeveer hetzelfde. Een mooie dag. En voor de statistieken: W en ik zagen er 50 jaar geleden op het feest van zus en zwager iets anders uit dan tegenwoordig. Kijk maar naar de bewijsfoto: alleen waren we toen jong en mooi, tegenwoordig alleen nog maar mooi. Half zes in de avondstand.