voorzichtige schreden - 1: amaai zulle, ik heb mijn pere gezien vandaag

Wat kan taal toch mooi zijn. Kwam deze winter deze typisch Vlaamse uitdrukking tegen en dacht “parkeren voor later, kan ’m ooit nog een keer gebruiken als ik een zware, moeilijke of vermoeiende dag heb gehad. Iets met afzien dus“. Maar voor ik het over zware zaken heb eerst even de post behandelen, dus onder het motto “kakelen is niets, maar een ei leggen is een kunst“ (heb er zelfs een tegeltje bij gevonden) even een paar dringende problemen de wereld uithelpen.

En dat terwijl we op dit ogenblik gewoon een klotewereld hebben. Je moet me me eens zijn dat we leven in een wereld waarin geweld en macht centraal staan, en waarin politieke leiders (krijg de namen Putin, Netanyahu en Trump amper uit mijn strot) hun keuzes vaak laten bepalen door ik-gedrag, defensie en economische belangen in plaats van door solidariteit en menselijke waardigheid. Is het in Nederland beter? Kabinet Wilders (sorry Schoof) hebben we net achter de kiezen en nu hebben we een zogenaamd progressief geval volgens de kranten. Helaas: gewoon liberaal-rechts waar de klappen weer bij de kleine man vallen en alles boven twee-keer-modaal wordt ontzien. We zijn dan even rechts-populistische retoriek kwijt, maar de kleur van onze samenleving neigt nog steeds niet naar rood, een wereld waarin sociale zekerheid, herverdeling, internationale solidariteit en menselijke belangen boven wapens, marktlogica en ego staan. De vraag is alleen of die er ooit zal komen. Zal binnenkort mijn frustratie is van me af gaan schrijven. Zo dat ben ik ook weer kwijt en ChatGPT heeft me er even bij geholpen:

Een van mijn winterrecesblogs ging over de verschillende generaties. Regelmatige lezeres M uit H gaf aan dat er toch wel duidelijke verschillen te benoemen zijn tussen de generaties Alpha (ca. 2010 - heden) en de voorloper Generatie Z (ca 1997 tot 2010/2012 - afhankelijk van welke bron je gebruikt). Ons oudste kleinkind (op het moment van schrijven een paar maand 16) is zo’n overgangsgeval. Het meest kenmerkende verschil tussen beide generaties is dat de een wel opgroeide met internet en smartphones, maar ook een wereld zonder mee heeft gemaakt; de alpha’s zijn “volledig digitaal geboren“: tablets en touchscreens vanaf peuterleeftijd. “Zetters“ zouden ook een stuk zelfstandiger zijn, de jongere generatie heeft graag directe feedback en personalisatie. Om kleinkind 1 toch tot de Zetters te rekenen: het waarderen van authenticiteit en individuele identiteit, mentaal welzijn en prestatiedruk zijn grote thema’s. Regelmatige lezeres M te H kan het weten: ze heeft een aantal van die koters in die leeftijd. Stoppen voor het een beetje zweefteverig gaat worden.

W te W (eigenaresse van een nog kleiner campergevalletje als het onze) miste een verhaal over koken in een buscamper. Vooruit: u vraagt, wij draaien. Koken in een buscamper is trouwens een kunst op zich. De keuken is klein, maar dat maakt je creatief. Je leert koken met één pan, twee ingrediënten en drie vloekwoorden als er iets overkookt. Toch smaakt het eten altijd beter dan thuis, simpelweg omdat je weet dat je het vaak buiten kunt opeten. En buiten smaakt alles lekkerder — zelfs spaghetti die aan elkaar plakt. En is het echte buiten te frisjes, dan is binnen in de camper ook een vorm van buiten.

Tenslotte een vraag van S te K: of ik tegen belastingbetalen ben? Dit naar aanleiding van de cartoon in een vorig blog over dubbele houderschapsbelasting. Nee, eigenlijk niet: belasting hoort erbij, moet alleen een beetje eerlijk verdeeld worden, iets met “sterkste schouders en zware lasten" of zo. Kwam op een regenachtige zondagmiddag in de winter een grafiek over de belastingdruk in Europa tegen. In bijgaande grafiek wordt de belasting (en sociale premies) van de landen van de Europese Unie afgezet als percentage van het BBP (Bruto Binnenlands Product). En dan komt plotseling Ierland als grote uitschieter uit de bus rollen. Het BBP meet alle productie binnen de landsgrenzen van een land, dus ook de omzet die een buitenlands bedrijf binnen vreemde landsgrenzen maakt. Omdat Ierland veel internationale bedrijven kent die daar belastingplichtig zijn (denk aan Apple en Google) wordt het BBP enorm verhoogd en helaas: de winst gaat naar de veelal buitenlandse aandeelhouders. Eigenlijk zou je voor dit soort landen een grafiek moeten maken die het BNP (Bruto Nationaal Product) of GNI (Gross National Income) als uitgangspunt neemt, al kleven ook daar weer bezwaren aan. Het GNI of BNP meet alle productie van inwoners en bedrijven van een land, ongeacht waar ter wereld, dus voor de Nederlandse situatie wat Nederlanders wereldwijd verdienen, waarbij geldt dat de winst van een Nederlands bedrijf in Duitsland wel meetelt voor het Nederlandse BNP maar de winst van een Amerikaans bedrijf in Nederland niet. Je hoort mensen vaak zeggen dat de belastingen in onze buurlanden lager liggen. Laat dat nou niet blijken uit bijgaande grafiek. De overheid “plukt daar gewoon andere kippen“.

vrijdag 27 februari: @ lettele

Mooi weer, tijd om Puzzel even uit te laten. Beestje moest toch opgehaald worden want moet binnenkort getaxeerd worden. Terwijl de jongens op het museum bezig waren om riet te dekken (grapje: “ik heb Riet niet gezien“) mocht deze jongen de grote boze wereld in, want lichamelijke arbeid is op dit ogenblik niet echt mijn ding. W had andere plannen en dus mocht ik samen met mezelf de grens over: de Overijsselse grens wel te verstaan. Eerst even mega-inkopen bij de Aldi, niet alleen een natje en een droogje maar ook belangrijke zaken inzake de voorraad, waarbij je moet denken aan allesreiniger en tandpasta.

Maar toen kwamen de problemen: ’t Haarlerveld was nog niet geopend (dacht dat ik op internet andere geluiden had gehoord), volgens de beheerder die de boel aan het opknappen was hoefde ik het ook niet “aan de andere kant van de N35“ te proberen, hij had al enkele klanten gehad die daar niet welkom waren omdat er een of ander “treffen“ plaats vond. Heb het maar niet uitgetest, want aan de andere kant van de N35. Op naar Bentelo, maar John had zijn hele sanitaire bedoening in de revisie. Kwam ik uiteindelijk op de Brandkoele in Lettele terecht. Plek genoeg en een aangename plaats, alleen niet erg aangeharkt, maar daar hou ik wel van.

Kom ik nu op de titel van dit blog: “amaai zulle, ik heb mijn pere gezien vandaag“. Het is een typisch Vlaamse uitdrukking die betekent dat de persoon in kwestie een zeer zware, moeilijke of vermoeiende dag heeft gehad. Volgens het Nederlands Woordenboek kun je de volgende elementen herkennen:

• "Mijn pere gezien": Dit is een verbastering van "zijn/mijn peer(en) zien" (oorspronkelijk uit het Frans "père" - vader, maar in deze context verwijzend naar het zwaar hebben).
• "Amaai zulle": Dit is een Vlaamse uitroep van verbazing, versterking of (in dit geval) vermoeidheid. "Zulle" wordt vaak gebruikt om de uitspraak kracht bij te zetten. 

Kort samengevat: iemand die dit zegt bedoelt eigenlijk "Jeetje/Wauw, wat heb ik het vandaag ongelooflijk zwaar gehad". 

Kortom: in plaats van de beloofde 56 kilometer kwamen er uiteindelijk 142 op de teller te staan. Volgens bovenstaand kaartje van Google Maps zijn het er maar 134 maar Miepie houdt er geen rekening mee dat ik naar de Aldi ben geweest en soms een iets andere weg heb genomen. Avontuur met een hoofdletter dus. Kon nog wel even “een zetel uithalen“ (weer zo’n mooie Belgische uitdrukking die betekent dat ik nog even een stoeltje kon buitenzetten en mijn fragiele lijfje kon blootstellen aan wat overheerlijke febrarizonnestralen. Het biertje was al koud en ik liet mijn gedachten gaan over verleden, heden en toekomst en kwam uiteindelijk bij een spreekwoord terecht dat ik ooit in de soek van Marrakech gehoord heb: “vertrouw op Allah, maar bind eerst uw kamelen vast“. Bedacht me daarna dat de Nederlandse variant eigenlijk net zo mooi is: “vertrouw op God, maar zet wel je fiets op slot!“ Er is zelfs een liedje van gemaakt, google maar even of zoek op Spotify.

Och en wat doe je dan als het donker wordt en de gordijntjes in de camper dicht gaan? Eigenlijk niks anders dan thuis op de laatste vrijdagavond van februari: verwarming aan en kijken naar de Slimste Mens, 2 voor 12 en de eerste aflevering van Flikken Maastricht. En daarna een van de mooiste momenten van een camperdag. Ik noteerde de volgende ochtend: “Naar bed gaan in een buscamper is net alsof je in een knus, klein huisje slaapt dat toevallig aan de rand van de wereld staat. Het geluid van regen op het dak is zo rustgevend dat je je afvraagt waarom niemand het als meditatiemuziek verkoopt. Je valt in slaap met het geruststellende idee dat je morgen wakker wordt op een plek die jij hebt uitgekozen. Deze keer midden tussen de weilanden waar die ene nieuwsgierige koe nog net ontbrak. Je weet wel zo’n beest dat je met vragende ogen aankijkt waarom jij nu juist op haar terrein staat.“

Camperplaats de Brandkoele Lettele; prijs € 17,50 per nacht inclusief stroom. Rijtemperatuur 15 - 17 graden. Wisselend bewolkt. V: 222.329; A: 222.471. Wifi eigen hotspot.

zaterdag 28 februari: @ lettele

Toen ik vanmorgen de schuifdeur voor het eerst opendeed zag de wereld er heel anders uit dan een dag eerder. Ander weer: 12 graden maximaal en een zuidwester kracht 4. Niksnie fietsen dus. Het weerbericht vond dat het ook een paar keer moest regenen vandaag. Kachel aan om de ergste kou een beetje te verdrijven en gebakken eieren met spek maken een goed begin aan de dag. Vergeet daarbij ook het potje koffie niet. Ik hou van dit soort dagen, al moeten ze niet te vaak voorkomen. Zo’n dag om te zijn, niet om te doen. Alhoewel: heb wel veel gedaan, achterstallig schrijfwerk voor de vrijwilligersclubjes en zo. Binnen actief, terwijl het buiten lijkt alsof de wereld stil ligt, al probeert de boer zijn kar met mest op het weiland leeg te krijgen. Niet buiten zitten, zelfs de schuifdeur niet op een kiertje.

Grote voordeel van deze tijd van het jaar is dat de muggen je nog niet op de menukaart hebben gezet om de doodeenvoudige reden dat ze er nog niet zijn. Tenminste hier in Nederland. Heb vroeger geleerd dat muggen koudbloedige insecten zijn en warmte nodig hebben om actief te zijn.

Een van de leuke dingen van camperen is mensen bekijken. Nee, hoef niet als een paar familieleden met iedereen diepzinnige gesprekken te voeren, mis daarvoor denk ik een paar essentiële genen. Een kort babbeltje is meer dan genoeg. Neem nu vannacht: links van me een alleenreizende man, hoi gezegd bij de afwas en hij vertelde dat hij nog steeds onderweg is op zijn 89-ste. Alleen want vrouw is overleden. Nee, hij woonde niet in zijn camper, vond hij teveel gedoe en overwinteren in Spanje hoefde hij ook niet meer. Aan de andere kant een stel rond de dertig in een piepklein buscampertje. Even een paar dagen er tussenuit, maandag weer werken.

zondag 1 maart: @ kötteldiek

Eigenlijk een verkeerde dag om weg te gaan: het zonnetje tetterde en de wind was gaan liggen. Niet al te warm, vooral vannacht niet. Vrijdag/zaterdag tikte de binnentemperatuur nog 12 graden aan, vanmorgen hield het met een kleine 7 op. Geen probleem: daarvoor hebben ze de Truma uitgevonden. Ontbijten, beetje poetsen en opruimen en de bus mocht nog 54 kilometer naar de Kötteldiek afleggen. Rijtemperatuur 12 graden. Het was weer erg gezellig met mezelf.