een weekendje haarle - 1: verkoeling

Je hoorde ze denken “zijn ze wel gelukkig die twee?“ toen de buren me weer eens in mijn eentje zagen wegrijden. Deed me denken aan een artikeltje in een (digitale) krant van afgelopen week. Vergeef me, de naam is me ontschoten, maar het moet er eentje geweest zijn van de DPG-media. “Zijn jullie wel gelukkig? Tante zelf is heel gelukkig. Zij verloor haar man al in de tweede maand van haar huwelijk en ze is nooit hertrouwd: ‘uit piëteit voor den overledene’ zoals ze het motief noemt. Aan die piëteit is nooit getornd geworden: niemand heeft haar ooit meer gevraagd en toen is Tante een soort cultus gaan bedrijven. Een cultus rond haar ‘grote, ruw afgebroken huwelijksgeluk’ waarvan overigens geen sterveling, Tante incluis, zich iets positiefs of negatiefs weet te herinneren.“ Ja hoor, we zijn heel gelukkig en misschien mag ik daarom wel vast vooruit, want inderdaad: W komt na, temininste als ze bijgeslapen is.

Busje is sinds onze laatste trip nog twee keer gebruikt en wel voor een daguitstapje en als boodschappenwagen. De dagtocht ging naar het Witte Veen, op de grens bij Buurse, waarbij ons uitgangspunt de Haarmühle was, ideetje van W, dus altijd goed. “En als ik jou dan uitgelaten heb, fiets ik wel terug naar huis. Maak maar twee mooie routes“. Op naar de Haarmühle, net over de grens bij Alstätte. Dienstag Ruhetag, dus parkeerplek genoeg en de knip kon in de kontzak blijven want de catering moest uit eigen keukentje komen. Voor de (weinige) mensen die er nog nooit geweest zijn: de Haarmühle zelf is een bezoek waard. Op deze plek wordt al sinds 1188 een molen vermeld; de huidige watermolen dateert uit 1619. Het water dat hier als Alstätter Aa langs de molen stroomt, heet aan Nederlandse kant de Buurserbeek. En na alle opgedane ervaring kun je prettig op het terras neervallen, alleen Dienstag Ruhetag en dat ook in de schoolvakanties.

Op een van de parkeerterreinen begon onze fietstocht die we al na een paar honderd meter moesten aanpassen. We hadden al een paar bordjes “verboden voor fietsers“ genegeerd, maar het traject dat volgens haar van Komoot “comfortabel“ was had niets weg van een fietspad. We konden de Duitsers niet de schuld geven want we waren al op Nederlandse bodem. De grens loopt hier dwars door het landschap, maar daar trekt de natuur zich niets van aan. Je fietst van Duitsland Nederland in en even later weer terug, zonder slagboom of douanier die je tegenhoudt. Op het gevoel hebben we de route aangepast, maar daardoor ook een beetje ingekort. Niet erg want toen Komoot vertelde “U bent terug op de route, navigatie wordt hervat“, had ze nog een paar niet zo “comfortabele“ paadjes voor ons in petto. Het is een landschap van heide, bos, grasland, vennen en veen, doorsneden door oude zandwegen en lanen. Soms merk je nauwelijks dat je door een natuurgebied fietst; juist de afwisseling maakt het aantrekkelijk. Het ene moment rijd je tussen de bomen, even later ligt er een open stuk heide voor je en weer wat verder kijk je uit over een natte laagte. Het Witte Veen is een overblijfsel van een veel groter hoogveengebied dat zich vroeger langs de Nederlands-Duitse grens uitstrekte. In de negentiende eeuw bestond het gebied grotendeels uit woeste heide en hoogveen. Er werden schapen geweid, plaggen gestoken en turf gewonnen. Later werd een groot deel ontgonnen voor de landbouw. Wat te nat of te arm was voor de boeren, bleef gespaard en vormt nu de kern van het natuurgebied. Sinds 1982 is een groot deel in bezit van Natuurmonumenten. 

Ook de geschiedenis van de grens is hier nog zichtbaar. Oude grenspalen van Bentheimer zandsteen staan er als stille getuigen. En waar tegenwoordig fietsers rustig hun rondje maken, trokken vroeger smokkelaars door het veen. Op het einde wachtte de Haarmühle maar met een speciaal terras. De geserveerde soep was ongetwijfeld net zo lekker als dat van het nabijgelegen restaurant maar in elk geval een stuk goedkoper. W trapte inderdaad een klein 40 kilometer naar huis en vond dat Komoot en ik een mooie route hadden geknutseld.

 

Een paar dagen later moesten we op excursie naar de nieuwe Esbrowinkel in Wehl. De kranten stonden er vol van de afgelopen weken en toen vaste lezeres (tevens vriendin van W) L te D hoog opgaf over die nieuwe Esbro Shop XXL moesten we natuurlijk op pad. XXL is een beedje overdreven (qua winkeloppervlakte dan) maar qua hoeveelheid kipproducten mag er misschien nog wel een X’je bij. Achterliggende bedrijfsmodel: het assortiment bestaat uit kipproducten die niet zijn verkocht aan (grote) klanten. Reden hiervoor kan bijvoorbeeld zijn dat de kipfilets te klein zijn of dat een bestelling door een klant is geannuleerd. Natuurlijk kun je dan schermen met “duurzaam ondernemen“ en het “zo min mogelijk belasten van het milieu“, uiteindelijk gaat het erom om de laatste stukjes kip aan de man te brengen. De ondernemer krijgt nog een paar cent en de consument is redelijk goedkoop uit. Toen we de inhoud van de winkelwagen in de bus gepakt hadden mocht W zo’n 30 kilometer naar huis fietsen. Busje mocht mee omdat het voorzien is van een fietsendrager.

zaterdag 15 augustus: @ haarle

In mijn eentje dus naar Haarle (bij Nijverdal), gewoon omdat het daar altijd rustig is en vooral goedkoop. “Heb het eigenlijk wel gehad met staan in een weiland“, sprak W, “wil liever naar een camping met een zwembad“. Haar mening veranderde toen ik tarieven noemde van campings in het hoogseizoen en afsloot met toeristenbelasting, milieuheffing en het bedrag dat je mag betalen voor “keuze voorkeursplek“. Sommige campings maken het tegenwoordig zo bont om ook nog administratiekosten in rekening te brengen. De eindconclusie was dat staan in een weiland ook zijn charmes kent. “Jij gaat nu, ik slaap uit morgen en kom dan na op de fiets“. Prima geregeld toch? Beetje boodschappen inslaan, vertrekken met een buitentemperatuur van 31 graden en (geloof me of niet) een klein uurtje later op 60 kilometer afstand uitstappen met een buitentemperatuur van 21 graden. Reden: een prettig regenbuitje. Het werd nog wel wat warmer later op de middag, maar de luifel moest een eindje uitgedraaid worden om inregenen te voorkomen. Heerlijk die afkoeling. Tijd voor een film en de kooksessie (weer genoeg voor een compleet weeshuis). V: 225.774; A: 225.836. Zon op/onder (gegevens Haarle): 06:23/21:03. Het was weer gezellig met mezelf.