camperfietsen naar het zuiden - 6: etappe sint odiliënberg - maastricht

“Wat zoekt een mens in Sint Odiliënberg?“ vroeg R te K zich af. Tja, R te K: we zochten een etappeplaats en zo halverwege Straelen - Maastricht kom je dan in de buurt van het dorp met de Basiliek van de H.H. Wiro, Plechelmus en Otgerus, die hoog boven de omgeving uitsteekt. Deze kerk vormt al eeuwenlang het hart van het dorp en trekt bezoekers uit heel Nederland en daarbuiten. Nee: W en ik hebben nog nooit een kijkje binnen genomen. Geloof dat we de vorige keer wel een poging hebben ondernomen maar toen stuitten op beperkte openingstijden. Even nagezocht en inderdaad: volgens “het boekje“ is de basiliek gedurende de maanden mei tot en met september geopend op zondagmiddag van 13.30 tot 17.00 uur, tevens op woensdag- en zaterdagmiddag van 13.30 tot 15.00 uur. Op zondag bestaat om 17.00 uur de mogelijkheid om de gezongen (Latijnse) Vespers bij te wonen. Wil je op andere tijden de kerk bezichtingen of een rondleiding, dan moet je naar de kosteres bellen. Verkeerde tijden en/of teveel moeite, dat was het geloof ik de vorige keer. Daarbij komt dat de basiliek St. Odiliënberg niet zo oud is als ze lijkt. De oorsprong gaat dan wel terug tot de 11e eeuw (vandaar de Romaanse stijl), maar hoewel de basis oud is, is de kerk ingrijpend herbouwd tussen 1880-1883 (Pierre Cuypers) en na oorlogsschade in 1945-1951. De officiële status van basiliek werd pas in 1957 toegekend. En rondom de kerk is Sint Odiliënberg gebouwd, een klein maar bijzonder dorp in Midden-Limburg, gelegen aan de rivier de Roer.

vrijdag 8 mei: @ maastricht

De vraag is of onze route naar het zuiden in Aachen voorlopig stopt: de verschillende weersites storten zeer onprettige (lees: natte en koude) informatie over ons heen. De komende twee etappes lijkt er nog niet veel aan de hand en mocht het weer inderdaad veranderen in geen-fietsweer dan heeft ons busje “vier wielen, een motor en een stuur“. De minimumeis van W is: 15 graden of hoger en droog, anders stapt ze niet op de fiets en geef haar eens ongelijk. En als het weer in de omgeving nergens aan die voorwaarden kan voldoen hebben we altijd de Kötteldiek nog. Maar zover zijn we nog niet: vandaag een Maasetappe. Na een rustige nacht op camperplaats Roerdalen gingen vier oogjes open rond een uur of acht. Kachel aan (want 12 graden binnen en er moet ook nog afwaswater komen) en koffiewater op het gasfornuis. Gisteren vers brood gekocht, dus de ergste “versigheid“ was er vanmorgen wel van af. Zeiden we vroeger bij de scouting al: brood van een dag vult beter (oftewel: daar aten de jongens minder van). De hopman van dienst kwam in die tijd graag met de term “retrogradatie“ op de proppen. Wanneer brood ouder wordt verandert een deel van het zetmeel in resistent zetmeel (het vormt kristallen die moeilijker verteerbaar zijn). Doordat ons lichaam moeilte heeft met het verteren wordt de energie langzamer opgenomen en blijft de bloedsuikerspiegel stabieler. Dit kan zorgen voor een langer verzadigd gevoel. Bijkomend verschijnsel: oud brood is vaak taaier en droger doordat er vocht uit is verdampt. Je moet hierdoor meer kauwen wat je hersenen meer tijd geeft om het verzadigingssignaal te registreren. Tenslotte is vers brood zachter en luchtiger, waardoor je er ongemerkt makkelijker meer van eet voordat je vol zit. Doe je nog steeds mee?

Met deze kennis gewapend en gevuld met twee sneetjes Waldkorn donker volkoren van de Plus (met Nutriscore A, maar dat is weer een heel ander verhaal) kon W de Maasetappe aan (flesje water, wat mueslirepen en een paar bananen in de fietstas). Ik had een principeroute voor haar gemaakt, maar we hadden afgesproken dat ze eventueel de bordjes van de LF-route zou kunnen volgen, waarbij LF staat voor “lange afstand fiets“. Vanwege de misschien onbekende route was het moeilijk om een gezamenlijk lunchplekje te vinden, dus dat hebben we maar geskipt. Later op de dag, toen W al hoog en breed op camperplaats Papillon (vlak bij Smeermaas; aan de overkant van de Maas ligt Borgharen) gearriveerd was, vertelde ze over het feit dat er veel gewerkt werd aan de Maas. Ze baggeren nog steeds naar grind. Volgens een routebeschrijving op internet: “Op dit stuk van de route werken mens en rivier innig samen aan een nieuw rivierlandschap. In dit Limburgse landschap is de Maas al eeuwenlang de architect. Het is de Maasvallei, waar stroomgeulen ontstaan doordat de rivier grind afzet en weer meeneemt. Je fietst in een gebied in ontwikkeling. Van oudsher probeerde de mens de rivier te temmen met dijken en stuwen, maar uiteindelijk bleek dat averechts te werken. Bij extreem hoogwater kan het water alleen nog maar het land in stromen. Dat gebeurde voor het laatst in 1993, met overstromingen op grote schaal. Met het project Grensmaas geeft men de rivier weer de ruimte.“

Kreeg van W een paar leuke foto’s (zie hierboven). Toen ik naar de achtergrond van één van die foto’s (die met de tank erop - zie hiernaast) vroeg, kreeg ik als antwoord “Ik heb jou toch voor het achterliggende verhaal?“. Waarvan akte. W heeft het Tankmonument in Kotem op de gevoelige plaat gezet. Kotem is een gehucht dat hoort bij de Belgische gemeente Maasmechelen. Hier komen de gevraagde details W: “Het monument is een Amerikaans amfibievoertuig van het type LVT-4 Buffalo Mark IV (ook wel "Water Buffalo" of "Alligator" genoemd) uit de Tweede Wereldoorlog. Het voertuig was bedoeld voor landingen en rivieroversteken. Het monument herinnert aan een tragisch ongeval tijdens de oorlog. Op 5 maart 1945 zonk dit voertuig in de Maas tijdens een Britse legeroefening ter voorbereiding op de oversteek van de Rijn. Bij dit incident kwamen minstens twee Britse soldaten om het leven. De tank bleef decennia op de bodem van de rivier liggen, totdat hij in 1977 werd geborgen door een Belgisch duikteam.“

Terwijl W zich door het Maasdal ploeterde had ik een inspannende tochtje. Had namelijk gekozen voor “snelwegen vermijden“. De route ging voor een deel door het Belgische land, namelijk van Maaseik tot aan Smeermaas. Kon nog geen brugbouwactiviteiten vinden in de buurt van Maaseik, schreef in een blog van een jaar geleden dat er een nieuwe brug naast de oude zou worden geplaatst. Beetje saai ritje door het Belgische land met één uitzondering. Kwam een bord tegen met de tekst "uit de hand te koop". Dacht eerst dat het ging om een stalletje waar ze asperges, aardbeien en dat soort spul verkochten, maar het gaat om een soort onderhandse verkoop van een woning of ander vastgoed. Heb het natuurlijk opgezocht en kwam tot de ontdekking dat het gaat om een rechtstreekse onderhandeling: de koper en verkoper (al dan niet met hulp van een makelaar of notaris) bereiken onderling een akkoord over de prijs en voorwaarden. De eigenaar stelt vooraf een vraagprijs vast en zoekt een koper via advertenties of persoonlijke contacten. Je moet dit zien als alternatief (en het tegenovergestelde) van een openbare verkoop zoals via een veiling waarbij de hoogste bieder het pand krijgt.

Net voor twaalf uur draaide ik de camperplaats Papillon op. Toegang met AanUitnet: aanmelden en je krijgt een slagboomcode. Ook de stroom gaat via dezelfde app. Afrekenen gebeurt aan het einde van de maand: bedrag wordt automatisch van je rekening afgeschreven. Best wel een gemakkelijk systeem. Kon zien dat W tegen half één op Belgisch grondgebied op het jaagpad van de Zuid-Willemsvaart aan het fietsen was. Een kwartiertje later was zij ook gearriveerd: 53,2 kilometer in net geen drie uur; 160 meter klimmen en 130 meter dalen. Koffie en even bijkomen.

Daarna met z’n tweetjes op de fiets naar Maastricht. Iets meer dan drie kilometer (enkel) van de camperplaats naar de Vrijthof, waar kermis gehouden werd. W wilde zich graag vereeuwigd hebben voor de Sint Servaas, maar dat was van de Vrijhofkant niet mogelijk, immers: je wilt geen botsauto’s of suikerspinkramen op de foto hebben. Oplossing is heel simpel: maak een foto van W op de camperplaats en geef ChatGPT de prompt “kun je deze dame voor de Sint Servaaskerk in Maastricht plaatsen?“. Een biertje op een terrasje zat er vandaag niet in: nadat we vijftien minuten dorstig op een stoeltje gezeten hadden en tien keer hadden gehoord “ik kom zo bij u“ hebben we maar afgezien van een La Trappe Blonde en een “huisbiertje“ op ons eigen terras genuttigd. Jammer, maar we hebben deze week al genoeg gewacht en er zijn grenzen.

V: 223.661; A: 223.711. Rijtemperatuur ongeveer 15 graden. Wind oost 2. Later op de camperplaats werd het nog 17 graden. De zon liet zich af en toe zien. Zon op/onder: 05:59/21:08. Een mooie dag. En morgen? Morgen is er weer een dag: de etappe Maastricht - Aachen staat al klaar in de routeapp. En om even te bewijzen dat het bij die foto van W inderdaad om AI-werk gaat hiernaast even het plaatje dat ik gebruikt heb.